3

Mabilis na lumipas ang isang linggo sa loob ng mansyon.

Noong una, halos mangha si Raina sa bawat bagay na nadidiskubre niya, parang batang unang beses nakakita ng apoy. Ngunit habang tumatagal, unti-unti na siyang nasanay sa paggamit ng mga high-tech na kagamitan sa paligid niya. Hindi man niya aminin, may kakaibang ginhawa ang buhay doon.

Ang buong sistema ng pananatili niya sa mansyon ay kontrolado ng isang sleek na digital terminal sa loob ng kanyang kwarto. Isang pindot lang, at halos lahat ng pangangailangan niya ay naaabot na.

Number one para sa pagkain, number two para sa paliligo, number three para sa damit at paglabas, number four para sa library. May gym din, kumpleto sa modern equipment, na nasa number five. Number six para sa music at iba’t ibang performances, number seven para sa medical concerns, number eight para sa kung anu-anong request, at number nine para sa emergency.

At ang number zero… iyon ang direktang komunikasyon niya kay Jaxen.

Napabuntong-hininga si Raina habang nakaupo sa sofa, hawak ang tablet.

“So… technically, hindi mo na kailangang makipagkita sa kahit sino.”

Sa hindi niya inaasahan, hindi siya nahirapan sa ganoong klaseng pamumuhay. Sa totoo lang, komportable siya. Bilang isang taong hindi mahilig sa maraming tao at mas gusto ang tahimik na oras, nagbabasa ng libro o nakikinig ng music, para bang ginawa ang lugar na iyon para sa kanya.

Sa pagkain pa lang, panalo na. Hindi lang basta mahahabang menu ang meron, kundi puwede ka pang mag-input ng sariling recipe kung gusto mo. Kahit anong cravings, kaya nilang gawin.

Ang paglilinis? Halos wala siyang ginagawa. Isang pindot lang, at kusang lalabas mula sa kisame ang isang bilog at patag na cleaning robot. Tahimik nitong nililinis ang buong kwarto bago muling maglaho na parang walang nangyari.

Ang laundry system naman ay automatic din, ilalagay lang niya ang damit sa built-in na laundry bin sa dingding, at ilang oras lang, babalik na itong malinis, tuyo, at maayos na nakatiklop.

Sa dressing room, mas lalo siyang namangha. Nasa gilid lang iyon ng sala, at puwede siyang pumili ng outfit mula sa catalog sa wall screen. Kapag nakapili na siya, agad na ihahanda ang damit para masukat niya.

“Grabe… this is insane,” bulong niya minsan, hindi maitago ang paghanga.

Sa harap ng malalawak na bintana, pumapasok ang mainit at banayad na sikat ng araw. Madalas siyang tumambay doon, hinahayaan ang hangin mula sa labas na dumampi sa balat niya. Sa balkonahe, may mga gumagapang na halaman na may pulang rosas, simple pero sapat para magbigay-buhay sa paligid.

Kung may kulang man, iyon lang ang katotohanang hindi siya basta makakalabas o makakausap ng tao nang personal. 

Pero kahit ganoon… halos perpekto na.

Isang hapon, tahimik siyang nakaupo habang nagbabasa ng bagong libro ng paborito niyang mystery author. Nasa tabi niya ang tasa ng kape, habang unti-unti siyang nilalamon ng kwento.

“Your letter has arrived.”

Napataas ang ulo ni Raina, agad na napangiti. “Oh, finally!”

Mabilis siyang tumayo at halos tumakbo papunta sa terminal. Kumislap ang maliit na icon na hugis sobre sa screen, menu number zero.

Ang tanging paraan para makausap si Jaxen.

May limitasyon ang haba ng mensahe sa system, kaya hindi niya kayang ipaliwanag ang lahat sa pamamagitan lang ng sulat. Hindi sapat ang mga salita kung hindi niya ito masasabi nang harapan.

May mga bagay na kailangan niyang ipaliwanag. Mga bagay na hindi puwedeng ipadaan lang sa text. Kaya ilang araw na ang nakalipas, naglakas-loob siyang magpadala ng mensahe, hinihingi ang pagkakataong makausap siya nang personal.

At ngayon… dumating na ang sagot.

Mahigpit niyang hinawakan ang tablet bago dahan-dahang binuksan ang mensahe.

