วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 16 เปิดประสบการณ์ใหม่ [100%]

หลังจากกินปิ้งย่างและต่อด้วยของหวานจนอิ่มท้อง เราสองคนก็โบกมือให้กับน้องปั้นหยาและพี่เกียร์ที่ยังคงรอแฟนสาวเลิกงาน “พี่เจคยังไม่กลับอีกเหรอคะ”

“ถามหามันทำไม” เอาอีกละ ถามอะไรเกี่ยวกับพี่เจคคือไม่ได้เลยใช่ไหมเนี่ย

“หนูก็แค่ถามเองนะ ทำไมต้องหงุดหงิดใส่หนูอีกแล้ว”

“มันน่าจะอยู่สนามแข่ง” ตอบแค่นี้ก็จบปะ ทำไมพี่โฬมจะต้องใส่อารมณ์กับฉันด้วยก็ไม่รู้ “ไอ้เจคเหมือนจีบหนู”

“ห๊ะ! ปะ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ พี่เจคจะมา...” พอเห็นหน้าพี่โฬมที่เอี้ยวมองฉันแวบหนึ่ง เขาก็ถอดเสื้อช้อปออกตามด้วยเสื้อยืดสีดำ “นี่อย่าบอกนะคะที่พี่โฬมไม่พอใจหนูเรื่องพี่เจค คือเรื่องนี้”

“ไม่ใช่แค่นี้ อีกหลายเรื่องที่หนูปิดบังพี่”

“ฟังหนูนะ” เดินไปดักหน้าพี่โฬมก่อนเขาจะเดินหนีเข้าห้องน้ำ “หนูไม่ได้คิดอะไรกับพี่เจค”

เออ อาจจะมีช่วงแรกที่มีหวั่นไหวบ้างก็แค่นิดเดียวเอง หลังจากนั้นก็แทบจะไม่ได้หวั่นไหวอะไรกับพี่เขาเลยนะ แค่พี่เจคเขาเข้าใจอาการหรือโรคที่ฉันเป็นต่างหาก

“ยอมรับค่ะ เคยหวั่นไหวกับพี่เจค”

“ว่าไงนะ!”

“แค่นิดเดียวค่ะ” ปิดบังไปก็เท่านั้นอะ พี่โฬมเล่นมองหน้าฉันราวกับไม่ชอบใจสุดๆ แบบนี้ เกิดมีเรื่องปิดบังเขาอีก เรื่องที่จะขอร้องเขามีอันจบเห่ “หนูสัญญาว่าจะบอกพี่โฬมทุกเรื่อง ไม่ปิดบังและไม่โกหก”

“รวมถึงเรื่องที่หวั่นไหวกับไอ้เจคด้วยงั้นสิ” รอยยิ้มตรงมุมปากยกขึ้นพลางยกมือเสยเส้นผมสีดำสนิทขึ้นอย่างลวกๆ “เฮ้อ นินิว หนูกำลังทำให้พี่หัวร้อนแบบสุดๆ เลยว่ะ”

“หนูขอโทษ” ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่าขอโทษ ทั้งที่ฉันไม่ได้ผิดอะไรด้วยซ้ำ “มันมีวูบหนึ่งที่หนูรู้สึกว่าพี่เจคกับหนูมีอะไรคล้ายๆ กัน”

“คล้าย”

“หนูเองก็ไม่แน่ใจ” ที่แน่ใจที่สุดคือเรื่องโรคที่ฉันเป็นเหมือนกับคุณแม่ของพี่เจคนั่นแหละ “พี่เจคไม่คิดอะไรกับหนูหรอกค่ะ พี่โฬมก็น่าจะรู้นิสัยเพื่อนตัวเองดีนะคะ”

“แสดงว่าถ้าไอ้เจคคิด หนูก็จะคิดมโนไปต่อ” แลดูเหมือนพี่โฬมจะคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว เขาไม่ฟังเหตุผลเลยอะ แถมยังเดินต้อนฉันมาเรื่อยๆ กระทั่งขากระทบกับโซฟาติดกับริมกระจกห้อง “เรื่องที่จะคุยกัน พับเก็บดีไหมนะ”

“พี่โฬม ไม่เอาแบบนี้สิคะ”

“หนูทำตัวไม่น่ารักกับพี่”

“ตะ แต่ตอนนี้หนูก็มีแค่พี่โฬมแล้วนะคะ” เถียงเขาพลางจับมือหนามาทาบทับบนแก้มตัวเอง “แค่พี่โฬม”

“...”

