วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 5 เหตุผลที่ไม่ชอบหน้า [50%]

Rome Game #5

เหตุผลที่ไม่ชอบหน้า

น้ำเสียงแหบพร่าเซ็กซี่ชวนน่าหลงใหล ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินข้างใบหู กลิ่นหอมเย็นแปลกๆ จากปลายจมูกที่เฉียดบริเวณแก้มทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างและหมุนตัวหันไปเผชิญหน้ากับพี่โฬมที่อมยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย

“พะ พี่โฬม”

“หนูมา”

“ทำไมพี่ยังอยู่ ก็หนูบอกว่าไม่ว่าง”

“แล้วหนูมาทำไม ถ้าหนูบอกพี่ว่าไม่ว่าง” คำถามย้อนกลับเล่นเอาฉันยืนนิ่งไม่ให้คำตอบ “หนูเองก็ไม่มั่นใจใช่ไหมว่าพี่จะรอหรือไม่รอ”

“พี่จะรอทำไม หนูบอกแล้วว่าหนูไม่ว่าง พี่บ้าหรือเปล่า” ตวาดใส่คนตรงหน้าอย่างเหลืออด ก่อนจะยกมือลูบไล้ต้นคอฝั่งที่พี่โฬมโน้มหน้าลงมาใกล้ สัมผัสจากลมหายใจร้อนๆ ของเขายังคงติดบนผิวเนื้อไม่จางหายไปไหนเลย “หนูกลับแล้ว”

“เดี๋ยว” พี่โฬมคว้าต้นแขนฉันเอาไว้ก่อนจะได้เดินหนีเขา สายตาคมตวัดมองฉันตั้งแต่หน้าและไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ พลางขมวดคิ้ว “หนูรีบหรือหนูตั้งใจ”

“อะไรคะ?”

“ตั้งใจมาหาพี่ด้วย... ชุดนี้เหรอ” ฉันหลุบสายตามองตัวเองบ้างก็ต้องเบิกตากว้าง ความรีบทำให้ฉันไม่ได้เปลี่ยนชุด มีเพียงแค่เสื้อสายเดี่ยวรัดรูปรัดหน้าอกหน้าใจจนเห็นบราเซียสีดำลายลูกไม้ห่อหุ้มทรวงอกใหญ่โต กางเกงยีนส์ขาสั้นอวดเรียวขายาวจนรู้สึกอายขึ้นมาต้องบิดเกร็งเสียดื้อๆ

“หนูรีบเลยไม่ได้เปลี่ยน”

“แสดงว่าหนูกลัวว่าพี่จะรอหนูนาน” เม้มริมฝีปากสบตากับพี่โฬมพลางบิดต้นแขนออกจากฝ่ามือหนาร้อนระอุ พี่โฬมระบายยิ้มพลางถอดเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูและคลุมตัวให้ฉัน แน่นอนว่าตัวใหญ่จนชายเสื้อเลยสะโพกฉันไปเยอะพอควร “สวมซะ พี่ไม่อยากพาหนูไปกินขนมปังปิ้งด้วยชุดแบบนี้”

“มันไม่ดีเหรอคะ คนอื่นก็สวมกัน หนูเองก็แต่งตัวแบบนี้ออกบ่อย”

“ดี” พี่โฬมพยักหน้าและโน้มใบหน้ามายังข้างใบหูอีกครั้ง “พี่อยากเห็นคนเดียวมากกว่า”

“!”

“ขึ้นรถ”

พี่โฬมเดินนำฉันไปที่รถคันเดิมสุดหรูของเขา ฉันกระพริบตาถี่รัว... นี่คือนิสัยของผู้ชายเจ้าชู้ไหมนะ ที่ชอบพูดอะไรให้ผู้หญิงหวั่นไหวจะได้หลอกล่อได้ง่ายขึ้นน่ะ เพราะถ้าหากเป็นแบบนั้นฉันจะไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของพี่โฬมเด็ดขาด หากแต่ว่าพอสวมเสื้อช้อปของพี่โฬมแล้วแขนเสื้อเลยข้อศอกไม่ว่า กลิ่นหอมเย็นแปลกๆ ยังติดเสื้อลอยมาแตะจมูกจนฉันรู้สึกว่ามันติดแม้กระทั่งบนตัวฉันด้วยซ้ำถ้าเป็นไปได้

