Sweet Heart 5 งานเอ็น

Sweet Heart

หวานใจคุณชายไอดอล 5

@ Rootbar SX

" ชุดเชี้ยไรว่ะเนี่ย ไม่น่าจะปิดนมกูมิด ด้านล่างก็สั้นจนแทบจะเห็นกางเกงในอยู่ล่ะ " พายโยนเศษผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยในมือทิ้งทันทีหลังจากยกมันขึ้นมาดูจนเห็นเต็มตา

" เอาน่ามึง แค่สามชั่วโมงเอง มีหน้ากากให้ใส่ด้วยไม่มีใครรู้หรอกว่าเราเป็นใคร" วาวาเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด ก่อนจะก้มลงเก็บเศษผ้าที่เพื่อนปาทิ้งแล้วยื่นให้พาย ในขณะที่สาว ๆ อีกหลายคนในห้องนั้นต่างหันมามองในท่าทางกระฟึดกระฟัดของพาย

" อืม " พายดึงเสื้อผ้าจากมือวาวาเดินกระแทกเท้าเข้าห้องเปลี่ยนชุดไป ก่อนจะกลับออกมาพร้อมลุคใหม่สุดเซ็กซี่ขยี้ใจ

" ว้าว แม่เสือสาวพร้อมล่าเหยื่อแล้วจ้า" วาวาแซวเพื่อนหลังจากที่ยืนตะลึงอยู่เพียงครู่ เธอไล่สายตาจากบนลงล่าง พบว่าเพื่อนสาวตรงหน้าเซ็กซี่จนต้องร้องว้าวก็วันนี้แหละ

" เสื้อตัวเล็กมาก นมกูจะโผล่อยู่แล้วเนี่ย" พายยกมือขึ้นปิดเนินอกที่ล้นออกมานอกเกาะอกตัวจิ๋ว มืออีกข้างก็จับ ๆ ดึง ๆ อยู่ที่ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าหลายคืบเมื่อรู้สึกไม่มั่นใจ

" สู้ ๆ แค่สามชั่วโมงเท่านั้นท่องไว้ " วาวาสวมหน้ากากขนนกสีดำให้พาย พร้อมฉีกยิ้มกว้างเป็นกำลังใจซึ่งกันและกัน

ผ่านไปร่วมสองชั่วโมงหลังจากการทำงานสุดแสนจะเปลืองตัว ถึงกลุ่มลูกค้าจะมีแต่บรรดาเหลาไฮโซคนดัง แต่นั่นก็ไม่ได้การันตีได้ว่าน้อง ๆ เด็กเสิร์ฟ เด็กเอ็นเตอร์เทน รวมถึงพายและวาวาจะปลอดภัย

"พาย เป็นอะไรมึง?" วาวารีบวางถาดเครื่องดื่มในมือลงแล้วเข้าไปประคองเพื่อนทันที เมื่อเห็นว่าพายทำท่าคล้ายกับคนจะล้มลงให้ได้ เธอยืนเซซ้ายเซขวาอยู่นานกระทั่งรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาฉับพลัน พายพยายามสะบัดหัวไล่ความรู้สึกหนักอึ้งออกไป

" กูน่าจะเมามั้ง เมื่อกี้โต้ะนั้นคะยั้นคะยอให้ดื่มน้ำสีฟ้า ๆ เข้าไป "

" เอ่อ แล้วไหวมั้ยเนี่ย อีกตั้งชั่วโมงหนึ่งเลยนะ หรือมึงจะพักก่อนมั้ยเดี๋ยวกูพาเข้าไปพัก"

" ไม่เป็นไร ๆ เจ๊แกยิ่งเรื่องมากอยู่ด้วย ฝืนอดทนทำให้จบ ๆ ไปจะดีกว่า" แต่ยังไม่ทันจะได้อู้นาน เสียงแทรกก็พลันดังขึ้น

" วาวา คุณต้นเรียกน่ะ" เสียงเจ๊จอยลี่เจ้าของงานดังขึ้น พร้อม ๆ กับชี้นิ้วไปทางโต้ะที่ร่างสูงของคนที่เคยคุ้นเคยกันกับวาวานั่งอยู่ " ค่ะ "

หลังจากแยกกันกับวาวา พายจึงเดินออกไปทางห้องน้ำพนักงาน เธอรู้สึกปวดตุบ ๆ ที่ขมับทั้งสองข้าง เม็ดเหงือก็พลันผุดขึ้นตามไรผมจนเปียกชื้นไปหมด จู่ ๆ ร่างกายก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา พายจึงหามุมมิดชิดแอบนั่งพัก

แต่ในระหว่างที่เธอกำลังใช้สองมือนวดวนที่ขมับทั้งสองข้างอยู่เงียบ ๆ นั้น ก็มีเสียงผู้หญิงที่คุ้นหูดังขึ้นมา พายชำเรืองมองผ่านช่องประตูเล็ก ๆ นั้น พบว่าคือเจ๊เจ้าของงานคนนั้น แต่สิ่งที่อีกคนกำลังคุยผ่านมือถือเครื่องนั้นน่าสนใจมากกว่าเมื่อเจ๊จอยลี่คนนี้กำลังติดต่อใครบางคนให้มารับตัวเด็ก ๆ ซึ่งเด็ก ๆ ที่ว่าคงไม่พ้นหญิงสาวภายในงานนี้แน่ ๆ

" มอบยาเรียบร้อยแล้ว ไม่มีโวยวายแน่นอนค่ะ"