[Is there any inconvenience? I have instructed the staff to attend to your needs. If there’s anything you need, feel free to tell them.]

Napakurap si Raina, bahagyang kumunot ang noo. Mukhang mali ang pagkakaintindi nito.

“Iniisip niyang may kailangan lang ako…”

Huminga siya nang malalim at agad na nag-type ng reply.

[Wala pong kulang. I just want to meet you. I need to talk to you personally.]

Hindi nagtagal, may dumating na naman na sagot.

[If you’re uncomfortable telling a male staff, you may ask a female one. If it’s something private, you can write it, seal it, and send it discreetly.]

Bahagyang napapikit si Raina, ramdam ang unti-unting pagbigat ng dibdib niya. Hindi pa rin niya naiintindihan.

Muli siyang nag-type, mas direkta na.

[No. I want to see you. In person.]

Ilang segundo… bago muling nag-ilaw ang screen.

[I don’t understand why you need to see me.]

Napahigpit ang hawak niya sa device.

[It’s important.]

Iyon na ang huli niyang ipinadala. At pagkatapos noon… wala na.

Unti-unting bumalik ang katahimikan sa paligid, pero ngayon, tila mas mabigat iyon kaysa dati. Para bang may kung anong hindi maipaliwanag na distansya sa pagitan nila.

Napatingin si Raina sa screen, pilit inuunawa ang nangyari.

“Nagdududa kaya siya sa akin?”

Hindi niya maiwasang isipin iyon. Kung tutuusin, hindi naman kasi sila madalas mag-usap noon pa man. Ngayon pa na bigla siyang humihiling ng personal na pagkikita…

Natural lang siguro na magtaka ito.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang tablet, saka napayakap sa sarili.

Sa isip ni Raina, malinaw ang susunod niyang hakbang, kailangan niyang makausap si Jaxen nang personal. Doon niya sasabihin ang totoo, na hindi siya si Reina, kundi ang kapatid nito. Kailangan niyang ipaliwanag ang nangyari, at higit sa lahat, humingi ng tawad.

Mahigpit niyang hawak ang tablet habang naghihintay ng sagot. Hindi niya alam kung gaano na katagal siyang nakatitig sa screen, pero nang bigla itong kumislap, parang sabay ding kumabog ang dibdib niya.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang screen, halos pigil ang paghinga.

At nang mabasa niya ang sagot… napahinto siya.

[I don’t know why I should be concerned about something you think is important.]

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.

Napakurap si Raina, hindi makapaniwala. Unti-unting nanikip ang batok niya, tila may kumikirot na inis at pagkabigla.

“Ganito ba talaga magsalita ang isang asawa sa asawa niya?”

Hindi niya napigilang mapaisip. Kung ibang tao lang sana ito, baka maiintindihan pa niya. Pero hindi, siya ang asawa nito, kahit sa papel lang.

Napabuntong-hininga siya, saka napailing.

“Anong klaseng tao ba ‘to…” mahina niyang bulong, ramdam ang halong inis at pagkalito.

Kahit pa gaano kagwapo si Jaxen, na tanging sa mga larawan lang niya nakikita, wala iyong silbi kung ganoon naman ito magsalita. At sa puntong iyon, mas nanaig ang inis niya kaysa sa kahit anong paghanga.

Bigla siyang tumayo mula sa kinauupuan, tila may nabuo nang desisyon.

“I’ll go to the main house,” mariin niyang sabi sa sarili.

Naalala niya ang kuwento ng ate niyang si Reina, minsan daw ay nakipagkita ito kay Jaxen. Umabot pa nga raw ng dalawang oras ang usapan nila… kahit puro “yes” at “no” lang ang sagot ng lalaki.

Kung ganoon, mas lalo niyang kailangan puntahan ito ngayon.

Hindi siya papayag na basta na lang siya i-dismiss. Kung may mali man sa nangyari, lalo na’t tumakas ang asawa nito at nasira ang kontrata, hindi lang siya ang may kasalanan. May bahagi rin si Jaxen doon.

At sasabihin niya iyon. Harapan.

Paglabas niya ng kwarto, dire-diretso siyang bumaba ng hagdan hanggang makarating sa malawak na lobby sa unang palapag. Tahimik ang paligid, gaya ng nakasanayan. Ang mga staff sa loob ng mansyon ay laging maayos at halos hindi napapansin, walang nagtanong, walang pumigil.

