วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 14 ขึ้นชื่อว่าลาภิศ ไม่มีคำว่าง่าย [50%]

Rome Game #14

ขึ้นชื่อว่าลาภิศ ไม่มีคำว่าง่าย

ลาภิศ ความหมายของชื่อเขาคือ ‘เจ้าแห่งลาภและมีลาภได้มาก’ เป็นชื่อที่เหมาะกับเขามากจนหาที่ติไม่ได้ เพราะชื่อเป็นหน้าต่างของลักษณะนิสัยที่แท้จริงของคนๆ นั้นและพี่โฬมคือเจ้าแห่งลาภที่มีลาภได้มากจากการเป็นเซียนพนันตัวยง

“ว่างๆ แวะไปหาแม่บ้างนะ”

“ได้ค่ะ”

“น่ารักที่สุดเลยลูก แม่กอดหน่อย” ฉันตรงเข้าสวมกอดคุณแม่พี่โฬม หลังจากที่พูดคุยธุระกับคุณพ่อเรียบร้อย เราสี่คนก็ออกจากโรงแรมของท่าน ยืนรอส่งท่านทั้งสองขึ้นรถโรลอยซ์ที่จอดรออยู่ “พี่โฬมรังแกอะไร หนูบอกแม่เลย แม่จะรีบมา”

“ค่ะ” คุณแม่กระซิบบอกฉันที่ตอบตกลงว่าถ้าพี่โฬมรังแกปุ๊บ ต้องรีบแจ้นไปฟ้องคุณแม่ “ขอบคุณนะคะ”

ยกมือไหว้ขอบคุณท่านทั้งสองและสบตากับคุณพ่อที่ระบายยิ้มที่แสนอบอุ่นมา กระทั่งท้ายรถโรลอยซ์ขับออกจากตัวโรงแรมไป พี่โฬมก็จับมือฉันสอดประสานกับนิ้วมือตัวเอง

“หนูคุยอะไรกับพ่อพี่ตั้งนาน”

“ไว้ถึงห้องหนูค่อยบอกได้ไหม”

“ได้สิ แต่ตอนนี้... ไปผับ LC กันก่อนดีกว่า”

“ไปทำไมคะ” ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงุนงง ก็ยอมเดินตามพี่โฬมมาถึงรถคันโปรดของเขาเพิ่งจะรู้ว่ารถของพี่โฬมเป็นรถมัสแตงสปอร์ตราคาไม่ต้องพูดถึงหรอก ชีวิตนี้คงไม่มีปัญญาซื้อรถแบบเขาได้แน่นอน

“พาคู่หมั้นไปแนะนำให้เพื่อนกับพี่ชายรู้จัก”

“คะ?”

“ก็พี่หมั้นแล้ว ไม่ได้บอกใครเลยนี่” ยักไหล่ไหวขณะที่เราสองคนนั่งประจำที่เรียบร้อย พี่โฬมก็ขับรถออกจากตัวโรงแรมเพื่อไปยังผับ LC “เรื่องแบบนี้ต้องบอกสิ เดี๋ยวมาถามทีหลังพี่ขี้เกียจตอบบ่อยๆ”

“จะดีเหรอคะผู้หญิงของพี่โฬมรู้จะ...”

“พี่มีคู่หมั้นแล้ว มีผู้หญิงคนอื่นได้ไง” หันมามองฉันพลางฉีกยิ้ม “ไม่ให้เกียรติหนู”

“หนูไม่เป็นไรค่ะ”

“พูดแบบนี้อยากให้พี่มีเหรอ” ไม่ได้อยากให้มีสักหน่อย แค่ไม่อยากบังคับเขานี่นา มันเป็นสิทธิ์ของพี่โฬมอะ “แน่ใจเหรอว่าอยากเห็นพี่ไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น”

“หนูเป็นแค่คู่หมั้นขัดดอกนี่นา หนูไม่มีสิทธิ์ห้ามพี่โฬม”

“นินิว หนูอยากโดนพี่ลงโทษบนรถไหม” น้ำเสียงเข้มแหบพร่าเอ็ดฉันเสียงดุ คำว่าลงโทษบนรถนี่คือยังไง? “ขืนหนูพูดเรื่องเป็นคู่หมั้นขัดดอกกับพี่อีกแม้แต่คำเดียว หนูโดนพี่แน่”

“ก็เป็นจริงนี่นา” ตอบเขาเสียงเบา “พี่โฬมก็รู้ว่าเราหมั้นด้วยเหตุผลอะไร”

“แล้วยังไง” ฉันไม่พูดเอาแต่จิกนิ้วระบายบนกระโปรงชุดเดรสพิมพ์ลายดอกไม้ “รู้แล้วมันยังไง หนูตอบพี่สิ”

“จะไม่ให้หนูคิดเลยเหรอ”

“ใช่” เป็นคำตอบที่เด็ดขาด ไม่ยืดเยื้อและไม่ยาวเป็นหางว่าว “เลิกเก็บเรื่องไม่เป็นเรื่องมาคิดได้แล้ว เค”

“...”

