วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 5 เหตุผลที่ไม่ชอบหน้า [100%]

ทิฐิก่อนหน้านั้นที่มีต่อพี่โฬม มลายหายไปจนหมดสิ้น เขาไม่เคยทำร้ายใคร การพนันของเขาไม่ได้ทำให้คนรอบข้างเดือดร้อน การเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง เขาที่เป็นคนอื่นมันดีเสียกว่าเล่าให้เพื่อนฟัง ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจเพื่อนนะ บางเรื่องฉันควรเก็บมันเอาไว้เพื่อที่จะรับมือกับความเจ็บปวด

“กินสิ พี่พาไปส่ง” ส้อมที่จิ้มขนมปังปิ้งสังขยาจดจ่อมาที่กลีบปาก ทำให้ฉันลังเลที่จะงับมัน แต่พอพี่โฬมคะยั้นคะยอฉันก็เลือกที่จะกินมันผ่านมือที่เขาป้อน พี่โฬมแลดูขำขันเล็กน้อยก่อนจะเลิกพูดเรื่องที่ทำให้ต้องคิดมาก “หนูอยากไปดูแข่งรถอีกหรือเปล่า”

“หนูไปได้เหรอคะ”

“ถ้าหนูอยาก” ฉันเม้มริมฝีปากตัวเอง เพราะวันนั้นที่ไปมันทำให้ฉันสมองโล่งมากเลยนะ ถ้าหากพี่โฬมพยักหน้าเป็นอันว่าเขาอนุญาตใช่หรือเปล่า

“อยากไปค่ะ”

“งั้นก็...” พี่โฬมเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย ล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ ยื่นมือถือสุดหรูมาตรงหน้าฉัน “ต้องแลกเบอร์กันนะ ไม่งั้นเวลาพี่จะไปพี่จะบอกหนูได้ยังไง จริงไหม”

“อยากได้เบอร์หนูก็บอกตรงๆ”

“หึ” ผุดขำออกมาเล็กน้อยฉันก็กดเบอร์ของตัวเองลงไปและกดโทรออกเข้าเครื่องตัวเองเป็นอันเสร็จ “ไม่กลัวพี่จะหลอกไปปล้ำแล้ว”

“หนูรู้ว่าผู้ชายอย่างพี่โฬมไม่ปล้ำผู้หญิงหรอกค่ะ เพราะพี่โฬมหล่อ สาวหลายคนก็พร้อมพลีกายให้”

“แบบพี่ไม่ต้องหลอกก็มีสาวพร้อม”

“ค่ะ หนูก็เลยมั่นใจว่าพี่โฬมคงไม่ปล้ำหนู” ฉีกยิ้มให้กับเขาและก้มหน้าตักน้ำเต้าหู้นมสดกิน ซึ่งมันเริ่มเย็นชืดแล้วสิ

“เหมือนที่หนูจูบพี่”

“อะ อันนั้นหนูไม่มีสติค่ะ”

“เหรอ” เป็นการลากเสียงได้กวนประสาทที่สุด น่าแปลกนะ... ที่ฉันดันยิ้ม หัวเราะได้ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเอาไว้คิดเรื่องอดีตและปัจจุบันเสียจนลืมไปว่าตัวเองควรร่าเริงและสดใสมากกว่านี้ “ถ้ามีสติ หนูอยากจูบพี่ไหม”

“ใครจะไปอยากจูบพี่!” ตวาดใส่พี่โฬมจนลูกค้าที่นั่งอยู่หันมามองเราสองคนด้วยสีหน้าตกใจ เอิ่ม อะไรกันนินิว จะตะโกนใส่พี่โฬมทำไมเนี่ย ขายหน้าชะมัดจนต้องยกมือบดบังหน้าตัวเอง “หนูไม่เคยคิด”

“งั้นเหรอ” พี่โฬมเบ้ปากพลางดูดชาเย็นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “พี่คิดนะ”

“!”

“ก็พี่เป็นจูบแรกของหนู”

แล้วจะย้ำให้ฉันรู้สึกเขินทำไมก่อนอะ รู้ว่าเขาเป็นจูบแรก มันใช่เรื่องที่ควรเอามาพูดในที่สาธารณะไหมอะ... จะบ้าตายนินิว คุยกับพี่โฬมเหมือนโดนแทะโลมทุกคำพูดที่หลุดออกจากปากเขาเลย ไม่ได้หมายถึงแทะโลมแบบคุกคามนะ เป็นการแทะโลมที่ชวนให้จั๊กจี้ต้นคอยังไงบอกไม่ถูก ก็พี่โฬมไม่ได้มองฉันด้วยสายตาหื่นกระหาย ไม่ได้แสดงออกต้องการฉันมากจนอยากได้แบบพวกหื่นกาม

เขาแสดงตัวตนของตัวเองออกมาโต้งๆ ว่า เออ พี่เป็นแบบนี้นะ พี่ไม่ได้ดีนะ หนูรู้แล้วยังจะยุ่งกับพี่เองนะ อะไรประมาณนี้อะ เจ้าชู้แบบอยู่ในกรอบตัวเองไม่ได้ออกมาบอกว่าอยากนอนกับเธอ ต้องได้นอนหรือบังคับขืนใจทางสายตาหรือคำพูด ท่าทางของพี่โฬมน่ะ...

