วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 16 เปิดประสบการณ์ใหม่ [50%]

Rome Game #16

เปิดประสบการณ์ใหม่

‘แกดูสดใสมากขึ้นด้วยซ้ำตั้งแต่ได้รู้จักกับพี่โฬม’

‘พี่เขาน่ะดูเป็นห่วงเธอจะตายไป’

“นินิว”

“...”

“นิว!”

“คะ มะ มีอะไรคะ”

“หนูเป็นอะไร เหม่อนานแล้วนะ ไม่สั่งเค้กเหรอ?” หลุดจากภวังค์สบตากับพี่โฬมที่พยักเพยิดหน้าไปทางพนักงานที่กำลังรอฉันสั่งเครื่องดื่มกับเค้กที่อยากมากินก่อนไปกินปิ้งย่าง ฉันจึงเลือกสั่งชาเขียวเย็นและเค้กบลูเบอร์รี่ ส่วนพี่โฬมนั่งแค่น้ำแตงโมปั่นแก้วเดียวเท่านั้น “คิดมากเรื่องอะไรอีก”

“เปล่าค่ะ” ไม่ได้คิดมากเรื่องอดีตหรอก แต่เป็นปัจจุบันเสียมากกว่าก็คำพูดของเยลกับทอยดังเข้ามาในโสตประสาท เรื่องที่ก่อนฉันจะหายไป พี่โฬมไปตามหาฉันกับเพื่อน เรื่องนี้พี่โฬมไม่ได้บอกดังนั้นก็เลยไม่กล้าที่จะถาม ตอนเขาว้าวุ่นหน้าตาจะเป็นยังไงนะ ให้เพื่อนอธิบายให้ฟังก็นึกไม่ออกอยากเห็นกับตาตัวเองมากกว่า

“มีอะไรก็บอกพี่ เคยบอกแล้วใช่ไหม”

“หนูรู้ค่ะ แค่คิดเรื่องเรียนนิดหน่อย” อ้างเรื่องเรียนดีกว่า อย่างน้อยพี่โฬมจะได้ไม่ถามซ้ำเนื่องจากฉันขาดเรียนไปหลายวัน จะคิดเรื่องเรียนก็คงไม่แปลกใจอะไร

“วันหยุดที่จะถึงพี่จะไม่อยู่นะ”

“เอ๊ะ? ไปไหนคะ” พนักงานเอาเครื่องดื่มกับเค้กมาเสิร์ฟ พอพี่โฬมบอกว่าจะไม่อยู่ฉันก็ใจแป๋วเลยสิ

“พี่ต้องไปเกาะเสม็ด” ไปทะเลเหรอ “พ่อพี่อยากให้แวะเข้าไปดูการสร้างรีสอร์ทสักหน่อย ไปค้าง”

“หนู...” พี่โฬมเงยหน้ามองฉันขณะดูดน้ำแตงโมปั่น “ไปด้วยได้ไหมคะ”

“ทำไม” เขาถามแกมยิ้มเจ้าเล่ห์

“หนูอยากอยู่กับพี่โฬม” ไม่ใช่เพราะกลัวพี่เจคนะ ฉันอยู่ได้แน่นอน “พี่โฬมจะให้หนูอยู่กับพี่เจคสองคนเหรอคะ”

“ไม่อยู่แล้ว”

“อ้าว”

“รอให้หนูขอไปด้วย” ร้ายนักนะ! คือเขาตั้งใจจะพาฉันไปด้วย แต่ดันรอให้ฉันขอไปเองเนี่ย ผู้ชายที่ชื่อลาภิศคนนี้ร้ายกาจจนฉันตามเขาไม่ทันจริงๆ “พี่ก็รอให้หนูขอ”

“พี่โฬมทำไมเป็นคนแบบนี้คะ”

“แบบไหน พี่ก็แค่รอหนูขอเอง”

“ยังไงหนูก็ต้องไปด้วย พี่โฬมยังจะเล่นกับความรู้สึกหนูอีก” เกิดไม่ให้ไปขึ้นมา ฉันก็ต้องอยู่กับพี่เจคปะ “งั้นหนูอยู่ห้องก็ได้ ถ้าแบบนั้น”

“คิดว่าพี่จะยอม” มือหนาเอื้อมมือมายีเส้นผมฉันจนต้องปัดมือเขาออก “พี่ชอบเวลาหนูติดพี่”

“หนูไม่ได้ติดสักหน่อย”

“งั้นไปไหมล่ะ”

“ไปค่ะ”