“เชื่อใจพี่หรือเปล่า” พี่โฬมหันมามองฉันแวบหนึ่งก็เอื้อมมือมาลูบศีรษะฉันอย่างอ่อนโยน “ไว้ใจพี่ไหม หืม”

“พี่ก็รู้ว่าหนูเชื่อใจและไว้ใจพี่มากแค่ไหน”

“งั้นก็ไม่ต้องคิดสิ คิดแค่ว่าพี่เป็นสมบัติของหนูก็พอ” รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาทำให้ฉันเม้มริมฝีปาก “อยากให้สมบัติชิ้นนี้ถูกแย่งไปจริงๆ เหรอ”

“ไม่มีทาง”

“เสียพี่ไปไม่ได้ใช่ไหม” ถูกต้อง... จะไม่ยอมถูกแย่งที่พึ่งเดียวไปแน่นอน ไม่ว่าจะเดือนหรือใครก็ตามแต่ “แค่นี้”

พี่โฬมเลื่อนฝ่ามือมานวดคลึงตรงท้ายเพื่อทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น ถึงอย่างนั้นฉันควรทำตัวว่านอนสอนง่ายใช่ไหม เพราะมีเกมที่ลงเล่นกับคุณพ่อและมีเขาเป็นเดิมพัน ดังนั้นถึงพี่โฬมจะเป็นคิงอยู่บนกระดานที่ไม่สามารถเข้าถึงตัวได้ ฉันเป็นม้าก็จะควบมันผ่านจุดผ่านที่ยากลำบาก เพื่อที่จะเข้าถึงตัวคิง

เกมนี้... หนูขอเป็นฝ่ายชนะนะคะพี่โฬม หนูแพ้ไม่ได้จริงๆ

ผับ LC

ภายในผับที่หรูหราและมีแต่พวกเซเลปดังหรือไฮโซมาเที่ยว มีถึงสองชั้นด้วยกัน พี่โฬมจูงมือฉันพาเดินเบียดเสียดผู้คนเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง มีป้ายติดคำว่า VIP กระทั่งพี่โฬมผลักประตูเข้าไป อันดับแรกเลยที่สายตาโฟกัสคือร่างสูงของพี่เจคที่นอนตัวยาวโดยไม่สนใจว่าเสียงเพลงจะรบกวนโสตประสาท เขาสามารถนอนได้ทุกที่ที่เขาอยากนอน

ถัดมาคือพี่เกียร์เขาตวัดขาไขว่ห้างมือซ้ายถือแก้วเหล้าที่ถูกยกขึ้นดื่ม แขนขวาโอบกอดร่างเล็กบอบบางที่สวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ทรงกระบอกนั่งกดมือถืออยู่เคียงข้างเขา ฉันเคยเห็นผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มและน่ารักคนนี้ น้องคือปั้นหยา เด็กอักษรฯ แฟนสาวของพี่เกียร์และรู้แค่ว่าพี่เกียร์ขี้หวงมาก หวงน้องปั้นหยาชนิดที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง

“กูมีเรื่องจะบอก” พี่โฬมพูดขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน ไม่ใช่แค่พี่เกียร์ พี่เจคหรือน้องปั้นหยา “กูหมั้นแล้ว”

“ห๊ะ!” ยกเว้นก็แต่พี่เกียร์กับพี่เจคที่แลดูไม่ได้ตกใจกับการประกาศว่าพี่โฬมหมั้น หากแต่ว่าเป็นคนอื่นเสียมากกว่าที่หันมามองเราสองคนคอแทบหลุด ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งแทบจะเป็นลมล้มพับเมื่อมือของเราถูกชูขึ้นให้เห็นความวาววับของแหวนเพชรเม็ดงาม “พูดจริงเหรอวะ”

“ไม่จริงมั้งไอ้หอก แหวนเพชรทิ่มหน้ามึงขนาดนี้”

“หนูยินดีด้วยนะคะพี่โฬม พี่...”

“นินิว”

“พี่นินิว พี่สวยมากๆ เลยค่ะ เหมาะกับพี่โฬมที่สุด”

“หนูเนี่ยน่ารักกับพี่เสมอเลยนะปั้นหยา” น้องปั้นหยาลุกขึ้นมาจับมือฉันและฉีกยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่สดใสเหมาะกับน้องที่สุด

“หนูชื่อปั้นหยานะคะพี่นินิว ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“เช่นกันนะปั้นหยา”

“แฟนพี่” จู่ๆ พี่เกียร์ก็ต่อเติมคำขึ้นมา น้องหันไปมองแฟนหนุ่มของตัวเองพลางทำหน้าบูด

“แหม กลัวนิวจะไม่รู้หรือไงว่ามึงเป็นแฟนน้องปั้นหยา”

“อือ” ตอบตรงเวอร์ “หมั้นได้ไง”

“เดี๋ยวบอก”

