วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 15 หลุมพรางของคู่หมั้น [100%]

ความนุ่มหยุ่นจากริมฝีปากแดงคล้ำกดแนบลงมาจนฉันหลับตาลงจิกนิ้วระบายบนถุงขนมปังนึ่งจนป่านนี้มันคงจะขดกันเป็นก้อนกลมๆ จากฝีมือของฉัน มันสำคัญด้วยเหรอ ในเมื่อกลับรู้สึกดีทุกครั้งที่พี่โฬมบดคลึงกลีบปากฉันด้วยจูบที่แสนร้อนแรง แม้เป็นเพียงจูบเพียงแค่ด้านนอกไม่ได้สัมผัสเข้ามาในโพรงปาก ก็เล่นงานหัวใจไม่รักดีดวงนี้ให้เต้นถี่ราวกับกลองรบ หนำซ้ำยังหวั่นไหวขยับบดเบียดริมฝีปากสู้กับพี่โฬมจนเขาครางอย่างพึงพอใจ

เรื่องบอกอาการที่เป็นก็อีกส่วนไม่เกี่ยวกับเอกสาร หากแต่ว่าเรื่องทำให้เขาพอใจ ทำตัวดีมันก็ยังสำคัญกับฉันอยู่ดีนั่นแหละ แค่ไม่พูดพร่ำเพรื่อจนทำให้พี่โฬมคิดว่าที่ฉันทำมันมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง ถึงยังไงก็ยังอยากรู้จุดอ่อนของพี่โฬม จะถามได้จากใครล่ะถ้าไม่ใช่เพื่อนของเขา คุณพ่อแค่แนะนำว่าพี่โฬมไม่ได้ง่ายก็ไม่ได้หมายความว่าท่านจะรู้เรื่องราวทุกอย่างในชีวิตของลูกชายนี่นา ในเมื่อพี่โฬมคลุกคลีกับเพื่อนมากกว่าพ่อกับแม่

“เก่งมาก” ถอนจูบออกเอ่ยปากชมฉัน ไม่วายก็กดจูบลงบนพวงแก้มใส “หนูจูบเก่งขึ้น”

ดีใจเหรอ... คำชมของพี่โฬมทำให้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวไปหมด จำต้องกัดผนังในปากเพื่อดึงสติของตัวเอง

“หนูทำดีแล้วใช่ไหมคะ”

“ยังไม่พอ” คำว่ายังไม่พอเล่นเอาฉันทำหน้าบูดใส่พี่โฬม “พี่ยังไม่เห็นว่ามันคุ้มที่จะเสี่ยงเลย”

“ไม่ต้องเอาวิถีพนันมาใช้กับหนูนะ”

“หึ”

“วันนี้พาหนูไปกินเค้กหน่อย หนูอยากกิน” จะถลุงเงินให้หมดเลยคอยดู “คุณแม่บอกหนูเองว่าถลุงเงินพี่โฬมได้ตามใจชอบ”

“แล้วแม่พี่ไม่ได้บอกเหรอ” ดูเหมือนจะเหนือเขาใช่ปะ แต่ประโยคถัดมาเล่นเอาเหงื่อตกเลยสิตัวฉัน “ว่าถลุงเงินพี่ได้ แต่ต้องแลกด้วยอะไร”

“!” ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นกับคำพูดอันแสนกำกวมของพี่โฬม

“พี่ให้ถลุงได้เสมอนั่นแหละ” โน้มใบหน้ามากระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “หนูก็ต้องพร้อมให้พี่ถลุงหนูด้วยเหมือนกัน วินวินเนอะ”

“หนูไม่มีเงินให้พี่โฬมถลุงนะคะ” เงินเก็บที่มีก็แทบจะหมดแล้วปะ ตอนนี้หมั้นกับพี่โฬมฉันจำเป็นต้องรบกวนเงินเขาบ้างนี่นา คุณพ่อกับคุณแม่ก็บอกมา พี่โฬมคือจะใจร้ายถลุงเงินฉันกลับงั้นสิ

“ใครบอกว่าพี่จะถลุงเงินหนู” รถหรูเคลื่อนตัวไปข้างหน้าเพื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว

“หมายความว่า...”

“ถลุงอย่างอื่นต่างหาก” หันมาขยิบตาให้ฉันและยิ้มเจ้าเล่ห์ “หน้าที่ของคู่หมั้นคืออะไร เดี๋ยวหนูก็ได้รู้”

ตอนแรกอยากจะรู้นะ พอได้ฟังพี่โฬมพูดจาสองแง่สองง่าม ฉันก็ไม่ได้อยากจะรู้แล้วอะดิ!

