วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 13 เล่นเกม [100%]

อาหารบนโต๊ะถูกจัดการเรียบร้อยและต่อด้วยของหวาน คุณพ่อเป็นฝ่ายลุกขึ้นเดินไปยังโซนที่นั่งของแขกที่แยกออกมาพอควร ฉันจึงขอตัวเดินตามท่านที่นั่งบนโซฟาตวัดขาไขว่ห้างโดยมีฉันทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามท่าน รอยยิ้มที่อ่อนโยนและความสุขุมทำให้กล้าๆ กลัวๆ ที่จะเอ่ยถามเรื่องที่ชวนให้น่าสงสัย

“หนูขออนุญาตคุณพ่อนะคะ”

“ว่ามาเลย”

“ทำไมคุณพ่อถึงช่วยหนู ด้วยการตกลงหมั้นหมายคะ” สุดท้ายแล้วคุณพ่อก็ไม่ได้คิดจะหมั้นกับฉันตั้งแต่แรก แค่พูดกำกวมจนแม่และฉันคิดไปเองต่างๆ นาๆ และมองท่านผิดไปเสียหมด

“เพราะพ่อไม่อยากเห็นหนูต้องถูกเอาไปเร่ขายให้กับเจ้าหนี้คนอื่น”

เหตุผลของท่านทำให้ฉันยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่ เกิดจากความสงสารเหรอ?

“เอาเป็นว่าพ่อตัดสินใจถูก ถ้าหากหนูแคลงใจ สักวันหนูจะเข้าใจในสิ่งที่พ่อทำทั้งหมด” พอท่านตอบมาแบบนี้คิดว่าฉันจะเซ้าซี้ถามต่อไหม บอกเลยว่าไม่เด็ดขาด ฉันไม่ใช่พวกที่ชอบให้ใครมาเซ้าซี้ถ้าหากไม่อยากเล่าต่อ ดังนั้นหวังแค่ว่าสักวันจะเข้าใจถึงเหตุผลที่ท่านทำก็แล้วกัน

“ค่ะ” พยักหน้ารับเบาๆ จากนั้นก็เหลือแค่ข้อสุดท้าย “แล้วหนี้ที่เหลือละคะ ห้าล้าน หนูควรทำยังไง”

“ไม่ต้องทำอะไร”

“หมายถึงยังไงคะ พ่อหนูติดหนี้คุณพ่อสิบล้าน คุณพ่อให้เงินห้าล้านกับแม่เป็นค่าสินสอดแล้วนะคะ” ฉันถามยาวเป็นหางว่าวจนท่านอมยิ้ม “หนูรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เสียอะไรเลยด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่พ่อหนูติดหนี้คุณพ่อ”

“หนูแน่ใจเหรอ”

“ก็ถึงจะหมั้นกับพี่โฬม มันก็เป็นเพียงแค่คู่หมั้นขัดดอกไม่ใช่เหรอคะ”

“พูดแบบนี้ ลาภิศได้ยิน โกรธหนูแย่” ใช่ เขาก็โกรธจริงนั่นแหละ แค่ไม่ได้พูดต่อหน้าเขาก็เท่านั้น

“อย่างน้อยหนูก็อยากทำให้หนี้ตรงนี้มันจบลงนะคะ” ไม่อยากค้างคาใจและไม่อยากให้หนี้ตรงนี้มาเป็นตัววัดเรื่องของฉันกับพี่โฬม เหมือนกับคุณพ่อจะเข้าใจถึงความหมายท่านก็ถอนหายใจพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “จะให้หนูทำงานหาเงินชดใช้ หรือจะให้ผ่อนจ่ายแบบไหน คุณพ่อบอกหนูมาได้เลยค่ะ หนูยินดี”

“เหตุผลที่หนูอยากให้หนี้ของณัฐพลหมดภายในครึ่งปี มีลาภิศอยู่ในนั้นด้วยใช่ไหม”

“ไม่ใช่ค่ะ” ปฏิเสธเสียงแข็งทั้งที่ในใจของฉันมันตอบว่าใช่แบบไม่รีรอ “หนูแค่ไม่อยากมีพันธะเรื่องนี้ พ่อติดหนี้พนันจนต้องมายืมเงินคุณพ่อ สร้างตราบาปให้หนูมากมาย หนูต้องทรมานกับแม่โดยไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย”

“...”

