5 | แผนขย้ำ

“โอเค เรียบร้อย อะ”

ซีดียิ้มบอกพร้อมกับยื่นโทรศัพท์คืนให้ฉัน พอดีว่าเมื่อกี้พอติวกันเสร็จแล้ว ซีดีเขาขอแลกเบอร์แลกไลน์กับฉันน่ะ เขาบอกว่าเผื่อมีธุระอะไร จะได้ติดต่อกันได้ ฉันก็เห็นด้วยกับเขา เลยตกลง

ตอนนี้เราเลยแลกเบอร์แลกไลน์กันเรียบร้อยแล้วล่ะ สลับกันฟอลไอจีอะไรพวกนั้นแล้วด้วย เฟซก็เหมือนจะเป็นเพื่อนกันแล้ว เพราะเมื่อกี้ซีดีเขาบอกว่าเขาแอดฉันแล้ว และเขาก็รับให้แล้ว แบบว่าเขาทำให้เสร็จสรรพเลยล่ะ บริการดีมากเลย น่ารักสุดๆ แบบนี้ใครกันจะไม่หวั่นไหว เขาทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดี ดูแลเอาใจใส่ดี ดีไปหมดทุกอย่าง

เพียงแต่ว่าฉันยังไม่กล้าแสดงออกไปให้เขารู้หรอก ว่าฉันกำลังปลื้มเขาและหวั่นไหวกับเขามาก ก็ยังพยายามทำตัวเองให้นิ่งเข้าไว้ ไม่อยากให้เขามองว่าฉันง่ายน่ะ

“ขอบใจนะ” ฉันยิ้มบอกบางๆ พร้อมกับรับโทรศัพท์คืนมาด้วยท่าทีนิ่งๆ อย่างที่บอกว่าฉันกำลังพยายามนิ่งเข้าไว้

“ไม่เป็นไร จริงสิ นี่ก็ค่ำแล้ว เธอกลับยังไงอ่ะ พักที่ไหน ทางกลับอันตรายรึเปล่า”

“อยู่หอใกล้ๆมอนี่เอง ไม่อันตรายหรอก เดินไปไม่นานก็ถึง ขอบคุณนะที่เป็นห่วง” ฉันเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มบางๆอย่างรู้สึกขอบคุณ

“ไม่เป็นไร แต่ถึงเธอจะบอกว่าหออยู่ใกล้ๆ เดินไปก็ถึง แต่ฉันก็เป็นห่วงอยู่ดี เพราะนี่มันค่ำแล้ว ระหว่างทางมันก็ต้องมืดถูกมั้ย”

“เอ่อ อืม ก็นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอก”

“ไม่เป็นไรไม่ได้ อย่าประมาทดิ อันตรายมันอยู่รอบตัวเรานะ ยิ่งเธอเป็นผู้หญิงด้วยแล้ว ยิ่งต้องระวังให้มาก” ตอนพูดดูเขาซีเรียสมากเลย ก่อนเขาจะมองฉันนิ่งขึ้น

“เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง”

“หืม? ไปส่งเหรอ”

“ใช่ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่หอเอง บอกมาแล้วกันว่าหอไหน”

“เอ่อ แต่ว่าเรา เราเกรงใจนายอ่ะ นายอุตส่าห์เสียเวลาติวให้เราแล้วทีนึง นี่ยังต้องเสียเวลาไปส่งเราอีก มันรบกวนนายเกินไป เรากลับเองดีกว่า”

“ฉันไปส่งนี่แหละ ไม่รบกวนเลยสักนิด ไปเหอะ ฉันจะได้สบายใจด้วยไง ที่เธอถึงหออย่างปลอดภัย”

“แต่ว่า..”

“ไม่มีแต่ ไปเร็ว ลุกขึ้น ตามฉันมา” เขาแทรกฉัน ก่อนจะรวบรัดตัดบทด้วยการบอกฉันให้เดินตามแล้วเขาก็เดินนำฉันไปเลย แบบนี้เขามัดมือชกชัดๆ แล้วฉันจะมีทางเลือกได้ไงกันล่ะ ตรงๆก็คือไม่มีนั่นแหละ สุดท้ายฉันก็เลยจำต้องลุกแล้วเดินตามเขาไป

