บทที่ 2 นักแคสต์เกมมือใหม่หน้าเก่า

               ผมกระแอมไอเล็กน้อยหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ของตัวเองหลังจากที่ติดตั้งอุปกรณ์เตรียมพร้อมสำหรับการแคสต์เกมครั้งแรกในรอบหลายปี อันที่จริงก็เกือบจะสิบปีเลยละ

                ผมกดเปิดเริ่มการถ่ายถอดสด หน้าจอฉายภาพเกมที่ผมกำลังเปิดพร้อมจะเล่น ผมจัดท่าทางให้อยู่ในท่วงท่าที่สบายที่สุด ริมฝีปากชิดกับไมโครโฟนตั้งโต๊ะก่อนที่จะเริ่มการแคสต์เกมต่อ

                สมัยตอนที่ผมอยู่มัธยมปลายผมค่อนข้างจะฮอตเลยแหละ เนื่องจากตอนนั้นคนที่จะมาแคสต์เกมทำลงช่องได้ค่อน ข้างจะมีน้อยแล้วยิ่งไลฟ์สดแคสต์เกมนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย มีแบบนับช่องได้

                ยอดติดตามตอนนั้นผมมีเกือบทะลุแสนกว่าแต่มันก็ลดน้อยลงตามกาลเวลาจนตอนนี้เหลือไม่ถึงพันคน

                “สวัสดีคุณผู้ชมทั้งสิบคนด้วยนะครับวันนี้เรามาเล่นเกมนี้กัน นี่เลยครับ เกมที่สุดแห่งปี เกมสร้างบ้าน” ผมว่าด้วยความตื่นเต้นแต่ทำไมไม่รู้พอยิ่งนาน ๆ ไปคนดูก็เริ่มหดหายลงไป

เรื่อย ๆ จนในที่สุดก็มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น

                YGSour: Donate 500 coins

                “ขอบคุณคุณวายจีซาวน์สำหรับ 500 คอยน์ด้วยนะครับ อยู่เป็นเพื่อนกันยาว ๆ เลยนะ” ในน้ำเสียงนิ่มนวลของผมแฝงไปด้วยความกังวลซ่อนอยู่

                นอกจากยอดวิวจะไม่เพิ่มขึ้นแล้ว ยอดผู้ติดตามยังลดลงไปอีกจนผมใจหาย

                YGSour: อยู่ดึกไหมคะ

                “ดึกไหมน่ะเหรอครับ” ผมเม้มริมฝีปากพลางครุ่นคิด ว่าจะไม่อยู่ดึกแล้วเชียวแต่นี่เป็นผู้ชมเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่เลยนะ “ถ้าคุณวายจีซาวน์อยากให้อยู่เป็นเพื่อน ก็อยู่ได้ครับ”

                แม้ในไลฟ์จะไม่ได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของผมแต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา เป็นผู้หญิงเสียด้วยคงจะต้องมาแนวอบอุ่นเสียแล้ว

                YGSour: ใจดีจัง ที่จริงเรียกว่าวายจีเฉย ๆ ก็ได้นะคะคุณDecember

                “คุณวายจี ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ที่จริงเรียกผมธันวาก็ได้ครับ” ผมยังคงนั่งเล่นเกมต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยท่าทีสบาย ๆ แล้วยังมีการพูดคุยกับคุณวายจีจนเวลาล่วงเลยกันไปจนถึงตีสองก่อนที่ผมจะลงจากไลฟ์สดอย่างอารมณ์ดีด้วยยอดผู้ชมเพียงสามคนที่อีกสองคนเข้ามาในวินาทีสุดท้าย

                ถึงจะไม่ได้ดีอย่างที่คิดเอาไว้แต่ผมก็รู้สึกดีนะที่มีเพื่อนใหม่ ๆ เข้ามาพูดคุยอยู่ ดูเหมือนว่าจะอายุรุ่นเดียวกับผมทั้งนั้นเลย หรือว่าเด็กเดี๋ยวนี้เขาไม่ชอบแนวแบบผมกันแล้วนะ แล้วเด็กสมัยนี้เขาชอบอะไรกันล่ะ