“หนูแค่อยากให้มันจบภายในครึ่งปีที่คุณพ่อให้คำมั่นสัญญาเอาไว้ ก็เท่านั้นค่ะ”

“หนูคิดว่าพ่อใจร้ายหรือเปล่า”

“ไม่เลยค่ะ” ใจดีด้วยซ้ำไป มีอย่างที่ไหนล่ะให้ลูกชายของตัวเองมาหมั้นกับฉันที่เป็นลูกสาวคนที่ติดหนี้เขาเป็นสิบล้าน หนำซ้ำยังหักลบกลบหนี้ด้วยการจ่ายค่าสินสอดเอง คิดดูว่าฉันเสียเปรียบหรือได้เปรียบกันแน่ “ถ้าคุณพ่อใจร้าย คุณพ่อคงไม่ตกลงยอมรับข้อเสนอของแม่หนู”

“งั้นหนูอยากลองเล่นเกมกับพ่อดูสักครั้งดีไหม”

“เกมเหรอคะ?”

ฉงนใจเล็กน้อยที่คุณพ่อยื่นข้อเสนอมาให้ฉัน คือ ‘เกม’ อะไรฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน กระทั่งคุณพ่อหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายโทรหาคนสนิทและลุกขึ้นกวักมือฉันให้เดินตามท่านออกจากร้านอาหารแบบ Out door หันไปมองพี่โฬมกับคุณแม่กำลังนั่งคุยกันอย่างออกรสราวกับไม่ได้เจอกันนาน พี่โฬมหันมามองฉันพลางฉีกยิ้มให้จึงเดินตามคุณพ่อออกมาจากดาดฟ้ามานั่งที่โซฟาโซนติดข้างๆ ลิฟต์ ค่อนข้างเงียบสงบไร้ผู้คน

“พ่อรู้ว่าหนูไม่ชอบการพนัน แต่นี่ไม่ใช่การพนันนะนินิว” ท่านย้ำชัดกับฉัน รู้ว่าการพนันที่ฉันเกลียดคือทำให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากใจตั้งแต่พ่อตายจากไปจนถึงตอนนี้ จะมีใครเข้าใจฉันได้ดีกว่าครอบครัวของพี่โฬม แม้แต่ครอบครัวตัวเองยังไม่คิดจะเข้าใจหรือคิดปลอบใจกันเลยด้วยซ้ำ มีแต่ผลักไสและจ้องจะเฉดหัวฉันให้ออกจากบ้านอยู่ทุกวินาที “มันเป็นเกมระหว่างหนูกับพ่อ แค่สองคน”

“ค่ะ”

“และมีตัวแปรอย่างลาภิศเข้ามาเอี่ยวกับเกมนี้ด้วย”

“ท่านครับ” คนสนิทของคุณพ่อที่จำได้คือเขาเคยมาวัดแหวนที่นิ้วนางซ้าย เขายื่นซองอะไรบางอย่างให้กับคุณพ่อ ท่านหยิบเอกสารหนึ่งฉบับออกมาและดันมันมาตรงหน้าฉัน

“นี่เป็นเอกสารกู้ยืมเงินของณัฐพล ตอนที่มากู้กับพ่อ” ฉันขมวดคิ้วหยิบเอกสารนั้นขึ้นมาดูรายละเอียด “และนี่เป็นเอกสารฉบับใหม่ที่พ่อร่างขึ้นมา หลังจากที่หักหนี้ไปเหลือแค่ห้าล้านบาท”

“แล้วหนูต้องทำยังไงคะ”

“ตอนนี้พ่อไม่ได้มีส่วนในการยกหนี้ให้แล้ว” คำพูดของคุณพ่อและท่านก็ยื่นนิ้วชี้ลงมาจิ้มตรงบรรทัดสุดท้าย เว้นวรรคช่องว่างเอาไว้ เนื่องจากอีกฝั่งมีลายเซ็นและชื่อของคุณพ่อยกอำนาจให้กับคนอื่น “คนที่จะมีสิทธิ์ยกหนี้ให้หนูหรือจะให้ชดใช้ยังไงคือลาภิศ ไม่ใช่พ่อ”

“!”

“อำนาจถูกโอนไปให้ลาภิศ คู่หมั้นของหนู”

บ้าน่า... ไม่จริงใช่ไหม! ฉันอ่านรายละเอียดบางส่วนที่คุณพ่อร่างขึ้นมาใหม่แล้วมันก็จริงอย่างที่ท่านพูดทุกอย่าง อำนาจทั้งหมดจากคุณพ่อเป็นเจ้าหนี้ กลายเป็นว่าตอนนี้พี่โฬมเป็นเจ้าหนี้ของพ่อฉันโดยสมบูรณ์แบบ โดยที่เขาเองก็ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด ฉันถึงกับลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ

สงสัยอีกแล้วสิ ทำไมคุณพ่อต้องโอนถ่ายกรรมสิทธิ์หนี้ก้อนนี้ไปให้พี่โฬมจัดการด้วย ท่านรู้ว่าพี่โฬมกับฉันหมั้นหมายกัน ฉันมีสิทธิ์ขอร้องให้เขาเซ็นได้วันนี้หรือพรุ่งนี้ก็ได้โดยไม่ต้องอยู่ครบครึ่งปีก็ได้

“ถ้าหนูทำให้ลาภิศเซ็นลงนามได้ หนี้อีกห้าล้านจะถูกยกเลิก”

“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ง่ายเกินไป ฉันรู้ได้ทันทีว่าเกมที่คุณพ่อกำลังเล่นกับฉันมันไม่ได้ง่ายอย่างที่ตัวเองคิด

“ภายในครึ่งปี หนูทำให้ลาภิศเซ็นมันได้หรือเปล่า”

“...” ฉันเงียบ

“ถ้าได้ทุกอย่างก็จบ ถ้าไม่หนี้จะถูกชดใช้เหมือนเดิมและขึ้นอยู่ที่ลาภิศว่าเขาจะทำยังไงต่อ”

มันไม่ง่ายจริงด้วย ฉันไม่คิดว่าเกมที่คุณพ่ออยากให้ฉันลงไปเล่นมันจะยากตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่ม ฉันรู้ว่าพี่โฬมอาจจะเซ็นให้ก็ได้ เพราะเขาเองก็คงไม่อยากให้ฉันติดค้างเขาใช่ไหมล่ะ ในเมื่อตอนนี้กลายเป็นว่าพี่โฬมเป็นเจ้าหนี้ของพ่อ

“ไม่ได้อยู่ที่พ่อแล้วนะนินิว หนูพร้อมจะเล่นเกมนี้ไหม”

“หนูไม่มีทางเลือกแล้วนี่คะ”

ใช่ ทางเลือกของฉันถูกบีบและถูกคุณพ่อต้อนให้ลงเล่นเกมในกระดานแผ่นนี้ที่มีพี่โฬมเป็นคิงตัวหมากที่สำคัญที่สุดในกระดานหมากรุก และฉันที่เคยกลายเป็นเบี้ยตอนนี้กลับกลายเป็นม้าที่เดินเกมข้ามหมากใดๆ ไปก็ได้ ฉันต้องเป็นคนเดินเกมกระดานนี้ด้วยตัวเอง เพื่อที่จะพิชิตคิงให้ได้ แม้มันจะแสนยากเย็นอย่างน้อยก็ควรได้ทำอะไรบ้างสิ

ยังไงฉันก็ยังคงหนักแน่นเรื่องหนี้ของพ่ออยู่ตลอด ต่อให้เกมครั้งนี้ฉันจะชนะหรือแพ้ ก็จำเป็นต้องลงเล่นดีกว่าปล่อยให้กระดานว่างเปล่า ฉันกำเอกสารในมือและสบเข้ากับดวงตาคมของคุณพ่อ

“หนูตกลงเล่นเกมกับคุณพ่อค่ะ”

“พ่อกะแล้วว่าหนูไม่มีวันยอมแพ้” เมื่อก่อนน่ะใช่ แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากยอมแพ้ตราบใดที่ตัวเองยังทำได้ไม่ดีพอ ฉันมีความหวังเรื่องหนี้ก้อนนี้ มันจะต้องจบลงโดยไม่มีเรื่องหนี้เข้ามาเอี่ยวกับความสัมพันธ์ของฉันกับพี่โฬม ไม่อย่างนั้นก็เหมือนติดค้างอยู่แบบนี้ไม่จบไม่สิ้น “ลาภิศจะรับผิดชอบชีวิตของหนูทุกๆ อย่าง”

“...”

“หนูรู้ใช่ไหมว่าเขาเป็นคนแบบไหน” รู้แต่ไม่ได้รู้ลึกขนาดนั้น บางอย่างฉันก็เดาใจและอ่านใจพี่โฬมได้ยากเย็นเหมือนกัน จะมีแค่เขานะที่รู้เรื่องของฉันลึกลงชนิดที่ขุดขึ้นมาได้ก็คงขุดขึ้นมาแล้ว “หนูอยากเป็นอิสระจากลาภิศเหรอ”

“ไม่ค่ะ” คำตอบของฉันทำให้คุณพ่อขมวดคิ้ว “หนูอยากเป็นอิสระจากหนี้ที่หนูไม่ได้เป็นคนก่อ และหนูต้องเป็นฝ่ายมารับผิดชอบต่างหากค่ะ”