ร้านขนมปังปิ้งที่พี่โฬมพาฉันมา เป็นร้านรถเข็นขนาดยักษ์ที่ขายน้ำเต้าหู้หรือรังนกอะไรทำนองนี้ ฉันนั่งบนเก้าอี้พลาสติกสีเขียวอ่อนและมองร่างสูงที่เทน้ำชาลงแก้วสแตนเลสของทางร้านที่พนักงานเอามาเสิร์ฟ จากนั้นพี่โฬมก็สั่งขนมปังปิ้งสังขยาสองจาน น้ำเต้าหู้ชาเขียว ส่วนฉันก็เลือกสั่งน้ำเต้าหู้นมสดก่อนหน้าจะมาถึงร้าน ท้องฉันร้องจนพี่โฬมแอบหัวเราะในลำคอ แบบทำการบ้านหลายชั่วโมงไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนี่นา

“ถ้าไม่อิ่ม เดี๋ยวพี่พาไปหาอะไรกินที่ตลาดคนเดิน”

“หนูขอเอาเงินทอนของพี่โฬม เลี้ยงคืนได้ไหมคะ”

“ไม่” เขาเอามือผสานเข้าหากันวางบนโต๊ะไม้ ทำไมต้องปฏิเสธการคืนเงินของฉันขนาดนี้ด้วย “พี่บอกแล้วไง ให้แล้วไม่รับคืน”

รู้นะว่าเขารวย... แต่ไม่คิดว่าจะให้เงินคนอื่นได้ง่ายดายขนาดนี้ต่างหาก

“ทำไมตอนแรกหนูถึงไม่ชอบหน้าพี่” เกริ่นคำถามขึ้นมาก็เล่นเอาสำลักน้ำชารสชาติขมเล็กน้อยออกจากปาก

“แค่ก” กระแอมไอจำต้องหยิบทิชชูเช็ดปากตัวเอง “ยิงคำถามใส่หนูเลยนะ”

“พี่อยากรู้เหตุผลของนิว” สายตาของพี่โฬมแลดูจริงจังจนฉันเสมองไปยังริมถนนที่เป็นซอยเล็ก มีรถเล็กผ่านไปมาเท่านั้นและผู้คนที่มานั่งกินน้ำเต้าหู้กับบรรยากาศค่ำคืนที่เย็นลงเล็กน้อย “คนเราต้องมีเหตุผลสิ”

“เหตุผลหนูมีอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ว่าหนูไม่ชอบหน้าพี่แบบเกลียดนะคะ”

“แล้ว” เค้นถามราวกับตำรวจกำลังต้อนผู้ร้ายให้จนมุม

“หนูขอบอกไว้ตรงนี้ หนูไม่ได้เกลียดหน้าพี่โฬม หนูแค่... ไม่ชอบการกระทำของพี่โฬม”

“หมายถึงพี่เจ้าชู้หรือหว่านเสน่ห์ไปทั่ว”

“เรื่องส่วนตัวของพี่ หนูไม่ชอบคงเป็นเหตุผลที่งี่เง่ามาก”

“ตอนนี้ก็งี่เง่า” ชี้หน้าฉันขณะที่พนักงานเอาจานขนมปังปิ้งสองแผ่นปิ้งจนหอมและราดด้วยสังขยาสีเขียวเข้ม ตามด้วยนมจืดอีกทีเพิ่มความมัน น้ำเต้าหู้ในแก้วส่งกลิ่นหอมชวนให้ฉันอยากลิ้มลองเป็นบ้า “จะไม่ชอบหน้าคนอื่น ด้วยเหตุผลส่วนตัวมันก็ได้นะ”

“...” มองพี่โฬมที่เอาส้อมจิ้มขนมปังปิ้งสังขยาไปดมและเอาเข้าปากเคี้ยวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ต้องไม่ใช้สายตาดูถูก เหยียดยามเขา แบบนั้นตัวหนูจะดูน่ารังเกียจกว่าคนที่หนูเกลียดเขาซะอีก” คำสอนของพี่โฬมทำเอาฉันหน้าชาวาบ เหมือนถูกเอาค้อนตีหัวซ้ำๆ จนสมองไร้ความว่างเปล่า “ไหนบอกพี่มาสิ หนูไม่ชอบการกระทำอะไรในตัวของพี่ พี่อยากรู้เพราะเราสองคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแน่ พี่มั่นใจ”

“มั่นใจเหรอคะ?”

