วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 1 นินิว วิศวะคอมฯ [100%]

ฉันกับพี่โฬม เราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว เราไม่ได้มีปัญหาหรือเรื่องบาดหมางต่อกัน ฉันแค่ไม่ชอบการกระทำของเขา ใช่ มันอาจจะดูงี่เง่าที่ทำไมฉันถึงต้องไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา ฉันไม่ได้ชอบเขา ไม่ได้รู้สึกดีๆ อะไรกับเขา

แค่เกลียด... ที่เขาเล่นพนันมันก็เท่านั้น ฉันเกลียดการพนันทุกชนิดเพราะมันเป็นปมอดีตอันขมขื่นของฉัน มันดูบ้าที่เกลียดการพนัน ทำไมถึงได้เกลียดคนที่เขาเล่นพนันคนอื่นด้วย ฉันแค่ไม่ได้เกลียดถึงขนาดรังเกียจไม่อยากยุ่ง แค่ไม่อยากให้คนพวกนั้นต้องหลุดไปอยู่ในบ้วงแห่งความโลภต่างหาก ถึงจะรู้ว่าพี่โฬมร่ำรวยแค่ไหน ฉันเองก็ไม่ชอบใจอยู่ดีที่เห็นเขาแหกปากดีใจตอนปั่นสล็อตได้เงินหรือเล่นพนันออนไลน์ทุกรูปแบบแล้วชนะ

เขาชนะมันถูก ถ้าหากแพ้ขึ้นมาจนหมดตัวล่ะ แค่ไม่อยากเห็นอะไรทำนองนี้เสียเท่าไหร่ ยิ่งห่างก็เหมือนยิ่งใกล้กันมากขึ้น ฉันมักจะได้ยินเขาคุยเรื่องพนันหรือไปพนันเรื่องต่างๆ แบบโดยบังเอิญมันเลยพลอยให้ฉันคิดเล็กคิดน้อย เผลอใช้สายตามองเหยียดเขา อันที่จริงฉันเป็นพวกที่มองคนด้วยสายตาจิกเล็กน้อย ฉันไม่ได้หยิ่งจองหองกับทุกคนแค่กับบางคนเช่นพี่อัฐ แบบนั้นคือสมควรได้รับอีกด้านของฉันจริงๆ นั่นแหละ ผู้ชายอย่างเขามันโคตรจะสันดานหมา

“ชอบพี่เขาเหรอ” เยลทำให้ฉันถึงกับสำลักชาเขียวที่ดูดเข้ามา “อะไรเล่า แค่ถาม”

“เปล่า” ปฏิเสธและโบกมือไปมา “จะชอบได้ไง ในเมื่อไม่ชอบสิ่งที่เขาทำ”

“แล้วพี่เขาทำอะไร?” ทอยเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้น “ฉันก็เห็นพี่โฬมเขาเฟรนลี่จะตาย มีเสน่ห์สุดๆ สาวนี่ล้อมรอบ เห็นแล้วอิจฉาอยากมีสาวล้อมรอบบ้าง”

“หล่อ รวยไม่เท่าพี่เขาก็อย่าหวัง”

“รู้เว้ย!”

“พี่โฬมหล่อ รวยจะตายไป ขับรถคันละเป็นสิบๆ ล้าน” เยลเอามือผสานไว้ตรงหน้าอกพลางทำหน้าเพ้อฝัน “ฉันก็อยากมีแฟนแบบพี่โฬมนะ ถึงจะเฟรนลี่แต่พี่เขาเข้าถึงยากมากเหมือนกันนะ”

“ยังไง” คำถามนี้เป็นของฉันเอง เพราะถ้าหากพี่โฬมเฟรนลี่เข้ากับคนง่าย ทำไมถึงดูเข้าถึงยากด้วย

“ก็ถ้าเขาไม่สนใจใคร เขาจะไม่ยุ่ง เขาจะสนแค่คนที่เขาสนใจแค่นั้น”

“ว่าแล้วก็นะ นู้นไง... คนหล่อ คนเท่และคนรวย” ทอยพยักเพยิดหน้าไปยังทางเดินเข้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ “สูงยาว หุ่นดี หน้าหล่อแถมสักอีกต่างหาก เวอร์เกินเนอะกลุ่มพี่โฬมอะ”