“ก็แสดงว่าหนูติดพี่ หนูขาดพี่ไม่ได้ หนูถึงอยากไปด้วย” เฮ้อ อยากจะคิดอะไรก็ตามใจเลย โอเคฉันอยากอยู่กับเขา ถึงได้ขอไปด้วยแต่ไม่คิดว่าพี่โฬมจะร้ายกาจขนาดนี้

“พี่โฬมก็ติดหนูเหมือนกันนั่นแหละ ขาดหนูไม่ได้”

“หึ” หัวเราะในลำคอพลางดูดน้ำแตงโมปั่น ชี้นิ้วลงบนเค้กและชี้ไปที่ริมฝีปากของตัวเอง “ป้อนหน่อย”

“ติดหนูก็บอกมา ไม่เห็นต้องเก๊กหล่อเลย”

“พี่ไม่ต้องเก๊ก พี่หล่ออยู่แล้ว” จ้าๆ ยอมรับเลยว่าคู่หมั้นของฉันน่ะทั้งหล่อ เจ้าเล่ห์ ร้ายและฉลาดหลักแหลมที่สุด มองค้อนพี่โฬมเอาส้อมจิ้มเค้กและจดจ่อไปยังริมฝีปากแดงคล้ำที่อ้าปากงับเค้กกิน “หนูมีบิกินี่หรือเปล่า”

“ไม่มีค่ะ”

“ไปซื้อกัน” ตั้งแต่พ่อตายจากไป ฉันก็แทบจะไม่เคยได้ไปไหนสักเท่าไหร่ น้อยมากด้วยซ้ำที่จะได้ไปดังนั้นพอพี่โฬมบอกจะซื้อบิกินี่ให้สำหรับไปเล่นน้ำทะเล จึงพยักหน้ารับตอบตกลง

“แต่ว่าพี่โฬมไปดูรีสอร์ทให้คุณพ่อ มีเวลาพักเหรอคะ”

“แค่ไปดูเฉยๆ เวลาที่เหลือก็เดตกับหนูไง”

เดต... ใช่คำว่าเดตกับฉันเลยงั้นเหรอ เล่นเอาฉันถึงกับหลุบสายตามองเค้กบลูเบอร์รี่ รับรู้ถึงแก้มทั้งสองที่ร้อนระอุ ทั้งที่ในร้านเค้กเย็นจนทะลุเสื้อช้อปสีกรมท่า

“เละแล้ว”

“คะ”

“หนูเขี่ยจนเละ แล้วจะกินต่อยังไง” พี่โฬมขมวดคิ้วมองเค้กที่จากเป็นก้อนสามเหลี่ยมน่ากิน ตอนนี้มันเละเทะจนฉันยกมือเกาท้ายทอยตัวเอง “เขินพี่”

“เปล่าสักหน่อย หนูแค่คิดเรื่องสีชุดบิกินี่ต่างหาก”

“รู้ไหม” มือของพี่โฬมเอื้อมมือมาบีบจมูกฉันเบาๆ “หนูโกหกพี่ไม่เนียนเลย”

“พี่โฬมเคยออกเดตกับผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่าคะ”

“ไม่เคย” คำตอบของเขาทำให้หัวใจของฉันพองโตเป็นบ้า “หนูล่ะ”

“เหมือนกันค่ะ”

“ดีแล้ว” คำว่าดีแล้วของพี่โฬมทำให้ฉันค่อนข้างแปลกใจ “ที่พี่เป็นคนแรกของหนูในทุกช่วงจังหวะของชีวิต”

ฉันรู้ว่ามันไม่ได้ดูหวานเลี่ยน คำพูดของพี่โฬมจริงจังและทำให้คนฟังรู้สึกใจฟูได้ ฉันเคยคิดนะว่าพี่โฬมจะเป็นผู้ชายที่ออกแนวปากหวาน พูดจากหวานซ่อนเปรี้ยวอะไรทำนองนี้ ทุกคำพูดของพี่โฬมนั่นมีความหมายซุกซ่อนอยู่เสมอ ไม่ต้องคิดเยอะและไม่ต้องมานั่งตั้งใจฟังว่าความหมายมันคืออะไร คำพูดของเขาไม่ใช่เหรอที่ทำให้ฉันยืดหยัดขึ้นมาได้ขนาดนี้

“พี่โฬมว่าหนูเอาสีไหนดีคะ”