“หนูสวยขนาดนี้ ถ้านอนกับพี่ พี่ต้องจำได้อยู่แล้ว” คิดเรื่องใต้สะดือได้เก่งมาก แทนที่จะคิดว่าเออเคยเจอกันที่คณะกันบ่อยๆ หรือไม่ก็เดินสวนกันไปมาบ้าง ไม่เลย สมองของพี่โฬมมีแต่เรื่องนี้จริงจังไม่จกตา

“หนู... เกลียดการพนันทุกชนิด” คำตอบของฉันถูกไตร่ตรองมาอย่างดีจนในที่สุดก็เลือกบอกความจริง ผละสายตาจากแก้วน้ำเต้าหู้มองพี่โฬมที่ชะงักส้อมที่กำลังจิ้มขนมปังปิ้งเข้าปาก “เพราะการพนันทำให้พ่อของหนูต้องตาย”

และทิ้งภาระเอาไว้มากมายจนคนข้างหลังต้องมารับผิดชอบ ใช่ และกรรมนั้นตกมาถึงตัวของฉัน ที่กำลังจะกลายเป็นเมียน้อยเมียเก็บให้กับท่านรณกรในอีกไม่ช้านี้ เลือกที่จะเก็บงำความรู้สึกนี้เอาไว้ ไม่บอกเขาไปจนหมดหรอก อย่างที่พูดกับพี่เจค บางเรื่องมันควรอยู่แค่ในความคิด มันไม่ใช่เรื่องดีจนสามารถเล่าให้พี่โฬมฟังได้ ฉันเชื่อว่าเขาเองก็คงไม่ได้รู้สึกดีหรอก

ถ้าหากรู้ว่าการพนันที่ฉันเกลียด มันกำลังทำลายชีวิตของฉันให้ย่อยยับและกำลังจะดีหรือพัง ขึ้นอยู่กับความต้องการของท่านรณกร เจ้าหนี้ของพ่อ

“มันอาจดูงี่เง่าที่หนูเกลียดการพนันและคนเล่นพนัน” ฉันหลุบสายตามองน้ำเต้าหู้พลางใช้ช้อนคันเล็กๆ คนไปมา “นั่นเป็นเหตุผลที่หนูไม่ชอบการกระทำของพี่โฬม”

“...” เขาเงียบและไม่แตะขนมปังปิ้งที่ตัวเองชอบนักหนา กินคนเดียวจนหมดไปแล้วหนึ่งจาน

“อย่างว่านะคะคนแพ้ก็ควรยอมรับว่าแพ้” แต่แพ้ยังไงให้ภาระทุกอย่างมาตกอยู่ที่ครอบครัวหรือลูกสาวอย่างฉัน

“พี่ชอบพนันก็จริง แต่พี่ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน” คำพูดแสนราบเรียบของพี่โฬมทำให้ฉันผละใบหน้าจากแก้วน้ำเต้าหู้ สบตากับเขาที่ก้มหน้าจิ้มขนมปังปิ้งกินหน้าตาเฉย “หนูอย่าเหมารวมว่านักพนันทุกคนจะต้องน่ารังเกียจ เพียงเพราะพ่อของหนูท่านจากไปเพราะเหตุผลนี้”

พี่โฬมพูดมันก็ถูกอีกนั่นแหละ ฉันมันงี่เง่าเอง แต่ว่า... มันฝังใจไปแล้วนี่นา “ถึงยังไงหนูก็ไม่ชอบอยู่ดี”

“พี่เข้าใจ”

“แต่หนูก็จะไม่มองนักพนันคนอื่น ด้วยสายตารังเกียจหรือเหยียดยามอีกต่อไปแล้วค่ะ” อย่างน้อยพี่โฬมก็สอนให้ฉันรู้จักแยกแยะนะว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบถูกมองแบบนั้น ฉันควรระงับความโกรธ ความเกลียดของตัวเอง ไม่เหมารวมว่านักพนันทุกคนจะต้องมีนิสัยเหมือนกับพ่อ พี่โฬมเองก็เป็นเซียนพนัน ทว่าการพนันของเขาก็ไม่เคยทำร้ายใครจริงๆ