ฉันหันไปมองร่างสูงคุ้นตาที่สวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมู ผมสีดำตัดเข้าทรงละท้ายทอย เปิดใบหูให้เห็นต่างหูที่เจาะติดต่างหูหลายอัน เครื่องหน้าของพี่โฬมดูหล่อเหลาและค่อนข้างไปทางแนวดุดันและเท่มาก ยิ่งหุ่นของเขาสูงทำให้ดูดีแบบหาที่สุดไม่ได้ เขาหล่อจริงๆ นั่นแหละ ผู้หญิงในคณะหรือต่างคณะต่างพากันคลั่งไคล้เขา ไม่เว้นแม้แต่เยลเพื่อนสนิทของฉันเองก็ตาม

ท่อนแขนซ้ายสักลายมังกรสีดำเป็นแบบวินเทจมันเหมาะกับเขามากเลยนะ ฉันเองก็มองเขาจนกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปในตึก ก็หันมาดูดชาเขียวต่อโดยมีสายตาของเสือจ้องมองไม่วางตา

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ชอบพี่เขา”

“ก็บอกอยู่ว่าไม่ได้ชอบ” บอกจนปากจะฉีกขนาดนี้ ทำไมถึงคิดว่าการที่ฉันไม่ชอบสิ่งที่พี่โฬมทำ ถึงกลายเป็นว่าฉันชอบเขาล่ะเนี่ย “ฉันไม่ชอบใคร”

“รวมถึงผู้ชายคนอื่นด้วยเหรอ?” คงจะเป็นแบบนั้นมั้งฉันได้แค่ตอบเยลในใจ “ผู้มาจีบเยอะ ไม่สนเลยเหรอนิว”

“ใครจะมาชอบคนบ้าอย่างฉัน”

“เฮ้ย! ใครบอก” เสมองทอยที่วางมือถือลงทันทีทั้งที่เล่นเกมปลูกผักอยู่ “นินิว ใครบอกว่าเธอบ้า”

“ไม่มีหรอก แค่คิดเอง”

“เธอไม่ได้บ้า” เสือพูดขึ้นพลางปิดหนังสือเรียนและเก็บของเตรียมลุกขึ้นเข้าคลาส “การไปพบจิตแพทย์ ไม่จำเป็นต้องเป็นบ้าเสมอไป”

ทุกคนชอบคิดการไปพบจิตแพทย์จะต้องมีปัญหาทางจิตแน่นอน ทุกคนคิดว่าฉันเป็นบ้าที่ต้องไปหาจิตแพทย์เพื่อรับยามากิน ใช่ ทุกคนที่เห็นคิดกันหมด ยกเว้นก็แต่เพื่อนๆ ของฉัน

“คนบ้าคือคนที่คิดแบบโง่ๆ”

“ปรบมือให้เสือ!” เยลปรบมือให้เพื่อนที่เดินนำพวกเราเข้าไปในตึกคณะ “ใครว่าเธอ จะตบให้ปากฉีก”

“เอาตีนฉันยัดปากด้วย”

ฉันอมยิ้มขณะเดินไปกับเพื่อน... เพื่อนสามคนคือคนที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ ปัญหาที่พบเจอมันหนักหนาจนบางทีก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ทว่ามันกลับน่าอยู่มากขึ้นเพราะฉันได้เจอกับเสือ ทอยและเยล ขอบคุณที่ไม่ได้มองว่าฉันเป็นบ้าที่ต้องไปพบจิตแพทย์ ในขณะที่ครอบครัวของฉันคิด แทนที่จะทำความเข้าใจกับฉัน กลับทำเรื่องซ้ำเติมจิตใจของฉันอยู่เรื่อยไป ไม่มีวันจบจักสิ้น