ฉันเดินตามซีดีออกมาจนกระทั่งถึงด้านนอกโรงยิม จากนั้นก็เดินตามเขาไปที่รถ ก่อนจะเห็นว่ารถของเขาเป็นรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ๆที่ราคามัน เอิ่ม น่าจะแพงน่าดูเลย เห็นแล้วฉันแทบไม่กล้านั่ง เลยยังยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ ไม่ค่อยกล้าขยับเข้าไปใกล้มอเตอร์ไซค์ที่คงโคตรจะแพงของเขา

“อ้าว ยืนอยู่ทำไมตรงนั้น ขึ้นมาดิ” เขาหันมาบอกเมื่อจัดการขึ้นไปคร่อมมอเตอร์ไซค์เรียบร้อยแล้ว เหมือนกำลังเตรียมจะออกตัว

“หรือว่าขึ้นไม่ได้ มันสูงเกินไปเหรอ งั้นฉันช่วยมั้ย” เขาบอกแล้วทำท่าจะลงจากรถมาจริงๆ ซึ่งแบบนั้นฉันก็เกรงใจเขาเข้าไปใหญ่สิ เพราะแค่เขาจะไปส่งมันก็มากแล้ว นี่ยังจะรบกวนเขาเรื่องช่วยฉันให้ขึ้นไปนั่งบนรถอีก เพราะงั้นไม่ได้ แบบนั้นไม่ได้ ฉันต้องรีบห้ามเขาอย่างไว

“เอ่อ ไม่ ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร เราขึ้นได้” ฉันรีบบอก เขาเลยชะงักตัวเองเอาไว้ ไม่ได้ลงจากรถมา

“อ้าวเหรอ”

“อืม”

“แน่นะ”

“อืม”

“เค งั้นขึ้นมาเลย”

“อือ อืม” ฉันพยักหน้า ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้รถอีกนิดแล้วยกเท้าข้างนึงขึ้นไปวางบนที่วางเท้าพร้อมๆกับจับไหล่ซีดีไว้ จากนั้นวาดขาอีกข้างขึ้นไปวางเท้าตรงที่วางเท้าอีกฝั่งแล้วนั่งลง ก็เป็นอันขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ของเขาได้เรียบร้อย อย่างค่อนข้างทุลักทุเล

สองมือของฉันที่จับไหล่ซีดีไว้ตั้งแต่ตอนเริ่มขึ้น ตอนนี้มันก็ยังจับอยู่ ที่เมื่อกี้ต้องจับเพราะถ้าไม่จับมันขึ้นนั่งลำบากน่ะ ส่วนตอนนี้มันยังนั่งได้ไม่ถนัดเท่าไหร่ เลยยังจับเขาอยู่เป็นหลักยึด แต่ตอนนี้เข้าที่เข้าทางแล้วล่ะ ฉันก็เลยรีบปล่อยเขาพร้อมกับรีบขยับออกห่างทันที ขืนจับนานไป แล้วก็นั่งติดกับเขามากเกินไป มันคงดูไม่ดี ดูเสียมารยาทด้วย

“เคยัง จะออกตัวแล้วนะ”

“อืม”

“เค จับแน่นๆล่ะ เพราะเครื่องมันออกจะแรงสักหน่อย”

“อืม”

“เค”

บรื๋น!!

“ว้าย!”

หมับ!!

ตายแล้ว ฉันพอจะรู้นะว่ารถแบบนี้เครื่องมันแรง แต่ฉันไม่เคยนั่งเลยไม่รู้ว่ามันจะแรงขนาดนี้ แรงจนฉันต้องพุ่งเข้าไปกอดซีดีเอาไว้จนแน่นโดยอัตโนมัติด้วยความตกใจ มันกลัวตกนี่นา

ไอ้เกรงใจเขาก็เกรงใจนั่นแหละ กลัวเสียมารยาทก็กลัว แต่มันกลัวตกลงไปตายมากกว่านี่สิ เลยจำเป็นต้องกอดเขาไว้ กอดแน่นมากอ่ะ แน่นจนรู้สึกเหมือนจะรวมเป็นเนื้อเดียวกันกับเขาอยู่แล้ว หน้าก็ด้วย มันแนบไปกับแผ่นหลังแน่นๆของเขาจนแทบจะรวมเป็นเนื้อเดียวกันไม่ต่างจากลำตัว

“โมนา หอเธอชื่ออะไรนะ” ซีดีเอี้ยวหน้ามาถามฉันระหว่างที่รถก็ยังคงพุ่งไป เหมือนเป็นการเตือนฉันให้นึกขึ้นได้ ว่าฉันยังไม่ได้บอกชื่อหอกับเขาเลย

“Ginny Vill Mansion” ฉันตอบออกไปด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง เพราะลมมันโต้น่ะ เลยต้องพูดดังๆ ไม่งั้นเขาคงไม่ได้ยิน

“เค”

บรื๋นน!!