                คงต้องไปทำการบ้านมาเพิ่มหน่อยแล้ว

                                                                          ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

                หลังจากวันนั้นผมก็ขยันไลฟ์สดแคสต์เกมในช่วงเวลาเดิมของทุกวัน มีทั้งคนดูใหม่คนดูเก่าเข้ามาดูบ้างประปราย ผ่านมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ตารางชีวิตของผมเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เมื่อก่อนผมก็เหมือนพนักงานบริษัทปกติแต่แค่ตำแหน่งของผมคือรองประธาน ตื่นเช้ามาทำงาน ทำโอทีจนดึกดื่นแล้วขับรถฝ่าการจราจรที่ติดขัด รถเล็ก รถใหญ่แน่นขนัดทั่วท้องถนน ทั้งผู้คนมากหน้าหลายตาที่เดินสวนกันไปมาริมฟุตพาท เพื่อกลับบ้านนอนหลังจากเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

                 แต่หลังจากที่ผมออกมาจากบริษัทของพ่อมาทำงานนี้ ผมต้องตื่นมาเริ่มเตรียมตัวในตอนเย็นและเริ่มไลฟ์สดในช่วงเวลาสองทุ่มของทุกวันยาวจนช่วงตีสองตีสาม บางทีก็ยาวจนถึงเช้าเลยก็มี

                 พอลงไลฟ์มาก็หลับเป็นตายเลย ผมรู้สึกเหมือนใบหน้าหล่อ ๆ ของผมจะซูบโทรมลงไปเยอะเลย ไม่ได้ ๆ ต้องกลับมาฟิตหน่อยแล้ว ยังไงคนเราก็ต้องมีสุขภาพที่แข็งแรงพร้อมกับการทำงานอย่างมีความสุขสิ

                 คิดได้อย่างนั้นผมก็หันไปมองกล่องบะหมี่สำเร็จรูปที่ผมเพิ่งจะซื้อมาตุนเอาไว้เมื่อเช้าแล้วก็เบือนหน้าหนี ไม่เอา วันนี้ผมจะกินสลัดผักออร์แกนิกเท่านั้น

                 ผมมาที่ฟิตเนสเพื่อที่จะออกกำลังกายพอเป็นพิธี ทำไมผมถึงได้รู้สึกว่าแค่ยกดัมบ์เบลนิดเดียวถึงได้เหนื่อยมากขนาดนี้นะ ไหนจะวิ่งแค่ไม่กี่สิบนาทีตัวผมก็อยากจะสลบลงไปบนพื้นให้รู้แล้วรู้รอด ร่างกายเอาพลังงานไปไว้ที่ไหนหมด

                 พอรู้แล้วว่าเส้นทางนี้นั้นยากเย็นแสนเข็ญผมก็ตัดสินใจอาบน้ำอาบท่าชำระเหงื่อไคลแล้วเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดมิเนียมมองหาอกไก่กับสลัดผักมากินย้อมใจสักหน่อย แต่กลายผมว่าผมมายืนนิ่งอยู่ด้านหน้าตู้แช่ผักเสียอย่างนั้น

                 ผมยืนนิ่งพลางอ้าปากค้างด้วยความอึ้งเมื่อเห็นป้ายราคาแต่ละอัน ทำไมเมื่อก่อนผมไม่เคยรู้เลยว่าราคาอาหารสุขภาพถึงได้แพงแสนแพงขนาดนี้ ปกติเวลากินอะไรก็สั่งให้เลขาฯ ซื้อมาให้แล้วก็หักจากในบัตรเครดิตที่ผมไม่เคยดูยอดค่าใช้จ่ายแต่ละเดือนเลยด้วยซ้ำ ผมลองคำนวณเงินดูแล้วปลายเดือนนี้ผมจะไม่มีแม้แต่เงินไปจ่ายค่าน้ำค่าไฟห้องเสียด้วยซ้ำ

                 นี่ผม... กลายเป็นคุณชายถังแตกไปแล้วหรือเนี่ย

                 ผมตัดสินใจพับกระเป๋าสตางค์ในมือเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็งพลางคิดว่าไม่น่าปากดีกับพ่อเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ช่างประไรผมไม่ง้อหรอก เชอะ ผมจึงเดินออกไปจากหน้าตู้แช่ผักแล้วหยิบแผงไข่มาก่อนจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์