บ้านเมธาปกรณ์

บ้านที่ไม่ใช่บ้านของฉันอีกต่อไป บ้านที่มันไม่ได้เป็นครอบครัว ไม่ได้เป็นแม้กระทั่งเซฟโซน มันยังคงขึ้นชื่อว่าเป็นบ้านอยู่ไหมล่ะ? คำตอบคือไม่อยู่แล้ว ทุกครั้งที่อยู่ที่นี่ ฉันไม่เคยนอนหลับได้สนิทตา ไม่เคยรู้สึกอบอุ่นกับมันเลยสักครั้ง หนำซ้ำยังรู้สึกอึดอัดที่ภายในบ้านมีบุคคลอื่นมาอาศัยอยู่ด้วย ทั้งที่บ้านหลังนี้เป็นของพ่อ พ่อ... ที่ทิ้งฉันไปให้จมอยู่กับความทุกข์

“กลับมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงทรงพลังดังขึ้นเรียกรั้งสองเท้าที่กำลังจะรีบเดินขึ้นบันไดเข้าห้องเหมือนเช่นทุกครั้ง พอเอี้ยวหน้าไปมองก็พบร่างบอบบางของผู้หญิงวัยกลางคน ใบหน้าเรียบนิ่งและเดินเคียงคู่มากับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งอายุก็เท่ากัน

“ค่ะ”

“อย่ามาค่ะอย่างเสียไม่ได้นะนินิว เมื่อไหร่แกจะไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้สักที ฉันเกลียดขี้หน้าแก” คิดว่าฉันอยากจะอยู่ที่นี่ให้แม่แท้ๆ พร่ำบอกว่าเกลียดหนักเกลียดหนาเหรอ มีที่ไปคิดว่าฉันอยากจะอยู่ไหมล่ะ คำตอบคือไม่อยู่แล้ว แต่ฉันไม่มีที่ไปไง ยังไงบ้านหลังนี้มันก็มีชื่อของฉันติดอยู่แม่ถึงทำอะไรไม่ได้และจ้องจะด่าฉันสารพัดเพื่อขับไล่ทางอ้อม

“บ้านหลังนี้ก็เป็นของหนู”

“ครึ่งเดียว”

“ใช่ไง ก็เป็นของหนู ทำไมหนูต้องไปด้วย” ทั้งที่อยากจะไปใจจะขาด การอยู่เป็นหนามตำอกแม่มันก็ดีเหมือนกัน

“เห็นหน้าแกฉันก็ยิ่งแค้น” แม่เค้นเสียงแข็งพลางเดินเอานิ้วมาจิ้มศีรษะฉัน “พ่อแกตายไปก็สร้างปัญหาให้ฉัน!”

หลับตาลงพลางถอนหายใจอย่างเสียไม่ได้ “หนูรู้”

“รู้แล้วยังไง แกช่วยอะไรฉันได้งั้นสิ หนี้ที่พ่อแกทิ้งเอาไว้เป็นสิบๆ ล้าน”

“แม่รวยไม่ใช่เหรอ ก็ใช้หนี้แทนพ่อ จบ” ยักไหล่ไหวพลางจ้องหน้าแม่นิ่ง “หรือเงินที่มีต้องคอยเอาไปบำเรอผัวใหม่ ลูกใหม่ล่ะ”

“นินิว!”

“เอาเป็นว่าต่อให้แม่เกลียดหน้าหนูที่เหมือนพ่อ มันก็แล้วแต่แม่นะ ไม่ใช่ปัญหาของหนู” แม่กัดฟันกรอดกำมือแน่น อยากจะยกมือตบหน้าฉันสินะ เหอะ ฉันน่ะโดนมาเยอะแล้วตั้งแต่พ่อจากไป พอโตขึ้นแม่ก็ไม่กล้ากับฉันเพราะตอนนั้นฉันเด็ก ฉันไม่สู้ มาตอนนี้คิดว่าจะอยู่เฉยๆ ให้แม่ทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวหรือไงล่ะ “ก็ที่พ่อตายจากไป ไม่ใช่เพราะรู้ว่าแม่มีชู้เหรอ”

“แก”

เพียะ

ฝ่ามือบางฟาดลงบนแก้มของฉันทันทีจนรู้สึกเจ็บแปลบเสียดื้อๆ รู้สึกชาวาบเสียจนไม่รู้สึกอะไร นอกจากหันกลับมาจ้องหน้าแม่ตามเดิม “เอาอีกสิ”