ใครเห็นก็พร้อมพลีกายจริงๆ ยกเว้นแค่ฉัน... หรือเปล่า ทำไมต้องมีหรือเปล่าด้วยเล่า!

ตลาดคนเดินในช่วงค่ำคืน ฉันไม่เคยได้ออกมาเดินเลยเพียงเพราะฉันต้องกินยาให้ตรงต่อเวลาและพักผ่อนให้เพียงพอต่อช่วงเวลาที่ข่มตานอนไม่หลับ เนื่องจากมีเรื่องให้เครียดและคิดมาก วิตกกังวลแทบทุกวัน ณ ตอนนี้ฉันยืนอยู่ท่ามกลางแสงสีตามร้านค้าและผู้คนที่เดินเที่ยวหรือหาของกินอร่อยๆ ลงท้อง พี่โฬมเดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ท่ามกลางทะเลคนที่กำลังไหลไปตามทางเดิน

“นิวมาเดินข้างหน้าพี่” เขาดึงต้นแขนฉันให้ขยับมายืนด้านหน้า เกรงว่าฉันจะโดนชนจนหลงกับเขา ดังนั้นกลายเป็นว่ามีร่างสูงใหญ่บดบังจากด้านหลังและมีมือหนาวางบนบ่าฉันเหมือนต่อคิวเป็นขบวนรถไฟสมัยตอนเด็กที่ชอบเล่นกัน “แวะกินโจ๊กร้านประจำพี่ เอาไหม”

“ร้านประจำพี่โฬมเยอะจังนะคะ”

“พี่สายกลางคืนนี่นา” ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม “ใกล้ถึงแล้ว”

ปึก

เอ๊ะ... จู่ๆ พี่โฬมก็ถูกดันจากด้านหลัง ส่งผลให้เขากระแทกเข้ามาที่ตัวฉันเต็มๆ มันจะไม่คิดอะไรเลยนะ ถ้าหากว่าฉันไม่ได้สัมผัสถึงอะไรบางอย่างที่ทิ่มตรงช่วงเหนือก้นงามงอน ฉันลอบกลืนน้ำลายทันทีเมื่อกี้มันนุ่มนิ่มและค่อนยาวใหญ่มาก

“แม่งเอ๋ย จะดันอะไรนักหนาวะ”

‘หล่อ รวย กรวยใหญ่ แกไม่เคยสังเกตเหรอ’

‘พี่โฬมใส่กางเกงยีนส์รัดตรงนั้นเบ้อเร่อเลย’

คำพูดของยัยเยลเล่นเอาใบหน้าของฉันร้อนระอุ เหงื่อแตกเต็มหน้า มันไม่ใช่เพราะสัมผัสได้ถึงกรวยของพี่โฬมหรอกนะ หมายถึงว่าคนมันเยอะและแน่นมาก ฉันก็เลยเหงื่อแตกและร้อนแบบสุดๆ ก็เท่านั้นเอง ไม่ได้คิดอะไรสักนิด หากแต่ว่าเหมือนยิ่งพยายามเดินขยับห่างเขา พี่โฬมก็ถูกเบียดจนตอนนี้ฉันกระพริบตาถี่รัว

มันทิ่มก้นฉันอีกแล้ว... เสียดสีไปมาคิดว่าขนาดของเขามันไม่ธรรมดาอย่างที่ยัยเยลพูดจริงๆ ทำไมต้องมาคิดลามกตอนที่กำลังเบียดเสียดกับฝูงคนด้วยนินิว ไม่เข้าใจตัวเองเลยให้ตายสิ!