“อืม” หลังจากกินเค้กเรียบร้อย ฉันกับพี่โฬมก็มาโซนขายบิกินี่ ระหว่างที่ยืนลังเลอยู่สองชุดจำเป็นต้องให้คนตรงหน้าช่วยเลือกให้ พี่โฬมเอามือลูบไล้ปลายคางและชี้นิ้วมายังซ้ายมือของฉันซึ่งเป็นบิกินี่สีน้ำตาลเกาะอกและตัวกางเกงในจะเป็นแบบผูกเชือกด้านข้าง ขวามือจะเป็นบิกินี่ทรงสามเหลี่ยมผูกคล้องลายดอกไม้สีฟ้าพร้อมชุดกระโปรงชายหาดสีฟ้าอ่อน

“เอาแบบตรงใจหนูนะ”

“งั้นก็เอาสองชุดไปเลย”

“ไม่เอาค่ะ หนูอยากรู้ว่าพี่โฬมใจตรงกันกับหนูหรือเปล่า” ทำหน้างอเง้าใส่ร่างสูงที่เท้าเอวพลางเม้มปากตัวเอง ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นานพี่โฬมก็ชี้นิ้วมายังขวามือ

“พี่ว่าสีฟ้าเหมาะกับหนู”

“สีฟ้าเหรอคะ”

“ทำไม? หรือหนูเลือกสีน้ำตาล” ส่ายหน้าไปมาพลางอมยิ้ม

“หนูก็เลือกสีฟ้าค่ะ พี่โฬมเลือกได้ตรงใจหนูเลย” เขาส่ายหน้าไปมาพลางหัวเราะเล็กน้อย จากนั้นก็เดินเลือกกางเกงขาสั้นของตัวเองไปหนึ่งตัว ระหว่างยืนรอพี่โฬมจ่ายเงินค่าชุด เหลือบมองเงินในกระเป๋าของพี่โฬมเป็นปึกๆ และมีการ์ดสีดำสองใบ มองไม่รู้หรอกนะว่าเป็นบัตรอะไรรู้แค่ว่าพกเงินสดเป็นแสน

“เรียบร้อย ไปกินปิ้งย่างกัน” ฉันเดินเคียงคู่มากับพี่โฬมซึ่งเขาอยากกินปิ้งย่างมากและมีร้านประจำของตัวเอง แต่ก่อนจะถึงร้านปิ้งย่างก็ต้องสะดุดกับร่างบอบบางคุ้นตาที่พอฉันออกจากบ้าน มีแทบทุกอย่างจริงๆ ทำตัวไฮโซอีโก้สูงถึงยอดฟ้า ซื้อของเต็มไม้เต็มมือ บนถุงแปะโลโก้แบรนด์ดังทั้งนั้น หล่อนเดินมากับเพื่อนสองคนที่เคยต่อว่าฉัน “ใกล้ถึงแล้ว...”

หมับ

พี่โฬมหยุดชะงักคำพูดของตัวเอง เมื่อฉันกอดแขนขวาของเขาเอาไว้แน่นจังหวะนั้นเดือนกับเพื่อนก็เดินมาหยุดตรงหน้าเราสองคน พี่โฬมเหมือนจะรู้ว่าทำไมฉันนึกคึกกอดแขนเขา

“ไหนเธอว่าน้องสาวเธอหมั้นกับชายแก่ไม่ใช่เหรอเดือน ทำไมถึงมาควงกับพี่โฬมวิศวะโยธาได้ล่ะ” เพื่อนของเดือนถาม หล่อนแลดูมองหน้าฉันอย่างไม่พอใจที่เห็นฉันกับพี่โฬมแลดูสนิทสนมกันมาก

“ก็เพราะพี่สาวฉันเข้าใจผิดน่ะ” ได้ทีขอสักหน่อยนะ เพราะฉันไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องใส่ใจคำพูดของแม่อีกต่อไป “จริงๆ แล้วฉันหมั้นกับพี่โฬม”

“หมั้นขัดดอกอะนะ”

“ขัดดอกอะไร?” หากแต่ว่าคนตัวสูงเอ่ยถามกลับเสียงเย็น “หมั้นก็คือหมั้น ไม่มีขัดดอก”

“เอ่อ...” พี่โฬมไม่ชอบให้ใครมาพูดว่าการหมั้นหมายของเราเป็นเพียงแค่ฉันหมั้นเพื่อขัดดอก ขนาดตัวฉันเองยังไม่กล้าจะพูดเลย แล้วคนอื่นพูดพี่โฬมจะใช้โทนเสียงแข็งๆ ใส่ก็คงไม่แปลก “เดือนบอก พวกเราก็เลยเข้าใจผิดน่ะค่ะ”