“แกอย่าท้าฉันนะ”

“ไม่ได้ท้า หนูพูดความจริง ทำไม... รับไม่ได้เหรอคุณนารี” รอยยิ้มตรงมุมปากผุดขึ้น ขณะที่แม่ง้างมือขึ้นเตรียมฟาดฉันอีกครั้งและครั้งนี้ฉันยื่นหน้าเข้าไป โดยไม่มีถอยหนีหรือหวาดกลัว ดวงตากลมโตจ้องมองหน้าแม่ราวกับแค้นเคือง โกรธที่แม่เห็นดีเห็นงาม รักผัวใหม่และลูกติดผัวใหม่มากกว่าลูกแท้ๆ อย่างฉันเพียงเพราะฉันหน้าตาเหมือนพ่อ

พ่อที่ทิ้งเรื่องเลวระยำเอาไว้ให้ฉันถูกย่ำยีและทำร้ายจนไม่เหลือแม้กระทั่งความรู้สึกดีๆ ในชีวิต

“น่าจะตายตามพ่อแกไป”

“!”

“อยู่ไปก็รกหูรกตาฉัน”

พูดจบก็หมุนตัวเดินหนีไปพร้อมกับพ่อเลี้ยงที่มองฉันด้วยสีหน้าสมเพชเวทนา เหอะ ไม่ต้องมาทำสมเพชฉันเลย เขาเองก็ไม่ได้ต่างจากพ่อเลี้ยงชั่วที่อยากจะหุบทุกอย่างของแม่ไป อยากจะขับไสไล่ส่งฉันไปจากบ้านหลังนี้เพราะไม่อยากให้ฉันอยู่ขวางหูขวางตาต่างหาก ฉันหมุนตัววิ่งขึ้นมาชั้นบนและปิดประตูล็อกห้องทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนเตียง

สายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปที่ถ่ายกับพ่อ หยิบมันขึ้นมาและ...

เพล้ง

“หนูเกลียดพ่อ!”

ตะโกนเสียงดังลั่นห้อง เกลียดพ่อที่ติดพนันจนมีหนี้สินท่วมหัว มาตายจากไปทิ้งหนี้สินให้แม่ต้องเป็นคนรับผิดชอบและหนำซ้ำทิ้งให้ฉันต้องโดดเดี่ยวอยู่กับแม่ที่ไม่เคยคิดจะรักหรือสงสารลูกแท้ๆ อย่างฉัน เอาเงินไปปรนเปรอผัวใหม่และลูกติดผัวมากกว่าลูกแท้ๆ อย่างฉัน โชคดีที่อย่างน้อยตั้งแต่เด็กจนโตพ่อฝากเงินเข้าบัญชีให้จึงมีเงินไว้กินไว้ใช้มากพอ

เหตุผลนี้จึงทำให้ฉันเกลียดการพนันทุกชนิดและไม่ชอบใจคนที่เล่นพนันทุกคน! ปมด้อยที่ถูกสร้างขึ้นมาภายในจิตใจ ส่งผลให้ฉันกลายเป็นคนวิตกกังวลกับเรื่องที่พบเจอ จนต้องพบจิตแพทย์ แม่รู้แทนที่จะคอยดูแลเอาใจใส่หรือปลอบใจ กลับเอาแต่ด่าทอหาว่าฉันจะกลายเป็นบ้าเข้าสักวัน ถูกแช่งให้ตายตามพ่อไป เป็นคนอื่นก็คงจะทำตามและคิดน้อยใจ

ไม่สำหรับฉัน... ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปสินินิว จะมาตายทั้งที่ชีวิตมันเฮงซวยขนาดนี้ได้ยังไงกัน ฉันไม่ยอมหรอก ยังไงก็จะอยู่เป็นหนามตำอกแม่ไปตลอด ในเมื่อฉันมีสิทธิ์ในบ้านหลังนี้ เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องไปด้วย ไปให้พวกนั้นอยู่บ้านที่ฉันเป็นเจ้าของเสวยสุขบนความทุกข์ของฉันเหรอ ฝันไปเถอะ

*-------------------------------------------*