“ตอนนั้นที่หนูร้องไห้ หนูคิดถึงพ่อใช่ไหม”

“เรียกว่าเป็นความคิดที่ไม่อยากจำมากกว่าค่ะ” เพราะพยายามลืมมันไปให้หมด สุดท้ายก็วนเวียนกลับมาฉายในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหตุผลนี้ถึงทำให้ฉันต้องเข้าพบจิตแพทย์เพื่อเข้ารับการรักษา “หนูเกลียดพ่อ”

และเป็นความรักที่เคยมีให้เขามาก จนแปรเปลี่ยนไปนับตั้งแต่พ่อทิ้งภาระเอาไว้ให้แม่โขกสับฉันจนถึงปัจจุบันกำลังถูกขายให้กับเจ้าหนี้พ่อ เพื่อชดใช้หนี้จำนวนสิบล้านบาท

“ไม่มีใครต้องการหนู” คำพูดสุดท้ายแผ่วเบาจนฉันยกมือลูบไล้ใบหน้าตัวเองสองสามครั้ง “หนูควรกลับแล้ว”

“พี่ไม่รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนู”

“...”

“นินิว” ครั้งแรกที่น้ำเสียงของพี่โฬมตอนเรียกชื่อฉัน มันเรียกร้องให้ฉันเงยหน้าสบตากับเขาอย่างเสียไม่ได้ และใช่ ฉันได้เห็นถึงสายตาคมที่จ้องมองมาอย่างจริงจัง “ทุกปัญหาที่หนูเจอ มันมีทางออกเสมอ”

ทางออกเหรอ? สำหรับคนอื่นน่ะมี แต่สำหรับหนูแม้แต่แสงสว่างตรงปลายอุโมงค์ หนูยังมองมันไม่เห็นด้วยซ้ำ

“หนูบอกไม่มีใครต้องการหนู จริงๆ แล้วมีนะ”

“ใครคะ”

“ตัวหนูไง” ชี้นิ้วมา หมายถึงตัวของฉันอย่างนั่นเหรอ... “ใครไม่เห็น แต่หนูเห็นตัวเองมาตลอดนี่”

รอยยิ้มตรงมุมปากของพี่โฬม ทำเอาตัวชาวาบไม่เว้นแม้แต่หัวใจ ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อว่าผู้ชายที่ถูกมองว่าเฟรนลี่ ฮอตและเจ้าชู้มากๆ เลื่องลือในคณะวิศวะ ว่า ‘โฬมวิศวะโยธา เข้าถึงยากมาก หากแต่ว่าถ้าเขาสนใจใครเขาจะเข้าหาคนๆ นั้นเอง’ ฉันไม่เชื่อคำพูดของเพื่อน ไม่เชื่อคำลือเหล่านั้น ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองหรอกนะ บางทีพี่โฬมอาจจะกำลังทำให้ฉันตายใจหรือเปล่า เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองการ

ถึงอย่างนั้น... ก็รู้สึกดีต่อให้เขาจะทำมันเพื่อหวังอะไรบางอย่างก็เถอะ พี่โฬมจะเจ้าชู้ เป็นเซียนพนัน ฉันก็ไม่อยากมองเขาเหมือนที่ผ่านมา เพียงเจอไม่กี่ครั้ง ได้ฟังคำพูดที่แลดูเหมือนปลอบประโลม ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองควรสู้ต่อไปใช่หรือเปล่านะ ถึงแม้ว่าสุดท้ายจะต้องกลายเป็นเมียน้อยเมียเก็บของท่านรณกรก็ตามที

“ขอบคุณนะคะ” ขอบคุณที่อย่างน้อยในวันที่หนูไม่เหลือใครให้ระบายเรื่องที่อยากพูด พี่คือคนที่รับฟังและให้คำแนะนำเป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าพี่จะรู้เรื่องทั้งหมดเพียงแค่ 1% ก็ตามที “หนูเข้าใจแล้ว”

[50%]

*----------------------------------------------------------------*