Kabanata 7

Angelo scoffed. “It’s good that you know your place,” he said.

Matapos sabihin ito ay kumuha ng damit na isusuot si Angelo at naglakad pabalik ng banyo para doon magbihis kagaya ng kinagawian nito.

Nang sumara ang pinto ng banyo ay parang lumuwag ang dibdib ni Orlinda.

Napahimas siya sa kanyang dibdib matapos maglakas-loob na sumagot sa kanyang asawa.

Hindi niya inakalang gagaan ang kalooban niya ng sa wakas ay nagkaroon siya ng pagkakataon na masabi ang mga salitang gusto niya talagang sabihin nang hindi sumasabog sa galit si Angelo.

Dahil tapos na siyang mag-ayos ng sarili, ginawa na niya ang mga gawaing-bahay na nakaatang sa kanya.

Eksaktong alas-otso y medya na ng umaga nang matapos ni Orlinda ang lahat ng gawain niya. Iniwan na lamang niya ang maliliit na trabaho sa mga kasambahay.

Lahat ng miyembro ng pamilya Tan ay nagtatrabaho, at sa unang pagkakataon ay kasama na room si Orlinda.

Gaya ng kinagawian, bago umalis papuntang trabaho, nagpapaalam mula sila sa kanilang magulang.

Unang nagpaalam ay sina Christian at Sheila.

“Mom, aalis na kami,” ani Christian.

“Oo, Mom, aalis na kami ni Chris,” dugtong ni Sheila.

“Okay. Mag-iingat kayong dalawa,” malumanay na sabi ni Evelyn sa mag-asawa.

Si Manuel at Grace naman sumunod.

“Papasok na kami ng trabaho ni Grace, Mom,” ani Manuel.

“Bye, Mom,” maikling sabi ni Grace.

“O sige, mag-iingat kayo. Dahan-dahan sa pagmamaneho,” malambing na saad ni Evelyn sa dalawa.

At ang panghuli, sina Angelo at Orlinda.

“Mom, papasok na ‘ko,” ani Angelo.

“Mag-iingat papasok,” tugon ni Evelyn sa anak.

“Papasok na din ako, Mom.”

Pero hindi tumugon si Evelyn sa sinabi ni Orlinda.

Nanatili lamang itong tahimik, ang atensyon ay naka-focus lamang sa dyaryong hawak. Ang tanging maririnig lamang ay ang lagaslas ng dyaryong papel sa kamay ni Evelyn.

Nag-iwas ng tingin si Angelo at nagsimula ng maglakad palabas ng mansyon.

Si Orlinda naman ay nanatiling nakatayo, napakagat ng labi. Pakiramdam niya ay hindi talaga gusto ni Evelyn ang ideya na magtrabaho siya.

Dahil siguro wala siyang utusan buong araw, sabi niya sa kanyang isip. Noon pa man, mutyatya na ang tingin niya sa ‘kin.

Hindi na nagsalita pang muli si Orlinda at yumuko na lamang tsaka naglakad palabas ng mansyon.

Sa labas, nakaparada ang mga naggagandahang mga sasakyan.

Unang pumasok sa sasakyang nakaparada ay ang mag-asawang Christian at Sheila.

Ang susunod ay ang mag-asawang Manuel at Grace kaya lang ay parang nag-iba ang pagkilos nito. Kita ni Orlinda ang pagkataranta sa mukha ni Manuel.

“Sa ibang kotse ka na lang sumakay. Mauuna na ako sa ‘yo dahil tumawag ang nurse na may emergency na nangyari sa pasyente ko!” nagmamadaling sabi ni Manuel na isinara agad ang pintuan ng kotse sa sandaling makapasok ito.

Mabilis na pinaandar ni Manuel ang kotse paalis.

Si Grace ay naiwang nagsisigaw, tinatawag ang kotseng lulan ang asawa.

“Sandali! Manuel! Manuel! Hintayin mo ko! Sabay na tayo! Manuel!”

Pero nagpatuloy lamang ang sasakyan sa pag-alis papalayo.

Papasok na rin ng sasakyan si Angelo nang biglang sumingit si Grace at sumakay sa kotse ni Angelo ng walang pasabi.

Sandaling nabigla si Angelo.

“Sasabay na ko sa ‘yo, Angelo. Parehas lang naman tayo ng direksyong pupuntahan. At saka, mauuna muna ang law firm bago ang opisina,” wika ni Grace.

Hindi na nagsalita pa si Angelo at hinayaan na lamang si Grace.

Pumasok na ng kotse si Angelo at pinaandar ang makina ng sasakyan.

Sa sandaling paandarin ang kotse ay nabigla si Angelo nang biglang may kumatok ng malakas sa salamin ng kotse dahilan para mapatapak sa preno ng madiin. Sabay sila ni Grace na napalingon.

Ibinaba ni Angelo sandali ang salamin ng kotse.

“Ano bang kailangan mo?!” galit na sabi ni Angelo.

Napatalon sa takot si Orlinda sa sandaling magsalita ang asawa. Pero sa kabila ng takot na nararamdaman, naglakas-loob siyang magsalita.

“Angelo, pwede din ba ko makisabay sa ‘yo? Parehas lang naman din siguro tayo ng direksyong—”

“Hindi!” putol ni Angelo. “Pumara ka na lang ng taxi d’yan.”

Hindi na hinintay pa ni Angelo ang kung anong sasabihin ng asawa. Agad niyang itinaas muli ang salamin tsaka mabilis na pinaandar ang kotse paalis, naiwan si Orlinda na pinagmamasdan ang papalayong kotse hanggang sa mawala sa paningin nito ang sasakyan.

“Taxi?” mahina niyang usal. Umikot ang paningin niya. “Saan naman ako makakakuha ng taxi? Baka ma-late na ako kakahintay ng taxi.”