“ตอนนี้” พี่เกียร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยุดตรงหน้าเราสองคนและกอดคอแฟนสาวพลางกดจูบบนศีรษะเธออย่างทะนุถนอม “พี่ไปสูบบุหรี่แปบ”

“ค่ะ หนูขอคุยกับพี่นินิวนะคะ”

“เอาจริงดิ”

“ตามมา” ดูเหมือนพี่เกียร์จะต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้และตอนนี้ ทำให้พี่โฬมถอนหายใจเสมองเพื่อนที่เดินออกไปก่อนหน้านั้น เขาจึงหันมามองฉัน

“เดี๋ยวพี่มา” พยักหน้ารับพี่โฬมก็เดินตามพี่เกียร์ออกไป จากนั้นน้องปั้นหยาก็จูงมือฉันมานั่งและพูดคุยอย่างเป็นกันเอง เธอตกใจเล็กน้อยที่รู้ว่าพี่โฬมหมั้นหมาย เพราะรู้ว่าพี่โฬมเป็นผู้ชายเจ้าชู้และเฟรนลี่มากแค่ไหน แต่น้องก็บอกนะว่าพี่โฬมน่ะไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเลยด้วยซ้ำ แค่เพราะนิสัยส่วนตัวก็เลยถูกมองเชิงไม่ดีเท่าไหร่

“หนูน่ะเคยได้พี่โฬมช่วยเหลืออยู่บ่อยๆ เลยค่ะ”

“จริงเหรอ”

“จริงสิคะ” น้องปั้นหยาอมยิ้ม “ตอนที่ไม่มีใครมองเห็นหนู เพราะหนูไร้ตัวตน พี่โฬมเป็นคนแรกเลยนะคะที่ชมว่าหนูน่ารัก ชมก่อนพี่เกียร์อีก”

ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อล่ะนะ เพราะดูท่าแล้วน้องปั้นหยาดูจะพูดเรื่องจริงมากกว่ามานั่งโกหก

“เวลาหนูลำบากก็ยื่นมือมาช่วยแบบไม่ต้องการสิ่งตอบแทน หนำซ้ำยังให้กำลังใจหนูด้วยค่ะ พี่เขาเป็นผู้ชายที่เป็นพลังบวกให้คนรอบข้างมาก ขนาดตอนนั้นเรายังไม่ได้รู้จักกันและหนูยังไม่ได้คบกับพี่เกียร์ด้วย”

ข้อนี้เห็นด้วยกับน้องปั้นหยานะ พี่โฬมน่ะให้กำลังใจคนอื่นเก่งมากๆ และเทกแคร์ความรู้สึกของคนอื่นทั้งที่ยังไม่ได้รู้จักกันดีพอ แถมยังเป็นพลังบวกให้คนๆ นั้นกล้าเผชิญหน้ากับปัญหา ซึ่งฉันสัมผัสมันมาแล้วถึงได้เข้าใจความรู้สึกของปั้นหยาที่มีต่อพี่โฬม

“พี่เขาเป็นเหมือนพี่ชายของหนูเลยค่ะ หนูนับถือพี่โฬมแบบนั้นเลย” น้องปั้นหยายกมือปิดปากหัวเราะ “แต่พี่นินิวต้องรู้เอาไว้อย่างหนึ่งนะคะว่าพี่โฬมน่ะชอบพนันมาก”

“อันนี้พี่รู้ดีเลยล่ะ” พอพูดถึงเรื่องพนันฉันก็แลดูหงุดหงิดที่สุด ดีนะที่เขาสัญญาว่าจะไม่เล่นมันต่อหน้าฉัน

“แล้วก็พี่โฬมชอบขนมปังปิ้งสังขยาที่สุดค่ะ”

“หยารู้”

“ใช่ค่ะ พี่โฬมชอบมาก” ปั้นหยาเล่าให้ฟังว่าน้องพาพี่โฬมไปเลี้ยง เพราะอยากคุยกับพี่เกียร์ตอนที่มีปัญหากัน ถึงได้รู้ว่าพี่โฬมชอบขนมปังปิ้งสังขยาที่สุด ตอนแรกฉันคิดว่าเขาอยากกินเฉยๆ มารู้จากปากน้องคือมีวิธีทำให้พี่โฬมยอมเซ็นสัญญายกหนี้ให้แล้วล่ะ “หนูรู้แค่นี้ค่ะ ที่เหลือพี่นินิวต้องสังเกตเอง”

“สังเกต?”

“ใช่ค่ะ หนูเองก่อนคบกับพี่เกียร์ก็จะสังเกตว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร มันเป็นเหมือนเราได้เรียนรู้กันและกันน่ะค่ะ” น้องปั้นหยาหลุบสายตามองมือของฉันและทาบทับมือบีบมือฉันเบาๆ “ความสัมพันธ์แบบนี้ทำให้เราเข้าใจกันมากขึ้นค่ะ”

งั้นเหรอ... ความสัมพันธ์ที่ก่อเกิดจากความรู้สึกดีๆ มันเป็นแบบนี้เองสินะ

[50%]

*-----------------------------------------------------*