ฉันป้อนขนมปังนึ่งสังขยาพี่โฬมจนหมด เขาอิ่มท้องมากและไม่วายแวะซื้อของกินให้ฉันที่ร้านเบอเกอรี่หน้ามหาลัย มีแซนวิชกับลาเต้เย็น เขาถามฉันก็เลยบอกสิ่งที่ตัวเองชอบกิน พี่โฬมบอกว่าเขาทำอาหารไม่เป็น รวมถึงฉันด้วยดังนั้นเราเลยตกลงกันว่าอาหารจะเน้นสั่งหรือซื้อเอาแทน ถึงว่าเคาน์เตอร์ครัวคือโล่งมากแทบไม่เคยถูกการใช้งานมาก่อน พี่โฬมเดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์เดินมาส่งฉันที่โต๊ะหินอ่อนตรงลานเกียร์ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาหลายคนที่มองมาอย่างนึกสงสัย

“นิว!”

“เยล”

“โหย ฉันคิดถึงแกที่สุดเลย แกไม่ได้หมั้นกับตาแก่หัวงูนั่นใช่ปะ!”

“เอ่อ...” หันกลับไปมองพี่โฬมที่แลดูขำขันเสียมากกว่า เนื่องจากเยลไม่รู้อะไรก็ด่าคุณพ่อจนฉันส่ายหน้าให้เพื่อนหยุด มีสายตาของเสือและทอยมองอย่างฉงนใจ โดยเฉพาะสายตาของเสือที่ดูจ้องพี่โฬมนิ่งตาไม่กระพริบ

“เลิกเรียนกี่โมง ส่งข้อความบอกพี่ด้วย”

“ค่ะ”

“วันนี้พี่จะพาหนูไปกินปิ้งย่าง” ส่งยิ้มหวานให้กับพี่โฬม เขาจึงวางมือลงบนศีรษะฉันและโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ “ยิ้มแบบนี้พี่ก็แย่น่ะสิ”

“อะไรคะ” แย่ตรงไหนก่อน ปกติก็ยิ้มออกจากบ่อย ไม่สิ ต้องบอกว่ายิ้มกับพี่โฬมบ่อยมากกว่า นับตั้งแต่เขาเข้ามาในชีวิตของฉัน

“มันเขี้ยวเราไง” บีบจมูกฉันจนเจ็บหนึบ ปัดมือเขาออกพลางมองเพื่อนๆ ที่จ้องหน้าฉันกับพี่โฬมสลับกันไปมา

“ไปได้แล้วค่ะ”

“โอเค” ยังมีหน้ามายิ้มระรื่นอีกนะคนเรา ฉันถอนหายใจมองร่างสูงที่เดินตัดผ่านลานเกียร์เพื่อไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะตัวประจำ ก่อนจะหันกลับมามองสาตาทุกคู่ของเพื่อนที่จ้องมองมาทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงทันที

“อะไร”

“ยังไง” คำถามแรกของเยลและมาจบที่ทอย “เล่ามาด่วนเลยนิว”

“รู้แล้ว ขอหายใจหายคอหน่อย”

“แหวนเพชรเม็ดโตเกิน! นี่ตกลงแกหมั้นตาแก่หัวงูจริงๆ ใช่ไหม แล้วพี่โฬมคือยังไงอะ” เยลจับมือซ้ายฉันไปชูให้กับเสือและทอย ยิงคำถามรัวขนาดนี้จะตอบข้อไหนก่อนดีล่ะเนี่ย

“ฟังนะ...”

ใช้เวลาในการเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟังเป็นเวลายี่สิบนาที ฉันจึงจิบลาเต้เย็นในแก้วที่ละลายจนมีน้ำขึ้นด้านบนจากน้ำแข็ง เอาหลอดคนให้เข้ากันและดูดเกือบหมดแก้ว กระหายน้ำเหลือเกิน

“เหลือจะเชื่อ”

“เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นจริงเหรอวะ”

“ฉันก็คือด่าพ่อพี่โฬมไปแล้วเรียบร้อย รู้สึกผิดเลยอะ” เยลถึงกับยกมือไหว้ขอโทษขอโพยคุณพ่อ “ก็ดีนะ ที่สุดท้ายได้หมั้นกับพี่โฬมแทนน่ะ”

“อือ” โชคดีตรงนี้ล่ะที่เป็นพี่เขา ถ้าหากไม่ใช่พี่โฬมฉันก็คงไม่ได้มานั่งตรงนี้ต่อหน้าเพื่อนๆ หรอก

“สะใจที่พี่โฬมตอกหน้านังอีกานั่นจริงๆ เห็นแบบนั้นนะ พี่โฬมปากร้ายจะตาย”

“หล่อ รวย เพอร์เฟก... หาที่ไหนได้วะเนี่ย” ทอยเอาไหล่ชนไหล่ฉัน “ครึ่งปีว่านาน ไม่คิดจะหมั้นกับพี่เขาไปตลอดเหรอ”

“จะบ้าหรือไง!” กลบเกลื่อนอารมณ์ของตัวเองด้วยการตีแขนทอยอย่างแรง “แค่นี้พี่โฬมก็ลำบากใจแย่”

“ฉันดูแล้ว ไม่เห็นพี่เขาจะลำบากใจตรงไหนเลยนะ”

“ถูก” เห็นดีเห็นงามเหลือเกินนะทั้งเยลและทอย “ตอนที่เธอหายไป พี่เขามาตามหาด้วย”

“หือ” ฉันที่กำลังแกะแซนวิชอยู่เป็นอันหยุดชะงัก ไม่เคยรู้มาก่อนเลย “เขา...”