“ว้าย!”

หมับ!!

ซีดีตอบรับแล้วยิ่งบิดคันเร่ง ซึ่งคงเป็นเรื่องธรรมดาของการขี่รถมอเตอร์ไซค์ แต่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาสำหรับคนที่ไม่เคยซ้อนมอเตอร์ไซค์คันเบ้อเริ่มแบบนี้อย่างฉัน ฉันเลยตกใจมากจนต้องกอดเขาแน่นเข้าไปอีก แน่นจนไม่รู้จะแน่นยังไงแล้ว ฮืออ เมื่อไหร่จะถึงหอนะ ฉันหวาดเสียวจะแย่อยู่แล้ว เกรงใจซีดีมากด้วย เพราะฉันถือวิสาสะกอดเขาแน่นเกินไปแล้ว

เอี๊ยดด!!

กึก!

ฮืออ ในที่สุดก็ถึงสักที ฉันเลยรีบคลายกอดแล้วตั้งสติอยู่สองสามวิ ให้มันพอจะเข้าที่เข้าทาง ก่อนจะลงจากรถ โดยที่สองมือยังจับไหล่ซีดีไว้ ไม่งั้นมันจะลงลำบาก แต่พอลงมาแล้ว ฉันก็รีบปล่อยเขาเลยนะ เกรงใจเขาน่ะ เกรงใจมากๆเลย

“เอ่อ เราขอโทษที่กอดนายนะ ขอโทษที่ร้องเสียงดังด้วย เราตกใจน่ะ ขอโทษจริงๆนะ” ฉันบอกอย่างรู้สึกผิด

“หึ ขอโทษทำไม ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย กอดไว้นั่นแหละถูกแล้ว ขืนไม่กอดแล้วตกลงไปล่ะแย่เลย แต่ถ้าจะมีคนต้องขอโทษ ก็คงเป็นฉันนี่แหละ ที่อาจจะขับเร็วเกินไป ขอโทษนะ มันชินน่ะ” อ้าว กลายเป็นเขาขอโทษฉันซะงั้น ทั้งๆที่เขาไม่ผิดซะหน่อย เขาอุตส่าห์มีน้ำใจมาส่งฉันถึงหน้าหอ แล้วเขาจะเป็นคนผิดได้ยังไง

“อือ ไม่ ไม่ใช่เลย ไม่ใช่ความผิดของนายเลย นายไม่ต้องขอโทษนะ ไม่ต้องขอโทษเราเลย”

“งั้นเหรอ”

“อืม”

“เค งั้นเธอก็ไม่ต้องขอโทษฉันรู้มั้ย เธอก็ไม่ได้มีความผิดอะไรเลย”

“แต่ เอ่อ..”

“ตามนั้นแหละ ไม่มีแต่” เขาแทรก ส่วนฉันเหรอ ก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดแล้วล่ะ กลัวซีดีจะเสียเวลาไปมากกว่านี้

“อือ อืม” ฉันเลยพยักหน้าตอบรับ

“เค งั้นเธอขึ้นหอเถอะ นี่ก็ค่ำแล้ว ไว้เจอกันที่มอ” คราวนี้เขายิ้มบอกอย่างอ่อนโยน

“อืม ขอบคุณนะที่มาส่ง” ฉันยิ้มตอบกลับไปอย่างจริงใจ

“ด้วยความเต็มใจครับ หลับฝันดีนะ”

กึก!

ที่ฉันชะงักไปสองวิ เพราะมันดันตั้งรับไม่ทัน ที่จู่ๆซีดีก็บอกฝันดีฉันพร้อมรอยยิ้มละมุนกับสายตาอ่อนโยนชวนฝัน ทำหัวใจฉันเต้นแรงไปหมด ก็คนมันไม่เคยถูกผู้ชายบอกฝันดีนี่นา ยิ่งเป็นผู้ชายหล่อขนาดนี้ ยิ่งไม่เคย

“เอ่อ อือ อืม ฝะ..ฝันดี” กว่าจะเรียกสติกลับมาได้ กินเวลาไปหลายวิเลย แต่ก็ยังไม่ค่อยร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก แต่ก็พอได้แหละมั้ง เพราะซีดีก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะจับพิรุธฉันได้ ในเมื่อเขาไม่ได้ดูแปลกไป ยังคงยิ้มละมุนให้ฉันเหมือนเดิม

