LOGINPOV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko akalaing darating ang araw na makikita ko ang ibang mukha ni Crisanto Olivio Justo. Sa likod ng malamig niyang tingin at nakakatakot na presensya, may bahagi pala siyang kayang magpakita ng kabaitan. For the first time, I saw a side of him that made my heart question everything I believed about him. Hindi ang malamig na Mafia Lord na kinatatakutan ng lahat ang nakikita ko ngayon, kundi ang lalaking may tagong lambing sa likod ng kaniyang matigas na personalidad. Sa bawat kilos niya, unti-unti kong natutuklasan ang soft side ni Crisanto, isang panig na para bang para lamang sa akin. Hindi ang lalaking kayang magpabagsak ng kaaway sa isang utos ang nakikita ko ngayon. Kundi ang lalaking may pusong marunong ding mag-alala, magmahal, at magpakita ng kahinaan. For the first time, I saw a different side of Crisanto—a side he never showed to the world, only to me. Hindi ang kinatatakutang Mafia Lord ang nakita ko, kundi ang lalaking tahimik na nak
POV: Carlota Divina Hidalgo Tahimik ang buong mansyon. Walang marinig kundi ang mahinang ugong ng air conditioner at tunog ng orasan sa sala. Tahimik ang bawat sulok, tila natutulog ang buong bahay. Sa gitna ng katahimikan, ramdam ko ang bigat ng aking mga iniisip. Tanging ang mahinang pag-ihip ng hangin sa labas ng bintana at ang tunog ng lumang orasan sa pasilyo ang maririnig. Hindi ako mapakali habang nakatayo sa balkonahe, pinagmamasdan ang mga ilaw ng Quezon City na unti-unting nilalamon ng gabi. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Parang may kung anong nararamdaman sa loob ko na hindi ko maipaliwanag. Gusto kong lumayo, pero may bahagi sa akin na ayaw siyang iwan. Sa tuwing sinusubukan kong intindihin ang puso ko, lalo lamang akong nalilito. Hindi ko alam kung takot ba ito, paghanga, o isang damdaming matagal ko nang pilit tinatago. Dati, gusto ko lang makaalis sa lugar na ito. Gusto kong makatakas sa mundo ni Crisanto Olivio Justo at sa lahat ng panganib na kaakibat n
POV: Carlota Divina HidalgoHindi ko alam kung ilang araw na ang lumipas mula nang tuluyan akong dalhin sa mansiyon ni Crisanto Olivio Justo. Para akong nakakulong sa isang mundo na hindi ko pinili. Malawak ang mansiyon, maganda at marangya, pero para sa akin, isa itong gintong kulungan. Bawat galaw ko ay tila may matang sumusubaybay. Wala akong kalayaang umalis, at higit sa lahat, wala akong karapatang magtanong.Tuwing gabi, nakahiga ako sa malaking kama habang nakatitig sa kisame. Iniisip ko kung paano ako makakatakas. Ngunit sa bawat pagtatangka kong lumaban, lalo kong nararamdaman kung gaano kalakas ang kapangyarihan ni Crisanto.Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang mabuhay nang ganito—nakatali sa isang mundong puno ng panganib, lihim, at takot.Napakalaki ng bahay na iyon. Puro marmol ang sahig, matataas ang kisame, at bawat sulok ay binabantayan ng mga armadong lalaki. Kahit saan ako lumingon, pakiramdam ko ay may matang nakasunod sa bawat kilos ko.Para akong ibong nak
POV: Carlota Divina Hidalgo Tahimik ang buong silid. Hindi ko alam kung ang katahimikan ba ang mas nakakatakot… o ang presensya niya. Si Crisanto Olivio Justo. Nakatayo siya sa harapan ko, nakapamulsa, malamig ang ekspresyon, parang wala lang nangyari kanina—parang hindi siya ang lalaking ilang minuto pa lang ang nakalipas ay pinabagsak ang mga lalaking handang saktan kami. Ako. Ako ang dahilan. Ngunit sa halip na makaramdam ng ginhawa, mas lalo lang akong kinabahan. Dahan-dahan akong umatras. “Uuwi na ako,” mahina kong sabi, pilit kalmado ang boses ko. Hindi siya sumagot. Sa halip, lumakad siya palapit. Isang hakbang. Dalawa. Bawat galaw niya ay parang bumibigat ang hangin sa paligid ko. Hanggang sa tumama ang likod ko sa dingding. Wala na akong atrasan. Napalunok ako. “Bakit mo ginawa ‘yon?” tanong ko, pilit matapang. Tinitigan niya ako. Matagal. Parang binabasa niya ang lahat ng takot ko kahit hindi ko sinasabi. “Dahil may kumalaban sa akin,” malamig niyang sa