“ใช่ มาถามหาเธอ แบบกังวลมากๆ เลยนะ” เยลมองหน้าทอยที่พยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเรื่องจริง “ก็พี่โฬมไม่เคยสนใจใครมาก่อนนี่นา พอเห็นมาตามเธอ พวกเราก็ตกใจนิดหน่อย”

“รู้จักกันมากขนาดพี่เขามาตามตอนหายไปเลยเหรอ ไม่ธรรมดาแล้วมั้ง”

“ฉันไม่รู้เลย” พึมพำออกมาเบาๆ ก็พี่โฬมไม่เคยบอก ถ้าหากเพื่อนไม่บอกฉันจะรู้ไหมว่าพี่โฬมตามหาฉันให้ควั่ก ทำไมหัวใจถึงได้พองโตแปลกๆ นะ รอยยิ้มผุดขึ้นเมื่อหยิบแซนวิชทูน่าขึ้นมามอง

“ฮั่นแน่ มีอะไรในกอไผ่จริงปะ”

“เลิกพูดได้แล้ว ฉันจะกินแซนวิช” เยลกับทอยมองหน้ากันพลางหัวเราะคิกคัก ต่างจากเสือที่จ้องหน้าฉัน “อยากกินเหรอ”

“แล้วต้องไปอยู่กับเขาในฐานะคู่หมั้นขัดดอกเหรอ” คำว่าคู่หมั้นขัดดอกทำให้ฉันหมดอารมณ์เคี้ยวแซนวิชเลยแหะ “คิดว่าเขาจะจริงจังกับเธอเหรอ”

“...” ฉันเงียบ

“เจ้าชู้ เฟรนลี่ขนาดนั้น คงจับจุดจิตใจของผู้หญิงได้ไม่มากก็น้อย” เสือเค้นน้ำเสียงถามพลางยกแขนทั้งสองพาดอก ฉันรู้อยู่แก่ใจ ทว่ามันไม่มีทางเลือกให้ฉันมากนัก ตอนนี้ก็เล่นเกมกับคุณพ่ออยู่ด้วยจึงไม่อยากให้เรื่องหนี้สินมาเป็นตัวตัดสินระหว่างความสัมพันธ์ของฉันกับพี่โฬมยังไงล่ะ “เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่หลงคารมผู้ชายง่ายๆ นะนิว”

“หลงคารมอะไรอะเสือ พี่โฬมก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นนะ อีกอย่างนิสัยคนเรามันเปลี่ยนกันได้” เยลสบตากับเสือ พลางเลิกคิ้วขึ้น “พี่โฬมหมั้นกับนิวแล้ว คงไม่กลับไปทำตัวเจ้าชู้หรอก จะมีก็แต่ผู้หญิงคนอื่นมากกว่าที่อยากจะเข้าหาเขา”

“ปกติกูก็เห็นมีแต่สาววิ่งตามพี่โฬม ไม่เห็นเขาจะเข้าหาใครก่อน เหมือนที่ทำกับนิวเลย”

“ฉันไม่มีทางเลือก นายจะโกรธฉันก็ได้นะเสือ”

“ทางเลือกน่ะมี เธอแค่ไม่บอกพวกเราต่างหาก” ขมวดคิ้วอย่างมึนงง มองเสือที่ลุกขึ้นยืนและเดินตรงเข้าไปในตึก ทิ้งฉันไว้กับความงุนงงและสับสนว่าตัวเองทำอะไรผิดกันแน่ ฉันไม่ได้มีทางเลือกเหมือนกับคนอื่นเขานะ เกิดไม่ได้หมั้นกับพี่โฬม แม่อาจจะส่งฉันไปหมั้นกับคนอื่นก็ได้นี่นา

“อย่าไปฟังหมอนั่นเลย อคติกับพี่โฬมน่ะ”

“กูก็ไม่เห็นว่าพี่โฬมจะเลวร้ายอะไรขนาดนั้น ถ้าเจ้าเล่ห์น่ะค่อยว่าไปอย่าง” ข้อหลังคือถูกของทอยเลยล่ะ เป๊ะๆ “ได้คู่หมั้นที่เพอร์เฟกขนาดนี้ ควรภูมิใจนะ จะขัดดงขัดดอกเหี้ยไรก็อย่าไปแคร์”

“จริง”

“เธอเป็นคู่หมั้นพี่โฬม มีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวของเขา หึงหวงได้ ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นล่ะ” ฉันหัวเราะออกมากับคำพูดของทอย มันก็ถูกทุกอย่างนั่นแหละ ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเสือต้องโกรธขนาดนั้นด้วย ตอนนี้ไม่เห็นจะต้องเป็นห่วงอะไรฉันเลย ในเมื่อไม่ได้หมั้นกับชายรุ่นพ่ออย่างที่คิดๆ กันแล้วนี่นา ฉันดีใจแทบบ้าด้วยซ้ำที่คู่หมั้นของฉันมันคือพี่โฬม

*-------------------------------------------------*