“ครับ ขอบใจนะ เธอขึ้นหอเถอะ เดี๋ยวฉันจะรอดูเธอขึ้นหอก่อน จะได้แน่ใจว่าฉันมาส่งเธอถึงหอแล้วอย่างปลอดภัย” หืม? รอดูฉันขึ้นหอก่อนงั้นเหรอ ทำไมเขาถึงขยันทำให้หัวใจฉันเต้นแรงอยู่เรื่อยเลยนะ ฉันแทบจะทนนิ่งเก็บอาการหวั่นไหวไม่ให้เขารู้ไม่ไหวอยู่แล้ว แต่ก็ต้องพยายามทนแหละนะ จะให้เขารู้ได้ไงกัน น่าอายแย่เลย

“เอ่อ อืม ขอบใจนะ งั้นเราไปนะ นายขับรถกลับดีๆล่ะ”

“ครับ แน่นอนอยู่แล้ว ขอบคุณนะ”

“อือ อืม” ฉันรีบพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเข้าหอมาเลย ขืนยืนอยู่ต่อ เดี๋ยวคงหลุดมากกว่านี้ ก็เพราะเขานั่นแหละ เมื่อกี้ตอนเขาตอบรับ เขาทั้งยิ้มทั้งส่งสายตาอ่อนละมุนให้ฉัน ทำฉันแทบจะเก็บอาการเขินไม่อยู่ มันเลยหลุดยิ้มเขินออกมานิดนึง หน้าก็คงเผลอแดงไปบ้างแล้ว ก็ได้แต่หวังว่าเขาจะจับไม่ได้อ่ะนะ เห้อ โมนานะโมนา เธอนี่ไม่ไหวเลยจริงๆ

MONA END

“หึ!”

ผมมองตามโมนาเดินเข้าไปในหอพักจนกระทั่งลับตา ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากออกมาอย่างพอใจ ผมอาสามาส่งเธอที่หอน่ะครับ ใช่ครับ มาส่งเธอที่หอมันก็คือส่วนหนึ่งของแผนขย้ำเธอ

การที่เมื่อกี้ผมบอกเธอว่าจะรอดูเธอเดินเข้าไปในหอพักก่อนผมถึงจะกลับ เพื่อให้แน่ใจว่าผมมาส่งเธอจนถึงหออย่างปลอดภัยแล้วก็ด้วย มันคือส่วนหนึ่งของแผน เธอจะได้รู้สึกว่าผมนี่โคตรเป็นคนดี แถมโคตรมีความเป็นสุภาพบุรุษเลยไง เธอจะได้ยิ่งไว้ใจผม

ทั้งๆที่ถึงไม่ทำแบบนี้ ผมก็ดูออกว่าเธอไว้ใจผม เชื่อใจผมจนไม่รู้จะเชื่อยังไงแล้ว เพราะผมหยอดเธอไปหลายดอกจนเธอสับสนวุ่นวายใจทำอะไรไม่ถูกไปหมดแล้วล่ะมั้ง จากประสบการณ์อันโชกโชน มันทำให้ผมดูออก ว่าโง่ๆแบบนั้นอ่ะ แม่งคงหวั่นไหวกับผมขั้นสุดไปเรียบร้อย แต่เพื่อป้องกันความผิดพลาด ผมถึงทำแบบนี้ (แกล้ง)ทำดีหลายๆอย่าง ให้เธอตายใจไงครับ เธอจะได้ไม่ต้องคิดระแวดระวังอะไรทั้งนั้น มารู้ตัวอีกที ก็โดนเขมือบแล้ว

หึ! ก็ตามนั้นแหละครับ งั้นผมกลับแล้วดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยแอ๊คติ้งเป็นสุภาพบุรุษใหม่ และผมคิดไว้แล้วแหละครับ ว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรให้ของเล่นป้ายแดงของผมยิ่งตกหลุมพรางของผมจนถอนตัวไม่ขึ้น

ก็วิธีง่ายๆน่ะครับ โง่ๆแบบนั้นต้องใช้วิธียากๆให้เสียเวลาไปทำไม แม่งไม่จำเป็นเลยว่ะ ยัยนั่นไม่ได้มีค่ามากพอให้ต้องลงทุนมากมายอะไรขนาดนั้น ของง่ายๆ ใช้แค่วิธีง่ายๆก็พอ

CD END