                 อย่างน้อยก็ได้กินโปรตีนบวกกับโซเดียมเพิ่มมานิดหน่อยแค่นั้นเอง

                 ผมเดินเข้ามาในคอนโดมิเนียมก่อนจะเอื้อมมือไปกดปุ่มเพื่อเรียกให้ลิฟต์ลงมารับ ยืนรอสักพักหนึ่งผมก็ต้องสะดุดเข้ากับเสียงของส้นรองเท้าส้นสูงที่กำลังเดินมาทางผม

                 ตึก ตึก ตึก

                 เสียงลงน้ำหนักอย่างสม่ำเสมอ แน่นหนักจนผมต้องละความสนใจจากการรอลิฟต์แล้วหันไปมอง

                 ผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวด้วยชุดสูทสีน้ำเงินแต่กลับดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ สีหน้าของเธอเรียบนิ่งและเย่อหยิ่งในเวลาเดียวกันทำเอาผมแทบเกือบหยุดหายใจ เส้นผมสีดำขลับดัดลอนถูกมัดเป็นหางม้าเสริมให้บุคลิกของเธอดูเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจยิ่งไปอีก ผมหยุดที่จะจับจ้องสายตาไปที่เธอไม่ได้เลย

                  เธอเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างผม แม้ว่าเธอจะสวมส้นสูงสูงลิ่วแต่เธอก็สูงเหนือใบหูของผมมาเพียงนิด เสียงประตูลิฟต์เปิดดึงความสนใจของผมและเธอ พวกเราเดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมกันก่อนที่เธอจะกดลิฟต์ไปที่ชั้นสิบสอง

                  เอ๊ะ ชั้นเดียวกันนี่

                 “ชั้นไหนเหรอคะ” เธอหันมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนสีหน้าของเธอ

                 “ชั้นสิบสองครับ” ผมเผลอชะงักไปชั่วครู่ราวกับลืมตัวไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป เธอเพียงพยักหน้าแล้วหันหน้ากลับไปมองยังหน้าประตูลิฟต์เหมือนเดิม

                 เพื่อนบ้านเราหน้าตาแบบนี้เองเหรอเนี่ย

                 ผมลดระดับสายตาลงแล้วเห็นว่าในมือของเธอนั้นเต็มไปด้วยกระเป๋าจากการซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมในห้อง ไม่ต่ำกว่าสิบถุงแน่ ๆ อายุยังดูน้อยอยู่เลยแต่ทำไมถึงได้ถลุงเงินเก่งนักนะ

                 ดูจากการแต่งตัวแล้วน่าจะอยู่ในวัยทำงาน ที่บ้านน่าจะพอมีฐานะ เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่สวมใส่บวกกับมูลค่าของถุงกระดาษในมือหลายใบนั้นอย่างต่ำทั้งตัวเธอมูลค่าไม่ต่ำกว่าล้านแน่ ๆ

                 ทั้งสวยทั้งรวย ครบรสเลยแฮะ ทำงานอะไรกันนะ

                 เหมือนว่าเธอจะรู้ตัวแล้วว่าผมมองเธอ เธอเลยหันมามองผมแล้วเลิกคิ้วเชิงเป็นคำถาม ผมเลยเบี่ยงสายตาไปทางอื่นแล้วกระแอมไอออกมาด้วยความเคอะเขิน

                 ไม่น่าไปมองอย่างนั้นเลยเหมือนโรคจิตยังไงก็ไม่รู้แฮะ

                 “คุณอยู่ห้อง 126 ใช่ไหมคะ”

                 “คุณรู้ได้ยังไงครับ” ผมเอ่ยถามอย่างแปลกใจเมื่ออยู่ ๆ เธอก็รู้ว่าผมอยู่ห้องไหน

                 “ฉันเคยเห็นคนอื่นในชั้นบ้างแต่ไม่เคยเห็นคนเข้าออกห้องนั้นเลย เพิ่งมาอยู่ใหม่เหรอคะ”

                 “อ๋อ ผมซื้อไว้นานแล้วแต่เพิ่งย้ายมาอยู่น่ะ” ผมว่าไปตามความจริง เธอพยักหน้าเข้าใจก่อนบทสนทนาของเราจะจบลงเพียงเท่านั้น ในตัวลิฟต์เกิดเป็นมวลพลังงานบางอย่างที่ชวนให้ผมรู้สึกอึดอัดชอบกล

