Kabanata 4

"Siya po si Ma'am Vanilla Villa Quintana. Binili ni boss Dante," saad niya.

Kumunot ang noo ng doctor saka sinuri ang kabuuan ko na animo'y hinuhusgahan ang buo kong pagkatao.

"Hindi ko akalain na hahantong siya sa pagbili ng babae," aniya. Pumorma ng ngisi ang kanyang labi pero nauwi ito sa munting tawa.

Kumunot ang noo ko sa kanya.

"Ako nga pala si Francis Magalona. A friend of Dante and also a friend— depende na lang kung kaibigan rin ang turing niya sa akin." Aniya, natatawa pa siya.

Hindi niya inilahad ang kanyang kamay sa akin. Bahagya lang siyang ngumiti.

"Aalis ka na? Puwede mo ba akong isama? Gusto ko nang makaalis dito, tinulungan ko naman na ang kaibigan mo, siguro naman puwede na akong umalis dito." Saad ko sa kanya, hindi pinansin ang pagpapakilala niya sa kanyang sarili.

"Huwag niyo po siyang pakikingan, Sir—"

"Yeah I know." Sagot niya sa lalaking nagsalita. "Hindi puwede, wala akong karapatan sayo, Miss. Hindi kita pagmamay-ari. Nakaukit na sa kaluluwa at pagkatao mo ang pangalan ni Dante."

"Walang nagmamay ari sa akin." Nangingitngit ang bagang na sabi ko.

Hindi porket binili niya ako ay pagmamay-ari niya na ako, o ang kaluluha ko. Hindi naman siya ang lumikha sa akin o ang nagpaanak sa akin kaya wala siyang karapatang angkinin ako. Oo binili niya ako pero pera lang naman ang itinapon niya sa akin, kaya wala pa rin siyang karapatan na angkinin pati ang aking kaluluha.

"If that's what you've said." Ani niya.

Nag-ayos na siya ng kanyang gamit at handa nang umalis nang pigilan ko siya.

"Hindi mo talaga ako isasama?" Tanong ko muli sa kanya pero tawa at paghawi lang ng kamay ko ang aking natanggap mula sa kanya.

Wala na lamang akong ibang nagawa kundi ang mapabuntong hininga at umupo sa gilid. Matalim na pinagmamasdan ang lalaking nakahilata ngayon sa kama.

Mukhang nagsisisi na ako kung bakit ginamot ko pa ang lalaking 'to. Dapat ay pinuruhan ko na lang para sa kalayaan ko. Chance ko na yun ih, naging bato pa.

Kinuha ko ang pagkain sa may mesa na hindi ko pa nagalaw. Ito yung dinala ng babae kanina na sinapak ko. Nakaramdam na kasi ako ng matinding kagutom. Hindi ko na ito kayang pigilan pa.

"Hindi kayo aalis? Wala naman akong gagawin sa boss niyo." Aniya ko sa mga lalaking naka-all black na prenteng nakatayo lang sa bawat sulok ng silid.

"Hindi po maari, ma'am."

"Wala po kaming tiwala sa inyo at iyun din ang bilin sa amin ni boss na huwag kang pagkatiwalaan." Porma ng isa.

Umasim naman ang mukha ko sa isinaad niya. Medyo nakaka-hurt ah. Hindi ba talaga kapani-paniwala ang pagmumukha ko? Oo maganda ako alam ko 'yun, pero hindi naman ako mukhang mamamatay tao noh.

Nang matapos kumain ay naglakad lakad muna ako sa silid para matunawan. Habang naglalakad ay tinitignan ko ang mga shorts nila, sinusuri kung sino ang may hawak ng susi o kung sino ang mayroong susi na hawak.

Napagod din ako kalaunan, wala naman kasi akong nakita sa mga shorts nila. Humiga na lamang ako sa sofa.

"Hindi nangangalay mga paa niyo? Kanina pa kayo nakatayo ih."

"Hindi po ma'am." Sabay sabay na sagot nila.

Hindi ko na lamang sila pinagtuunan ng pansin. Ipinikit ko na lamang ang pagod kong katawan at natulog.

Nagising na lamang ako nang may narinig na dumadaing.

"Dali gisingin niyo si, ma'am."

"Arghhh!!"

"Tawagan niyo na lang ulit si Sir!!'

Nagkagulo sa loob ng silid. Nagtaka ako kung bakit sila nagkagulo, ano bang nangyayari? Bumaling ang tingin ko kay Dante na ngayon ay sumisigaw na parang nasasaktan ito.

Napatayo ako nang wala sa oras at nilapitan siya. Hinawakan ko ang kanyang noo, napabitaw ako agad ng maramdaman ang sobrang init niya na temperatura.

"Bigyan niyo ako ng towel!" Sigaw ko sa kanila. Pati ako ay nataranta na rin.

Nang bigyan na nila ako ng panyo ay agad akong tumakbo aa banyo at binasa ito, pinampunas ito sa noo at leeg ni Dante.

Nanginginig siya, ramdam ko iyun. "Hinaan niyo ang aircon."

"Rose..." Ungol ni Dante.

Medyo kumalma na ang katawan niya, kaunti na lang ang kanyang panginginig at ngayon ay natutulog na lang, hindi na sumisigaw.

Rose? Sino naman ang Rose na sinasabi niya?

Napatitig ako sa kanyang mukha—sa kanyang mask. Ewan ko sa sarili ko pero nanguna ata ang utak ko bago ang galaw ko, itinaas ko ang kamay ko handa na sanang alisin ang mask niya nang sawayin ako ng isa sa mga lalaki.

"Huwag niyo po balaking tangalin yan kung ayaw niyong mapugutan ng ulo." Malamig niyang saad, hindi ito tunog impormasyon kundi mas tunog pagbabanta pa ito.

Nanindig ang nga balahibo ko sa kanyang sinabi. Inalis ko ang kamay ko sa kanyang mask saka itinago ito sa aking likod.

Kunot ang noong pinagmasdan ko lang ang kanyang mukha. Curious kung ano ang nasa ilalim ng maskarang iyan.

"Hindi kayo matutulog?" Tanong ko sa mga lalaki.

"Para ano makatakas ka po?" Sagot naman nila.

Napanguso na lamang ako nang mahihuna nila ang nais kong mangyari.

Napatulala ako sa kawalan. Iniisip kung ano na kaya ang ginagawa ni Daddy ngayon. Masaya ba siya? Masaya ba siya na ibinenta niya ang kanyang sariling anak. Siguro kung naririto lang si Mommy hindi siya papayag na itaboy lang ako ng ganun ganun. How I wish she is still here, besides me.

Napapikit pikit ako, nakaramdam nanaman ng antok. Kung kanina ay natatakot ako, at kinakabahan, pero bakit ngayon ganito? Tinutulungan ko ang taong sa tingin ko ay mananakit sa akin?

Sa sobrang pagpikit pikit ko ay hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa tabi niya. Nagising na lamang ako nang may naramdaman kong may tao sa aking ibabaw.

Ramdam na ramdam ko ang mainit nitong buga sa aking mukha kaya naalimputagan ako ng gising.

Pumikit pikit muna ako, medyo blurred pa kasi ang paningin ko nang buksan ko ito. At nang naging malinaw na ang sight ko ganoon na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang makitang may batang nakaupo sa aking tiyan at tinitignan ako sa mukha.