POV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko alam kung ilang oras na akong tumatakbo. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na kabog ng dibdib ko at ang mabibigat kong hakbang sa sementadong daan. Madilim ang paligid, tanging ilaw ng mga sirang poste at kumikislap na signage sa malayo ang nagbibigay ng liwanag. Humahabol sila. Hindi ko na kailangang lingunin para malaman iyon. Ang bawat sigaw sa likuran ko ay parang kutsilyong unti-unting sumasaksak sa takot ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hinahawakan ang bag ko. Nandito ang lahat ng kaya kong iligtas—at kung mawawala ito, wala na rin akong matatakbuhan. “Bilis… Carlota, bilis…” bulong ko sa sarili ko habang hinihingal. Pero kahit anong bilis ko, parang walang katapusan ang daan. Hanggang sa— Isang malakas na tunog ng preno. Isang itim na sasakyan ang humarang sa harap ko. Natigilan ako. Parang biglang huminto ang mundo. Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw. Ang mga paa ko ay parang naging bato sa
POV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang sinabi sa sarili ko na tama ang desisyong ito. Tumakbo ka, Carlota. Paulit-ulit na bumubulong ang isip ko habang mabilis ang mga hakbang ko sa madilim na kalsada. Ang malamig na hangin ng gabi ay humahaplos sa balat ko, pero mas malamig ang takot na humahabol sa likod ko. Hindi ko na nilingon ang bar. Hindi ko na gustong makita ang lugar na iyon. Doon nagsimula ang lahat. Doon ako unti-unting nawala sa sarili ko. At doon ko rin nakilala ang lalaking hindi ko maintindihan kung bakit siya may kapangyarihang guluhin ang buong mundo ko. Si Crisanto Olivio Justo. Isang pangalan pa lang, parang bigat na sa dibdib ko. Humigpit ang hawak ko sa strap ng maliit kong bag. Naroon ang kaunting pera, ilang damit, at ang natitirang lakas ng loob ko. Hindi ko alam kung sapat na ba iyon para makalayo ako. Pero kailangan. Para kay Lola. Para sa sarili ko. Para sa buhay na gusto kong iligtas bago pa ako tuluyang lamunin n
Bigla siyang sumeryoso. Doon ako natigilan. Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid. Kanina lang ay malamig siya, nakakainis, at mayabang—pero ngayon, iba na. Ibang-iba. Hindi na siya mukhang naglalaro. Hindi na siya mukhang nang-aasar. Ngayon, para siyang taong sanay magdesisyon kun
Ilang oras na kaming nag-uusap ngunit pakiramdam ko ay wala namang nangyayari. Paulit-ulit lang ang mga tanong at sagot. Nakangiti ako paminsan-minsan para maging magalang, pero sa totoo lang ay pagod na pagod na ako. Napabuntong-hininga ako habang palihim na tumitingin sa paligid. Mas mukhang
"Oh! Siya, maiiwan ko na kayo. Akin lang, huwag kang kabahan. Malaki ang bayad sa'yo niyan." pabulong nitong sabi bago sumenyas sa akin at sa iba. Pagkatapos noon ay tuluyan na siyang lumabas ng silid. Isa-isang lumapit ang mga kasamahan ko sa iba't ibang lalaking naroon. Ako naman ay nanatilin
"Sigurado ka na?"Iyon ang unang tanong ni Nimuel nang huminto kami sa harap ng isang bar.Napatingin ako sa malaking neon sign na kumikislap sa madilim na gabi. Halos hindi ko mabasa ang pangalan dahil sa kaba na unti-unting sumisikip sa dibdib ko. Para bang may sariling buhay ang lugar. Ang mga