“จริงๆ นะคะ” ดวงตาของฉันจ้องมองนัยน์ตาสีดำสนิท สะท้อนแสงไฟจากตัวตึกด้านนอกเข้ามา พี่โฬมทำหน้านิ่งๆ เริ่มใจไม่ดีแล้วสิ กระทั่งสะดุ้งตกใจเล็กน้อยที่พี่โฬมโน้มตัวลงมาคร่อมฉันจนเอนหลังกึ่งนั่งกึ่งพิงโซฟา “พะ พี่โฬม”

“ทำหน้าแบบนี้กับพี่ไม่ได้นะ นินิว” น้ำเสียงแหบพร่าโน้มกระซิบมาบอกข้างใบหู

“นะ หนู”

“พี่ไม่ทน” อะไรคือไม่ทน... พี่โฬมคงไม่ได้จะทำเรื่องอย่างกับฉันใช่ไหม ก็ในเมื่อเราสัญญากันแล้ว

“พี่โฬมเกี่ยวก้อยกับหนูแล้วนะคะว่าจะไม่ทำอะไร”

“ก็ไม่ได้ทำ” เขากดจูบลงบนพวงแก้มใสจนฉันตกใจเล็กน้อย “ขอนิดนึง”

นิดนึงของพี่โฬม มันจะนิดนึงจริงไหมล่ะ ฉันเองก็ไม่อาจรู้ความต้องการของเขาได้ ถ้าหากมันทำให้พี่โฬมอารมณ์ดีก็ควรจะปล่อยให้เลยตามเลยไหม ยังไงพี่โฬมก็คงไม่ผิดคำสัญญากับฉันหรอก

“เชื่อใจพี่”

“พี่ก็รู้ว่าหนูเชื่อใจพี่มากแค่ไหน”

“งั้นก็ไม่ต้องกลัว” พี่โฬมเอื้อมมือมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของฉันทีละเม็ดด้วยความใจเย็น “พี่ยับยั้งตัวเองได้”

ฉันไม่ได้กลัว... อาจจะมีหวาดหวั่นบ้างเพราะมันเป็นครั้งแรกที่พี่โฬมจะทำมากกว่าจูบที่เขาเคยให้ฉัน เพียงแค่ประสบการณ์แปลกใหม่กำลังทำให้ฉันรู้สึกเกร็งและมีหวั่นเรื่องพี่โฬมบ้างเล็กน้อย กลัวว่าเขาจะไม่ทำตามที่ตัวเองสัญญาเอาไว้กับฉัน ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ขัดขืนหรือผลักดันให้เขาหยุดการกระทำของตัวเองด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้นสองแขนของฉันโอบกอดแผ่นหลังระบายความรู้สึกวูบไหวในท้องน้อยด้วยการกดเล็บยาวๆ ลงบนผิวเนื้ออุ่นร้อน

สัมผัสที่นุ่มลึกชวนให้น่าหลงใหล ริมฝีปากของพี่โฬมร้อนราวกับไฟกำลังบดขยี้กลีบปากของฉัน มือหนาแตะเนื้อต้องตัวฉันอย่างถือสิทธิ์ เขาบรรจงจูบอย่างดูดดื่มถึงแม้จะเป็นเพียงจูบแค่ภายนอกมันกลับทำให้ฉันบดเบียดร่างกายเข้าหาร่างหนาที่โถมตัวทับลงมา แยกเรียวขาของฉันเพื่อที่จะได้แทรกเข้ามาตรงกลาง หน้าอกของฉันถูกเคล้าคลึงด้วยมือของพี่โฬมผ่านบราเซียสีดำลูกไม้ ยามที่เขาบีบขยำก้อนเนื้อเนินอกพร้อมกันทั้งสองข้าง ทั้งที่ปากของเรายังคงไม่ผละออกจากกัน ทำให้ฉันส่งเสียงร้องครวญครางผ่านลำคอ

ทั้งเขิน ทั้งอายและรู้สึกดีในเวลาเดียวกัน กระทั่งพี่โฬมตวัดปลายลิ้นเพื่อดุนดันมันเข้ามา ตักตวงความหอมหวานจากโพรงปากของฉัน กลิ่นหอมเย็นๆ จากบุหรี่ที่รดรินบนจมูก ทำให้ฉันรู้สึกมึนหัวขึ้นมาเสียดื้อๆ เป็นจูบที่รุนแรงจนแทบจะพรากวิญญาณถ้าหากเขาทำมันได้ พี่โฬมเกร็งเรียวลิ้นดูดดึงเรียวลิ้นที่กำลังทำหน้าที่ช่วยเขาอย่างไม่ประสีประสา