“คนที่คิดว่าตัวเองสูงส่ง บางทีก็อาจจะตกต่ำกว่าที่คิดก็ได้” ฉันถึงกับลอบกลืนน้ำลาย เป็นเดือนฉันคงหน้าแตกยับเป็นรอบที่สองนะ เพราะพี่โฬมปากแซ่บมากจริงๆ ไม่เห็นจะแซ่บกับฉันเลย พูดจาไพเราะทุกคำไม่เห็นเหรอ เขาไม่เคยพูดจาไม่ดีกับฉันเลย ยกเว้นก็แต่ตอนที่โกรธและโมโหที่จะมีขึ้นเสียงบ้างเป็นปกติ “อีกายังไงมันก็เป็นอีกาอยู่วันยันค่ำนั่นแหละ”

“!”

“อยู่ในที่ของตัวเอง อย่าล้ำเส้นก็พอ” พี่โฬมดันมือของฉันที่กอดแขนให้เลื่อนลงไปกอบกุมมือหนาที่อบอุ่นทุกครั้งที่ได้สัมผัสมัน ฉันรู้สึกหัวใจเต้นถี่แรงอีกแล้ว นี่ฉันจะต้องตกหลุมพรางที่พี่โฬมสร้างไว้กี่ครั้งกันนะ คิดจะเล่นเกมเอาชนะเขา หวังแต่จะชนะจนลืมไปเลยว่าต้องหัดเรียนรู้ความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจนมากกว่านี้

ไม่เช่นนั้นจะเหมือนที่คุณพ่อบอก... ฉันแพ้เขาแน่ๆ ต้องแพ้พี่โฬมแบบราบคาบแบบไม่เห็นฝุ่น

“พี่มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ไม่เป็นเหมือนเมื่อก่อนหรอกที่เห็นใครก็พุ่งเข้าใส่”

“...”

“หรือต่อให้ใครอยากพุ่ง ก็จะถูกพี่ถีบกลับไปอยู่ที่เดิม” โอ้โห เล่นเอาเดือนกับเพื่อนหน้าชาวาบ ซีดเผือดเหมือนไก่ต้มที่ต้มแล้วต้มอีกจนเปื่อยยุ่ย “คนอย่างโฬม ถ้าไม่สนใจก็อย่าคิดว่าจะเข้าถึงตัวได้ง่ายๆ ไปกันเถอะ พี่หิวแล้ว”

“ค่ะ”

พี่โฬมจูงมือฉันเดินผ่านหน้าเดือน เมื่อก่อนหล่อนมักจะแสยะยิ้มให้ฉันใช่ไหมล่ะ มาตอนนี้กลับกลายเป็นว่าฉันยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจส่งไปให้หล่อนแทน รู้สึกว่าการมีใครสักคนคอยปกป้องมันดีแบบนี้เองสินะ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองชนะเดือนแบบขาดลอยเลยและแน่นอน ใครสักคนที่ปกป้องฉันจะต้องเป็นพี่โฬมคนนี้ยังไงล่ะ

เสมองมือของเราสองคนที่จับกันไม่มีใครยอมปล่อย ฉันก็อมยิ้มจนแก้มแทบแตก เงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างและส่วนสูงของเขาที่พร้อมจะปกป้องฉันอยู่เสมอ เหมือนกับว่าหลังฉันหนึ่งก้าวจะมีพี่โฬมอยู่ด้วยเสมอหรือหลังพี่โฬมหนึ่งก้าวก็จะมีฉันอยู่ด้วยเช่นกัน และถ้าจะให้ดีคือ... เราก้าวเดินไปพร้อมๆ กัน คงจะดีมากกว่าใช่ไหมล่ะ

“เอ๊ะ พี่โฬมคะ”

“ว่า”

“พี่เกียร์หรือเปล่าคะ” ฉันรั้งมือพี่โฬมเอาไว้ชี้นิ้วไปหาพี่เกียร์ เพราะจำท่าทางของเขาได้คือพี่เกียร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวหน้าร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง ที่พี่โฬมบอกว่าใกล้ถึงแล้ว ฉันจำได้สิ ผู้ชายที่หน้าหวานออกแนวแบดบอย มัดผมสีดำรวบไว้ครึ่งศีรษะ กำลังนั่งตวัดขาไขว่ห้างกดมือถือดูอะไรเรื่อยเปื่อย

“จริงด้วย” พี่โฬมจูงมือฉันเดินไปหยุดตรงหน้าพี่เกียร์ “แล้วเป็นเหี้ยอะไรไม่เข้าไปนั่งรอในร้าน”