“เฮ้อ กว่าจะหลุดมาได้” ใช่ กว่าจะหลุดออกมาได้ฉันก็สัมผัสได้ถึงขนาดของพี่โฬมว่ามันยาวและใหญ่แค่ไหน ขนาดยังไม่แข็งตัวยังขนาดนี้ ไม่อยากจะนึกว่าถ้าหากขยายตัวมากกว่านี้มันจะ... “หนูโอเคปะเนี่ย เหงื่อแตกเยอะเลย”

“โอเคค่ะ” หลุดจากเรื่องพี่โฬมกรวยใหญ่ได้แล้วนะนินิว! ตอนนี้หลุดออกมาจากฝูงคน มาถึงร้านโจ๊กเจ้าเก่าและเจ้าประจำของพี่โฬม เขาสั่งโจ๊กหมูใส่ไข่ลวกและเครื่องในหมูแบบพิเศษ ส่วนฉันกินแบบธรรมดาแค่เน้นหมูสับก้อนโตก็พอ

“พรุ่งนี้หนูเลิกเรียนกี่โมง”

“ประมาณสี่โมงนะคะ หนูมีเรียนบ่ายสอง”

“ไปกินแฮมเบอร์เกอร์กัน” คำเชิญชวนของพี่โฬมทำให้ฉันเอาหลอดคนน้ำเปล่าในแก้วด้วยสีหน้ามึนงง

“คิดจะขุนหนูให้อ้วนหรือไงคะ”

“คงงั้น หนูผอมนี่นา ถึงบางส่วนจะไม่ได้ผอมตามก็เถอะ” บางส่วนที่ว่าหมายถึง... นมฉันใช่ไหม ถึงพี่โฬมจะเสมองไปยังท้องถนนที่รถยังขับสัญจรไปมา ฉันก็พอจะเข้าใจถึงความหมายของเขานะ

“ตอนพี่โฬมอุ้มหนูตอนนั้น ไม่หนักเหรอ”

“ไม่นะ ตัวหนูเบาจะตาย”

“เพื่อนหนูอุ้ม หลังแทบหักเลยค่ะ” ทอยบ่นเลยนะตอนนั้นอะ พี่โฬมบอกฉันตัวเบาคือไม่รู้จะเชื่อใครเลยทีนี้ พนักงานเอาถ้วยโจ๊กที่หน้าตาน่ากิน หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปโจ๊กของตัวเองกับของพี่โฬมคู่กัน ของพี่โฬมก็คือถ้วยใหญ่ยักษ์มากเลยนะเนี่ย “หนูกินเลยนะคะ”

“เอาเลย”

Rrr

พี่โฬมกำลังเยาะซีอิ๊วกับพริกไทย เป็นอันหยุดชะงักเมื่อเสียงมือถือของเขาดังขึ้น “ฉันเหรอ อยู่ตลาด... ได้ น่าจะอีกประมาณครึ่งชั่วโมงคงถึงห้องเธอ”

เธอ... ผู้หญิงสินะ คงจะโทรมาเชิญชวนเขาไปหลับนอนด้วยหรือเปล่า หากแต่ว่ามันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉัน จึงก้มหน้าตักโจ๊กเข้าปากและหมูสับก้อนโตอร่อยมากจนเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลยล่ะ เพราะว่าไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เย็น

“ไม่เป็นไรฉันมี ไซส์ฉันมันหาซื้อถุงยางลำบาก” พี่โฬมพูดขึ้นพลางตักโจ๊กเข้าปาก อะไรที่ว่าไซส์ของเขาหาซื้อถุงยางได้ยากขนาดนั้นเลยเหรอ “โอเค เจอกัน”

กดวางสายเขาก็ตักโจ๊กกินและมองไปรอบๆ โดยมีสายตาของฉันจ้องมองพี่โฬมไม่วางตาเลย ตัดเรื่องที่เขาชอบเล่นพนันไป พี่โฬมเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างใส่ใจคนรอบข้างดีเหมือนกันนะ เหมือนตัวเองพิเศษสำหรับเขา ทั้งที่เขาอาจจะทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนที่เขาสนใจก็ได้ มันไม่ใช่แค่ฉันหรือเปล่าที่ได้รับความรู้สึกดีๆ แบบนี้จากเขา คนอื่นเองก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก

“ขอบคุณนะคะที่มาส่งหนู”

“ไม่ให้พี่ไปส่งที่บ้านแน่นะ” ย้ำถามอีกครั้งเพราะฉันเลือกที่จะให้พี่โฬมส่งที่หน้าปากซอยทางเข้าบ้านตามเดิม

“ค่ะ หนูกลับเองได้” ฉันระบายยิ้มให้เขาเพื่อความแน่ใจ จากนั้นก็เตรียมจะถอดเสื้อช้อปคืนให้เขา แต่พี่โฬมก็จับข้อมือฉันไว้จ้องหน้าฉันนิ่งๆ

“ไม่ต้องถอดคืนพี่ หนูควรสวมมันเดินกลับบ้าน”

“อ่า ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้หนูเอาไปคืนที่คณะนะคะ” เขาพยักหน้ารับฉันก็ผงกศีรษะให้เขาหนึ่งที มือกำลังจะเปิดประตูออกไปเป็นอันหยุดชะงัก เพราะในหัวมีคำถามอะไรบางอย่างที่อยากจะถามเขา พอหันกลับไปมองก็พบว่าพี่โฬมมองฉันอยู่ “วันนั้นที่พี่โฬมมาส่งหนู ทำไม... ถึงไม่ไปทันทีที่หนูลงจากรถเหรอคะ”