Parang hindi siya nakikita.

Binuksan niya ang malaking pinto at lumabas.

Walang humarang sa kanya. Ngunit pagtingin pa lang niya sa labas, nanlaki ang mga mata niya.

Sa harap niya ay isang malawak na bakuran, hindi simpleng hardin, kundi parang isang mini wildlife park. Sa di kalayuan, may mga hayop na tila naglalaban, isang buwaya mula sa swamp area at isang malaking hayop na parang kalabaw o rhino, nagtatagisan sa putik at dugo.

“Wait… what the hell is this…” napaatras siya.

Agad siyang umatras ng isang hakbang, saka mabilis na isinara ang gate.

Napahawak siya sa dibdib, ramdam ang mabilis na tibok ng puso.

“Dadaan ako diyan… papunta sa main house?” bulong niya.

Napailing siya, halos matawa sa sarili. Kahit pa napapalibutan ng matitibay na salamin at matataas na bakod ang buong property, hindi pa rin niya kayang sikmurain ang ideyang tatawid siya sa lugar na iyon.

Sa totoo lang, likas siyang mahiyain at madaling matakot. Kung gusto niyang makarating sa kabilang mansyon sa ganitong klaseng lugar, kailangan niya maging matapang.

Pero hindi siya ganoon. Isa lang siyang ordinaryong babae na napasok sa isang komplikadong sitwasyon.

Naisip niya na paano kung biglang may leon na sumugod sa salamin? O may ibong dumapo at sumigaw sa tabi niya?

“Hindi ko kaya…” mahina niyang bulong.

Napapikit siya sandali, saka napabuntong-hininga.

“I tried… okay? I really tried…”

Sa huli, bumalik si Raina sa loob ng kwarto niya, dala ang bahagyang pagkadismaya sa sarili. Humiga siya sa komportableng sofa, saka muling binuksan ang paborito niyang mystery novel.

Doon niya tinakasan ang realidad.

‘Wala naman akong magagawa… I tried to talk to him, pero ayaw niya makinig.’ saad niya sa isipan.

Habang paulit-ulit niyang pinapaniwala ang sarili sa ganoong rason, unti-unting bumigat ang talukap ng mga mata niya.

Hanggang sa tuluyan siyang nakatulog.

Hindi niya namalayan, lumipas ang dalawang araw mula nang dumating si Jaxen sa mansyon.

“Hah…”

Malalim ang buntong-hininga ni Raina habang ibinababa ang librong hawak niya. Kahit gaano niya kagusto ang pagbabasa, nakakapagod din pala kapag halos isang linggo ka nang walang ibang ginawa.

Napatingin siya sa kisame, bahagyang napangiti.

“Should I do something else?”

Ang totoo, kung bakit siya agad naka-adjust sa buhay sa loob ng mansyon ay dahil sa isang bagay, ang diary ng ate niyang si Reina.

Noong unang araw pa lang niya roon, iyon agad ang hinanap niya sa kwarto nito. Dahil iniwan sa kanya ang pendant ng pagiging “asawa” nang walang paliwanag, wala siyang ibang pagpipilian kundi alamin ang lahat sa sarili niyang paraan.

Sa diary, detalyadong ipinaliwanag ni Reina kung paano gamitin ang mga advanced na system sa bahay.

Sa simula, mahirap intindihin. May mga bahagi pa nga na halatang minadali ang pagkakasulat, at may mga pahinang tila hindi na tinapos. Kalaunan, naging lingguhan na lang ang entries… hanggang sa tuluyang maging buwanan.

Pero sapat na iyon.

Kahit papaano, naintindihan ni Raina ang takbo ng buhay sa loob ng mansyon. At higit pa roon, mas nakilala niya ang ate niya.

Hindi tulad niya na tahimik at mas gustong mag-isa, si Reina ay kabaligtaran. Masigla, palabiro, at madaling makipagkaibigan.

Sa isip niya, hindi niya kailanman magagawa ang ganoon. At kung maririnig iyon ng lola nila… malamang napahawak na ito sa dibdib sa sobrang shock.

Napangiti si Raina, bahagyang napailing. Magkaiba man sila ng mundo… ngayon, siya ang kailangang humarap sa buhay na iniwan ng ate niya.