MasukGood morning. Malapit na po itong matapos. Isusunod ko na lang ang story ng anak nilang si Reece Marcus Mendoza. He's a cold-hearted doctor. Hindi ko na pahahabain pa ang story nina Marga at Oliver. Maraming salamat po!
Heaven’s POVInayos ko ang schedule ko sa review center nang mabuti. Nilatag ko sa planner ko kung anong oras ang trabaho, anong oras ang review, at kung anong araw ang pwede lang akong matulog nang mas mahaba. After ng work ko, diretso na talaga ako sa review center. Wala nang paligoy-ligoy. Malapit na itong magsimula at tatlong buwan lang ang meron ako. Kailangan kong mag-focus. Gusto kong pumasa sa unang take. Ayokong biguin ang sarili ko.At ayokong makarinig ng kahit anong side comment mula kay Reece.Baka nga sabihan pa niya akong bobo kapag bumagsak ako. Kahit biro, alam kong masasaktan ako.Siya pa rin ang naghatid sa akin sa kompanya. Gaya ng nakasanayan, tahimik lang kami sa sasakyan sa una. Siya ang nagmamaneho, ako naman ay abala sa phone ko, binabasa ulit ang email ng review center tungkol sa orientation.“Busy ka?” tanong niya, hindi inaalis ang tingin sa kalsada.“Review schedule,” sagot ko. “May orientation kami mamaya after work.”Tumango siya. “Hanggang anong oras?”
Heaven’s POVHindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Reece kagabi—ang tono ng boses niya, ang mga salitang binitawan niya na parang sinadya niyang itulak ako palayo. Pinilit kong ipaliwanag sa sarili ko na baka nakainom lang siya, baka pagod lang, baka nadala lang ng emosyon. Pero kahit anong pilit ko, hindi mawala ang bigat sa dibdib ko.Bumangon ako nang maaga. Kailangan kong gumalaw. Kapag humiga pa ako, mas lalo lang akong mag-iisip. Tahimik pa ang paligid. Tulog pa rin si Reece sa tabi ko, nakatihaya, mahimbing ang tulog. Sandali akong napatigil. Ang laki ng pagitan ng itsura niya kapag tulog at kapag gising—kapag tulog, parang wala siyang iniisip. Kapag gising, parang laging may pader.Tumayo ako at pumasok sa banyo.Pagkatapos kong maligo, sariwa ang pakiramdam ko pero magulo pa rin ang isip ko. Nagsuot ako ng simpleng damit pangtrabaho. Pagbalik ko sa kama, napansin kong wala na si Reece. Napakunot ang noo ko. Hindi ko narinig na
Heaven’s POVHindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Reece kagabi—ang tono ng boses niya, ang mga salitang binitawan niya na parang sinadya niyang itulak ako palayo. Pinilit kong ipaliwanag sa sarili ko na baka nakainom lang siya, baka pagod lang, baka nadala lang ng emosyon. Pero kahit anong pilit ko, hindi mawala ang bigat sa dibdib ko.Bumangon ako nang maaga. Kailangan kong gumalaw. Kapag humiga pa ako, mas lalo lang akong mag-iisip. Tahimik pa ang paligid. Tulog pa rin si Reece sa tabi ko, nakatihaya, mahimbing ang tulog. Sandali akong napatigil. Ang laki ng pagitan ng itsura niya kapag tulog at kapag gising—kapag tulog, parang wala siyang iniisip. Kapag gising, parang laging may pader.Tumayo ako at pumasok sa banyo.Pagkatapos kong maligo, sariwa ang pakiramdam ko pero magulo pa rin ang isip ko. Nagsuot ako ng simpleng damit pangtrabaho. Pagbalik ko sa kama, napansin kong wala na si Reece. Napakunot ang noo ko. Hindi ko narinig na