พี่โฬมเงียบและขมวดคิ้วพลางนึกคิดตามที่ฉันพูด พอเข้าใจเขาก็ผุดยิ้มขึ้นมา “รอให้หนูเดินเลี้ยวเข้าซอยก่อน”

“ทำไมคะ หนูเดินไปกลับบ้านเองออกจะบ่อย”

“ไม่รู้สิ” พี่โฬมยักไหล่ไหวพลางจ้องหน้าฉันนิ่งๆ “พี่เป็นห่วงหนูมั้ง”

“เลยจอดมองหนู”

“อืม”

“แล้ว... วันนี้จะทำอีกไหมคะ” คำถามของฉันทำให้ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกทางสายตาและพยักหน้ารับเป็นคำตอบ เม้มริมฝีปากพร้อมหัวใจที่มันเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง “หนูไปก่อนนะคะ”

“นินิว” ก้าวเท้าลงไปเหยียบบนพื้นเอี้ยวหน้ากลับไปมองพี่โฬมที่เรียกรั้งฉันเอาไว้ “ถึงบ้านแล้วส่งข้อความบอกพี่”

“คะ?”

“เดี๋ยวพี่แอดไลน์หนูไป”

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของพี่โฬม ฉันก็ค้อมศีรษะให้เขาเป็นการตอบรับเช่นกัน พอลงจากรถเขาฉันก็เดินล้วงมือลงกระเป๋าเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมู รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้ามันจางหายไป หนำซ้ำกลิ่นหอมเย็นๆ จากบุหรี่ที่พี่โฬมสูบยังติดอยู่บนเสื้อของเขาและพาให้มาติดบนตัวฉันอีกต่างหาก

เป็นอีกครั้งที่กำลังเลี้ยวเข้าโค้งตรงไปที่บ้าน ฉันหันกลับไปมองรถของพี่โฬมที่ยังคงจอดอยู่ ครั้งนี้กระจกรถถูกลดลงมาและเขากำลังโบกมือให้ฉันแม้จะไกลพอควร ก็เล็งเห็นว่าใบหน้าหล่อเหลากำลังฉีกยิ้มให้ จนต้องหลุบสายตาเดินหนีภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงจำต้องยกมือทาบทับมันเอาไว้ ไม่ได้การแล้วนินิว... จะมารู้สึกใจเต้นเพราะพี่โฬมไม่ได้นะ อย่าลืมพี่เขาน่ะเป็นผู้ชายเจ้าชู้ที่เล่นงานผู้หญิงได้อย่างดีเยี่ยม เกิดเผลอไผลไปกับเขาคนที่จะเสร็จคือเธอนะไม่ใช่เขา

นั่งมองเสื้อช้อปที่อยู่บนไม้แขวนตรงตู้เสื้อผ้า ฉันก็หยิบมือถือขึ้นมากดเข้าแอพฯ เห็นชื่อผู้ใช้เพิ่มเพื่อนใหม่ โดยรูปโปรไฟล์ของเขาเป็นรูปที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้จ้องมองกล้องตรงๆ หากแต่ว่าเห็นใบหน้าหล่อเหลาแบบชัดเจนมาก หล่อเสียจนฉันไม่เป็นตัวเอง

‘Laphit’

“ลภิศหรือลาภิศ” ชื่อของพี่โฬมฉันไม่รู้ว่ามันเขียนหรืออ่านแบบไหน จึงกดรับเขาเป็นเพื่อนและส่งสติ๊กเกอร์ไปก่อนอันดับแรก

Ninew : หนูถึงห้องแล้วค่ะ

ส่งไปก็ไม่ได้หวังว่าพี่โฬมจะอ่านทันทีหรอกนะ ฉันวางมือถือลงข้างตัวและเสมองเสื้อช้อปของพี่โฬม ลุกขึ้นไปหยิบมันขึ้นมาดมเหมือนยัยโรคจิต ความรู้สึกเสื้อของเขามันมีกลิ่นหอมเย็นๆ จากบุหรี่บวกกับกลิ่นน้ำหอมของเขา มันชวนให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายเสียจนต้องรีบดึงสติของตัวเองกลับมาโดยเร็ว

“บ้าน่านินิว มาดมเสื้อเขาเป็นโรคจิตไปได้”

ฉันเนี่ยเป็นยัยบ้าจริงๆ นะ... ก็ไม่รู้ทำไม พอใกล้พี่โฬมทีไร ฉันไม่เป็นตัวเองทุกทีเลย

*------------------------------------------------------*