“อื้ม” เสียงครางหวานดังผ่านลำคอ ขณะที่พี่โฬมผละจูบออกเพื่อให้ฉันได้หายใจหายคอได้คล่อง เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นซอกคอซึ่งเขาพรมจูบซ้ายทีขวาที จนฉันเชิดหน้าขึ้นให้เขาได้ทำถนัดถี่ มือขวาสอดเข้าใต้เรือนผมจิกทึ้งระบายความเสียวซ่าน มือซ้ายกดจิกเล็บลงบนบ่าแกร่งขณะที่พี่โฬมพรมจูบต่ำลงมาถึงเนินอก “นะ หนูอาย”

“ไม่มีอะไรน่าอาย” น้ำเสียงแหบพร่าขาดห้วงพร่ำบอกขณะที่สอดมือเข้าใต้แผ่นหลังฉัน ปลดตะขอบราเซียจนมันหลุดออกจากกัน เขาก็ดันบราเซียฉันขึ้นมากองไว้ใต้ปลายคาง หน้าอกขนาดคัพซีออกมาสูดอากาศล่อตาล่อใจพี่โฬมที่ตะปบหน้าอกฉันบีบขยำก้อนเนื้อจนฉันนิ่วหน้า ยกมือปิดหน้าตัวเองรู้สึกว่าทั้งตัวร้อนไปหมดแล้วตอนนี้ “หนูสวยขนาดนี้”

พูดจบก็เลื่อนริมฝีปากดูดและเลียวนรอบยอดอก ส่งผลให้ร่างกายร้อนวูบวาบจนต้องหนีบเกร็งท่อนล่างเอาไว้ ฉันส่ายหน้าไปมาพลางอ้าปากครางผ่านมือที่ปิดหน้าตัวเองอยู่ เสียงที่พี่โฬมเอาแต่โลมเลียยอดอกเข้ามาในโสตประสาท จนแทบคลั่งเขาทำทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียมกันทั้งดูด ทั้งบีบและขยำเต็มไม้เต็มมือ ยอดอกสีชมพูของฉันตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายขณะที่พี่โฬมดึงมือฉันออกและกดจูบลงมาปิดปากฉัน กดข้อมือทั้งสองของฉันไว้เหนือศีรษะ มือที่ว่างก็ลูบไล้เรียวขาอ่อนขึ้นมาเรื่อยๆ ก่อนจะมาแตะตรงขอบแพนตี้ ทันทีที่ปลายนิ้วของพี่โฬมลากไล้มาถึงจุดกึ่งกลางกายสาวเล่นเอาหน้าท้องหดเกร็ง เขากดปลายนิ้วนวดคลึงตรงจุดกระสัน ทำเอาตัวสั่นเหมือนลูกนกเบือนหน้าหนีจูบจนพี่โฬมเปลี่ยนเป้าหมายมายังซอกคอของฉันแทนและมันอาจจะเลยเถิดแน่นอนถ้าหากฉันไม่...

“พะ พี่โฬม” เรียกสติเขาที่ยังคงนัวเนียลำคอและไล่มาถึงหน้าอกของฉันซุกหน้าบนก้อนเนื้อและตวัดลิ้นเลียยอดอกจนฉันหลับตาปี๋ด้วยความขวยเขิน “นะ ไหนบอกขอนิดนึงไงคะ”

“ยังไม่นิด” นี่ยังไม่นิดนึงอีกเหรอ! ฉันจะตายอยู่แล้วนะ ถ้าหากเลยไปอีกนิดคือถึงขั้นนั้นเลยนะเขาพูดมาได้ไง

“หนูยังไม่พร้อม” น้ำเสียงของฉันสั่นเครือและแผ่วเบา มันตื่นเต้นนะแต่ก็ระคนไปด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย ฉันไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจไง ใครจะไปคิดว่านอกจากจูบพี่โฬมจะทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างรวดเร็วชนิดที่ว่าฉันตั้งตัวไม่ทัน “พี่ให้เวลาหนูหน่อยได้ไหมคะ”

“...” พี่โฬมเงียบเขาจึงผละใบหน้าจากหน้าอกฉัน ขยับมาเอาหน้าผากมาชนกับหน้าผากฉัน พ่นลมหายใจแรงๆ รดรินบนปลายจมูก

“ไหนบอกว่าจะรอให้หนูพร้อม ไม่ก็รอให้หนูทำ” ดูเหมือนพี่โฬมจะไม่อยากพูดอะไรให้มากความ เขาถึงได้เอาแต่เงียบจนฉันรู้สึกใจไม่ดีเอาเสียเลย “สัญญากันแล้วไงคะ”