“อ้าว” ผละใบหน้าจากมือถือมามองพี่โฬมและฉัน จากนั้นก็ไล่สายตามองมาที่มือของเรา พี่เกียร์ยิ้มมุมปากพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ติดกับราวเหล็กกั้น “เมียไม่ให้เข้า”

“น้องปั้นหยาอะนะ”

“อือ”

“ทำไม” พี่เกียร์ยักไหล่ไหว “ไปปะ กินปิ้งย่างกัน”

“ไม่” ปฏิเสธและก้มหน้าดูจอมือถือตามเดิม “ตามสบาย”

“อะไรของมึงวะ” ถึงจะสงสัยพี่โฬมก็จูงมือฉันเข้าไปมาในร้านปิ้งย่าง และพอจะเดาอะไรได้หลายอย่าง พอเห็นพนักงานหน้าตาคุ้นๆ มาต้อนรับด้วยรอยยิ้มก็พอเข้าใจว่าทำไมพี่เกียร์ถึงมานั่งอยู่หน้าร้านปิ้งย่าง

“พี่โฬม พี่นินิว มากินปิ้งย่างกันเหรอคะ”

“ใช่ครับ ว่าแต่...” พี่โฬมเอี้ยวตัวหันไปมองเพื่อนสนิท “ไอ้เกียร์มันเป็นอะไรไม่ยอมเข้ามารอในร้าน”

“หนูห้ามเองค่ะ” น้องปั้นหยาผายมือให้เราสองคนเข้ามานั่งโต๊ะด้านในและยื่นเมนูให้ดู “ก็พี่เกียร์มานั่งรอในร้าน มองหนูทำงานทุกก้าวเลย หนูเขินอะ”

“อ่า แบบนี้เองสินะมันก็เลยเลือกรอหนูอยู่ข้างนอก”

“หนูบอกแล้วว่าไม่ต้องรอ พี่เกียร์ก็ไม่ฟัง นอกจากมีแข่งรถนั่นแหละค่ะถึงจะยอมเชื่อหนู”

“หยาทำงานพิเศษด้วยเหรอ” ฉันถามน้องที่พยักหน้ายิ้มๆ

“เมื่อก่อนน้องทำงานเยอะกว่านี้นะ โดนไอ้เกียร์ห้าม เหลือแค่ร้านปิ้งย่างที่เดียว” พี่โฬมบอกว่าพี่เกียร์ไม่อยากให้ปั้นหยาต้องลำบากเหมือนที่ผ่านมา แต่น้องก็ขยันทำงานอยากเก็บเงินก็เลยขอทำงานพี่เกียร์ก็เลยอนุญาต แบบว่าคู่นี้คือน่ารักน่าหยิกจริงๆ นะ

“ว่าแต่พี่โฬมพาพี่นิวมาเดินเล่นเหรอคะ”

“ใช่ พี่พานิวมาซื้อบิกินี่น่ะ วันหยุดพี่ต้องไปดูรีสอร์ทให้พ่อ”

“อ๋อ ใส่แล้วถ่ายรูปให้หนูดูบ้างนะคะ หนูอยากเห็น”

“ได้สิ”

“นี่แอบแลกเบอร์กันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

“ความลับค่ะ” คำตอบของฉันทำให้ปั้นหยายิ้มจนแก้มป่อง เราสองคนก็สั่งอาหารสดมาและพี่โฬมเป็นคนปิ้งของกินให้ฉันสบายมาก ใช่ จะสบายกว่านี้นะถ้าเขาไม่...

“ป้อนพี่ด้วยสิ พี่มือไม่ว่าง”

“แค่วางที่คีบแล้วจับตะเกียบก็ว่างแล้วค่ะ”

“ไม่เอา หนูป้อนอร่อยกว่า”

เรื่องมากจริงๆ เลยคู่หมั้นฉันเนี่ย! แต่ถึงอย่างนั้นก็ดันทำให้ฉันยิ้มออกมาตลอดเวลา ไม่เอาใจไม่ทำตัวดีก็ไม่ได้อีก เดี๋ยวจะอดคุยกับเขาเรื่องเอกสารสำคัญ พี่โฬมยิ่งเดาใจได้ยากอยู่ด้วยนะ บทจะไม่เอาก็ไม่เอา บทจะไม่อ่านไม่สนก็คือปล่อยเบลอ ชอบเมินฉันบ่อยๆ ด้วย ฉันแทบจะบ้าอยู่แล้ว!

[50%]

*----------------------------------------------*