Heaven’s POVHindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Reece kagabi—ang tono ng boses niya, ang mga salitang binitawan niya na parang sinadya niyang itulak ako palayo. Pinilit kong ipaliwanag sa sarili ko na baka nakainom lang siya, baka pagod lang, baka nadala lang ng emosyon. Pero kahit anong pilit ko, hindi mawala ang bigat sa dibdib ko.Bumangon ako nang maaga. Kailangan kong gumalaw. Kapag humiga pa ako, mas lalo lang akong mag-iisip. Tahimik pa ang paligid. Tulog pa rin si Reece sa tabi ko, nakatihaya, mahimbing ang tulog. Sandali akong napatigil. Ang laki ng pagitan ng itsura niya kapag tulog at kapag gising—kapag tulog, parang wala siyang iniisip. Kapag gising, parang laging may pader.Tumayo ako at pumasok sa banyo.Pagkatapos kong maligo, sariwa ang pakiramdam ko pero magulo pa rin ang isip ko. Nagsuot ako ng simpleng damit pangtrabaho. Pagbalik ko sa kama, napansin kong wala na si Reece. Napakunot ang noo ko. Hindi ko narinig na
Heaven’s POVHindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Reece kagabi—ang tono ng boses niya, ang mga salitang binitawan niya na parang sinadya niyang itulak ako palayo. Pinilit kong ipaliwanag sa sarili ko na baka nakainom lang siya, baka pagod lang, baka nadala lang ng emosyon. Pero kahit anong pilit ko, hindi mawala ang bigat sa dibdib ko.Bumangon ako nang maaga. Kailangan kong gumalaw. Kapag humiga pa ako, mas lalo lang akong mag-iisip. Tahimik pa ang paligid. Tulog pa rin si Reece sa tabi ko, nakatihaya, mahimbing ang tulog. Sandali akong napatigil. Ang laki ng pagitan ng itsura niya kapag tulog at kapag gising—kapag tulog, parang wala siyang iniisip. Kapag gising, parang laging may pader.Tumayo ako at pumasok sa banyo.Pagkatapos kong maligo, sariwa ang pakiramdam ko pero magulo pa rin ang isip ko. Nagsuot ako ng simpleng damit pangtrabaho. Pagbalik ko sa kama, napansin kong wala na si Reece. Napakunot ang noo ko. Hindi ko narinig na
Heaven’s POVHindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Reece kagabi—ang tono ng boses niya, ang mga salitang binitawan niya na parang sinadya niyang itulak ako palayo. Pinilit kong ipaliwanag sa sarili ko na baka nakainom lang siya, baka pagod lang, baka nadala lang ng emosyon. Pero kahit anong pilit ko, hindi mawala ang bigat sa dibdib ko.Bumangon ako nang maaga. Kailangan kong gumalaw. Kapag humiga pa ako, mas lalo lang akong mag-iisip. Tahimik pa ang paligid. Tulog pa rin si Reece sa tabi ko, nakatihaya, mahimbing ang tulog. Sandali akong napatigil. Ang laki ng pagitan ng itsura niya kapag tulog at kapag gising—kapag tulog, parang wala siyang iniisip. Kapag gising, parang laging may pader.Tumayo ako at pumasok sa banyo.Pagkatapos kong maligo, sariwa ang pakiramdam ko pero magulo pa rin ang isip ko. Nagsuot ako ng simpleng damit pangtrabaho. Pagbalik ko sa kama, napansin kong wala na si Reece. Napakunot ang noo ko. Hindi ko narinig na
Marga’s POV Tahimik lang ang biyahe habang nasa bus ako papunta sa probinsiya. Hawak ko ang maliit kong backpack—’yon lang ang kaya kong dalhin. Wala na akong ibang choice. Nasira na ang pangalan ko sa lungsod. Walang tatanggap sa akin kahit magaling ako noon. Ngayon, isa na lang akong babaeng bina
Marga’s POV Abala ako sa pagpaypay ng mga iniihaw kong barbecue. Pawis na pawis ako pero mas gusto ko nang ganito. Tahimik ang buhay sa probinsiya, walang nakakakilala sa akin maliban sa mga kapitbahay. Hindi nila ako hinuhusgahan, hindi nila ako tinatanong tungkol sa nakaraan ko. Malapit na akong
Marga’s POV Pakiramdam ko hindi na ako makahinga habang nakatayo sa harap ng pintuan ng opisina ng boss ko. Basang-basa na ang buhok ko dahil sa ambon kanina, pero mas mabigat ang pakiramdam sa dibdib ko. Kanina lang, galit na galit ang boss ko sa loob. Hindi ko alam kung paano ako lalabas nang hin
Marga’s POV Tatlong buwan na ang lumipas. Maayos naman ang lahat sa pagitan namin ni Oliver. Hindi ko inaasahan na magiging ganito kakomportable ang buhay naming dalawa. Pareho kaming naka-focus sa trabaho at sa relasyon namin. Parang mag-asawa na kami kung minsan. Ngayong araw, birthday ni Oliver