                 พอประตูลิฟต์เปิดออกผมก็รีบเดินนำออกมาเพราะกลัวว่าเธอจะเห็นสีหน้าซีดเซียวของผม คนเพิ่งออกกำลังกายแท้ ๆ ดันมาเจอสาวสวยเสียได้

                 ผมได้ยินเสียงรองเท้าของเธอเดินตามผมมาเลยเดาได้ว่าห้องคงจะอยู่ใกล้กันแต่พอผมหยุดอยู่หน้าห้องตัวเองเพื่อที่จะเดินไปแตะคีย์การ์ดก่อนบิดกลอนประตูเพื่อเปิด ผมก็ได้ยินเสียงเครื่องสแกนนิ้วดังขึ้นจากด้านหลัง ผมเลยอดใจไม่ได้ที่จะหันไปมอง

                 นี่เธออยู่ห้องตรงข้ามผมเองหรอกเหรอเนี่ย

                 “อ้าว คุณอยู่ห้องตรงข้ามผมเหรอครับ”

                 “ค่ะ ฉันย้ายมาอยู่ได้สักพัก ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เธอคลี่รอยยิ้มบางออกมาก่อนจะปิดบานประตูลงในขณะที่ผมยังคงชะงักค้างอยู่หน้าห้อง

                 รอยยิ้มนั่นมันอะไร ทำไมผมถึงได้ใจสั่นขึ้นมาเฉยเลย

                 ผมรีบส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกไปจากหัวก่อนจะรีบเดินเข้าห้องตัวเองแล้วปิดประตูลง

                สติน่า เวลานี้ผมจะไปเผลอใจกับผู้หญิงระดับนี้ได้ยังไง สิ้นเนื้อประดาตัวสุด ๆ เลย

                                                                       ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

                กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกต้มเสร็จสรรพก่อนที่ผมจะวางหม้อลงบนโต๊ะทานอาหาร ผมนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเซ็ง

                 ขาดเนื้อสัตว์กับผักไป ไม่เป็นไร มีแป้ง โปรตีนก็พอแล้ว

                 ยังแถมโซเดียมมาเป็นกอบเป็นกำอีกต่างหาก ผมแทบจะหลั่งน้ำตาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งกินข้าวทั้งน้ำตา ผมสูดเส้นมาม่าด้วยความเบื่อหน่าย นี่ก็เปลี่ยนรสชาติตลอดนะแต่ทำไมถึงได้รู้สึกเอียนจนกลืนไม่ลงแล้วเนี่ย

                 หลังจากที่กินเสร็จแล้วผมก็เก็บจานเตรียมที่จะแคสต์เกมเหมือนทุกวันที่ผ่านมาต่อ แต่ก่อนอื่นขอไปอ่านคอมเมนต์ของเมื่อวานหน่อยดีกว่าว่ามีคนคิดเห็นเกี่ยวกับช่องของผมอย่างไรบ้าง

                 :หลุดมาจากยุคไหนเนี่ย ใครเขายังเล่นเกมนี้อีก

                 :เหมือนลุงมาเล่นเกมให้หลานดูมากกก

                 :เสียงหล่อมากเลยค่ะอยากเห็นหน้า

                 :เกมรุ่นลุงมากกก

                 อะไรกันทำไมเกมในตำนานของผมถึงกลายเป็นเกมลุงไปได้ล่ะเนี่ย พวกเด็กสมัยนี้คิดอะไรกันอยู่นะ

                 เดี๋ยวนะ ผมใช้คำว่าเด็กสมัยนี้งั้นเหรอ ผมก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้นนะ วันนี้ไม่มีอารมณ์แคสต์เลยแฮะ

                 ผมทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาในห้องนั่งเล่นก่อนจะเปิดอินเทอร์เน็ตเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม ไหนดูสิเกมไหนที่ฮิตฮอตที่สุดในตอนนี้กันนะ

                 เดี๋ยวนี้กระแสแนวไหนมาแรงวะก็เห็นเล่นกันทุกแนวเลย แนวยิงปืนผมไม่ค่อยถนัดเพราะหัวร้อนง่าย หรือว่าจะเป็นแนว...

                 แนวผี?