ความเด็ดเดี่ยวและเด็ดขาดของฉันทำให้คุณพ่อถึงกับอมยิ้ม และพึมพำออกมาว่า ‘เหมือนตอนนั้นไม่มีผิด’ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายก็ทำให้ฉันตัดสินใจอย่างเด็ดขาด จะต้องทำให้พี่โฬมเซ็นสัญญายกหนี้ให้ได้ภายในครึ่งปีนี้ เพราะเกมที่ลงเล่นกับคุณพ่อมันสำคัญต่อการเป็นอิสระเรื่องนี้ของฉันอย่างมาก

“หนูคิดว่าเขาจะเซ็นให้หนูไหม”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่หนูจะพยายาม”

“ถ้าเขาไม่เซ็นล่ะ” ทำไมคุณพ่อมองฉันและยิ้มแปลกๆ นะ “หนูจะทำยังไง”

“หนู...” ตรงนี้ไม่ได้คิดเลยนะ เพราะคิดแค่ว่าถ้าคุยกับพี่โฬมเขาอาจจะเข้าใจและเซ็นมันก็ได้ “คงคุยกับพี่เขา”

“พ่อจะบอกหนูเอาไว้อย่างนะนินิว” คุณพ่อชี้หน้าฉันพลางอมยิ้ม “จำเอาไว้ว่าลาภิศ เขาไม่ได้ใจดีเหมือนที่เขาแสดงออกกับหนู”

ไม่ได้ใจดีเหมือนที่แสดงกับฉันเหรอ หมายความว่ายังไงกันแน่

“หนูอย่าลืมนะ เขาเป็นเซียนพนันตัวยง”

“...”

“อะไรที่ไม่คุ้มค่า เขาจะไม่ยอมลงทุนเสี่ยงมันแน่นอน นี่คือกฎของนักพนัน” แนะนำมาขนาดนี้ก็ต้องจำให้ได้ขึ้นใจสินินิว “เขาดีกับหนู มันไม่ใช่การแสดงพ่อรู้ เขาทำมันออกมาจากใจจริง”

ฉันเองก็คิดแบบเดียวกับท่าน พี่โฬมแสดงความจริงใจออกมาไม่ได้แสดงละครให้ฉันเห็นว่าเขาไม่คิดใส่ใจ คนเราถ้าไม่ใส่ใจคงปล่อยไปแล้วล่ะ แต่นี่เขาไม่คิดจะปล่อยฉันเลย แถมยังย้ำชัดเสมอว่าปัญหาที่ฉันเจอมันหนักแค่ไหนขอแค่ให้บอกเขา จะได้ช่วยกันแก้ไขมัน คำพูดของเขาและแววตาของเขามันตราตรึงในใจของฉันมาจนถึงตอนนี้ นับตั้งแต่ที่เราเจอกัน

“หนูแค่จำเอาไว้ว่าถ้าอยากให้เขาเซ็นสัญญายกหนี้ให้ หนูจะต้องมีของที่คุ้มค่าพอให้เขายอมเสี่ยง”

“ค่ะ” ฉันรับคำคุณพ่อด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวและแววตาที่มุ่งมั่น

“เขาไม่ง่ายนะนินิว” คำว่าพี่โฬมไม่ง่าย ทำให้ฉันเดาได้ออกว่าเกิดพูดคุยพี่โฬมอาจจะไม่ได้ตกลง หากแต่ว่าถ้าฉันไม่พูดเขาจะไม่มีทางรู้เลย ดังนั้นฉันต้องยอมลงทุนเสี่ยงมันสิ “พ่อรู้จักลาภิศดี”

พ่อลูกกันอะนะ ต้องรู้จักกันมานานกว่าฉันที่เพิ่งจะเจอกันในช่วงระยะเวลาสั้นๆ สิ

“อย่าตกหลุมพรางเขาง่ายๆ ล่ะ ลาภิศน่ะร้ายกว่าที่หนูคิดเยอะ”

ร้ายในที่นี้หมายถึงว่าเจ้าเล่ห์และเจ้าความคิดหรือเปล่านะ นักพนันอย่างพี่โฬมก็ต้องฉลาดหลักแหลมอยู่แล้ว เขาเคยสอนฉันไม่ใช่เหรอว่าการจะลงพนันอะไรสักอย่าง ต้องหัดเข้าใจมันและทำความเข้าใจก่อนว่ารูปแบบมันเป็นยังไง ดังนั้นฉันจะต้องเรียนรู้เกมก่อนจะลงมือเล่น

คือการเรียนรู้พี่โฬมให้มากกว่านี้... เพื่อหาจุดอ่อนของเขา จุดอ่อนของพี่โฬมต้องมีสิ แค่มันคืออะไรฉันเองก็ต้องหามันให้เจอก็เท่านั้นเอง คนเราจะไม่มีจุดอ่อนเลยเหรอเป็นไปไม่ได้หรอก 

*------------------------------------------------*