“พี่ไม่ลืม” ราวกับนึกหงุดหงิดและเสียดายที่ไม่ได้ทำมากกว่านี้ พอพี่โฬมคลายมือออกฉันจึงดันไหล่หนาของเขาให้จดจ้องมองใบหน้ากันตรงๆ ประคองแก้มสากจึงโน้มใบหน้าจรดจูบตรงมุมปากเขาเบาๆ ไม่มีเคอะเขิน

“ไว้ค่อยทำกันต่อนะคะ”

“หือ”

“ก็... ให้หนูพร้อมก่อนไง” เสมองไปยังวิวกระจกจึงเห็นใบหน้าของตัวเองสะท้อนเงา พบว่าหน้าของฉันมันค่อนข้างแดงมากๆ และหนำซ้ำสภาพคือดูไม่ได้เลยนะเนี่ย แถมยังเห็นหน้าอกตัวเองถูกแผงอกแกร่งบดเบียดจนก้อนเนื้อปลิ้นออกด้านข้างอีกต่างหาก “พี่โฬมคงไม่ใจร้าย ขืนใจหนูใช่ไหม”

“หึ” รอยยิ้มของเขาทำให้ฉันร้อนๆ หนาวๆ แหะ “พี่เหมือนคนใจร้ายเหรอ”

“เหมือนค่ะ เมื่อกี้ยังหงุดหงิดหนูเรื่องพี่เจคอยู่เลย”

“หนูหวั่นไหวกับมัน” เหตุผลของเขามีแค่นี้เองเหรอ ถามจริง “ไม่เห็นจะหวั่นไหวกับพี่”

“รู้ได้ยังไงว่าหนูไม่หวั่นไหวกับพี่โฬม” เถียงเขาทันทีและเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเถียงในแบบที่ไม่ควรเถียงด้วยซ้ำ “เอ่อ หนูหมายถึงหนูก็หวั่นไหวกับทุกคน”

“อะไรนะ!”

“ไม่ๆ พี่โฬมอย่าต้อนหนูสิ”

“อะไรคือหวั่นไหวกับทุกคน บอกพี่มาไม่งั้นไม่ลุก” นั่นไงนินิว พูดไม่คิดอีกแล้วไง จะหาคำแก้ตัวยังไงดีล่ะทีนี้ ฉันผลักร่างสูงให้ถอยห่างเตรียมจะลุกขึ้นวิ่งหนี ทว่ากลับไม่ทันเสียแล้วเพราะท่อนแขนแกร่งคว้าเอวฉัน จนเซล้มลงนั่งบนตักแกร่ง พี่โฬมกอดรอบเอวและรอบอกไม่ให้ฉันดีดดิ้นไปไหนได้

“ปล่อยหนูก่อน”

“ไม่ปล่อย หนูตอบพี่มาเลยนะนอกจากไอ้เจค หนูหวั่นไหวให้กับใครอีก” พี่โฬมจ้องหน้าฉันตาเขม็ง “ไม่ตอบ พี่จะลืมเรื่องเอกสารที่หนูให้พี่ดูให้หมด ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วย”

“หนูไม่ได้หวั่นไหวกับใคร นอกจากพี่เจค”

“...” พอฉันตอบความจริงเขาก็นิ่ง

“และหนูก็หวั่นไหวกับพี่โฬมด้วย พอใจยังคะ!” กระแทกเสียงใส่หน้าเขา จากที่ดูไม่พอใจ เวลานี้รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลากับเปื้อนยิ้มขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ พี่โฬมกดจูบลงบนแก้มฉันอย่างแนบแน่น

“มันเขี้ยว” กัดฟันพูดด้วยนะ ฉันน่ามันเขี้ยวขนาดนั้นเลยหรือไงกัน “ทีหลังห้ามพูดแบบนี้กับพี่อีก เข้าใจไหม”

“รู้แล้วค่ะ”

“ตอนนี้หนูยังหวั่นไหวให้กับไอ้เจคอยู่หรือเปล่า?” ส่ายหน้าไปมาเพราะมันก็แค่เสี้ยวเดียวเองไง ตอนนี้ก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับพี่เจคแล้ว แค่เพราะเขาเข้าใจฉันเรื่องโรคที่เป็นต่างหากถึงทำให้เราคุยกันได้ “แล้วพี่ล่ะ”

“...”

“หนูยังหวั่นไหวอยู่ไหม”

*---------------------------------------------*