" เชี้ย.!" พายเผลออุทานออกมาก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ดีที่เสียงเพลงด้านนอกค่อนข้างดังจึงทำให้เจ๊แกไม่ได้ยินและไม่ได้สนใจมากนัก แต่ในระหว่างที่พายกำลังใช้สมองเบลอ ๆ ของเธอในตอนนี้คิดว่าควรจัดการยังไงกับเรื่องนี้ดี ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาแทนที่

" ตำรวจ ๆ "

พายดันตัวลุกขึ้นทันที สีหน้าดีใจเผยออกมาเมื่อตำรวจเข้ามาแบบนี้แสดงว่าต้องรู้เรื่องเลว ๆ ของเจ๊เจ้าของงานมาเหมือนกัน ในขณะที่ด้านนอกดูเหมือนจะชุลมุนวุ่นวาย เผลอแปปเดียวเจ๊จอยลี่ก็หายวับไปกับตาราวหายตัวได้ พายค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นก่อนจะเดินโซซัดโซเซออกไปด้านนอก

"พาย มึงหายไปไหนมา หนีออกหลังร้านก่อนเร็ว ป่ะ" วาวายื่นกระเป๋าสะพายให้เพื่อน ก่อนจะดึงแขนออกไปด้วยความรีบร้อน ในขณะที่ทุกคนต่างก็รีบหลบออกหลังร้านกันให้วุ่น

" จะหนีทำไม? เราไม่ได้ทำอะไรผิด"

" พวกแม่งนั่นเล่นยา หนีก่อนดีกว่าถ้าโดนตำรวจจับขึ้นมาล่ะซวยเลยนะ "

" เอ่อว่ะ งั้นไปเร็ว " วาวารีบวิ่งออกไปทางประตูหลังร้าน โดยพายเองก็วิ่งตามเพื่อนไปติด ๆ แต่ด้วยอาการมึนหัวของเธอบวกกับสายตาที่เริ่มจะโฟกัสภาพตรงหน้าที่ค่อย ๆ เลือนลางลง จึงทำให้พายต้องหยุดชะงักก่อน เธอพยายามคว้าหาที่ยึดเหนี่ยวทันที

" หยุด !! " เสียงทุ้มต้ำที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พายค่อย ๆ ยกมือขึ้นเหนือศรีษะก่อนจะหันหน้าไปทางต้นเสียง " นะ...หนูไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ "

" พาย "

" พี่พีท...!"

" มานี่เลย " หมวดพีทเห็นน้องสาวในสภาพโป๊จนแทบเปลือยทำให้เลือดขึ้นหน้าด้วยความโมโหคนโกหกขึ้นมาทันใด วันนี้พายขออนุญาติออกมาทำรายงานที่ห้องวาวาแล้วขอนอนค้างที่นั่น แต่สภาพการแต่งตัวแบบนี้ ในสถานที่แบบนี้มันหมายความว่ายังไง

" โอ๊ย พี่พีทปล่อยพายนะ พายเจ็บ " พายสะบัดแขนออกจากแรงบีบแน่นของพี่ชายจนเธอหลุดออกมาเป็นอิรสะได้ พีทลากน้องสาวออกมาจนถึงหลังร้านในที่มืดสนิท

" รีบไปซะ ก่อนที่พี่จะเปลี่ยนใจ " พีทกำมือแน่นหันหลังให้น้องสาว เข้าขบกรามแน่นเป็นสันเมื่อต้องความคุมอารมณ์ที่คุกรุ่นของตนเอง กระทั้งความผิดหวังที่ลับหลังแล้วพายทำตัวไม่รักดีแบบนี้

" พายไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับยานรกนั่นนะพี่พีท พายแค่มาทำงาน"

" ทำงาน พี่อนุญาติให้เธอออกมาหางานทำตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ไม่เคยปล่อยให้เธอลำบากถึงขึ้นต้องมาทำงานแบบนี้นะพาย อย่าเอามาเป็นข้ออ้างหน่อยเลย"

" พายไม่ได้อ้าง พายก็แค่อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระพี่"

" แบ่งเบาด้วยการออกมาขายตัวเนี่ยนะ ถ้าพ่อแม่รู้ท่านคงภูมิใจน่าดู"

" พายไม่ได้ขายตัว งานนี่ก็เป็นงานสุจริตไม่ได้ไปโกงไปปล้นใครมาซักหน่อย"

" รับงานแบบนี้มันก็ไม่ต่างจากขายตัวหรอกพาย แล้วดูชุดที่ใส่เข้า ไม่มีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนเค้าทำกันหรอกนะ"

" ฮึก~ พี่พีทเลิกดูถูกพายได้แล้ว ถ้าพี่เกลียดที่พายทำตัวแบบนี้นัก พายก็จะไม่กลับมาให้พี่เห็นหน้าอีกเลยคอยดู ฮื้อ~" พายยกมือขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะวิ่งหนีพี่ชายออกมา กระทั้งถึงบริเวณที่ค่อนข้างจะมีแสงสว่างมากพอ เธอมองออกไปเห็นป้ายรถเมย์อยู่ไม่ไกล แต่เวลานี้ก็ไม่มีแม้แต่ผู้คนจะสัญจรไปมา

หญิงสาวก้มหน้าลงมองการแต่งตัวของตนเองตอนนี้ก็ไม่ต่างจากที่พี่ชายเธอพูดสักเท่าไหร่ พายค่อย ๆเดินไปที่ป้ายรถเมย์นั่นช้า ๆ แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกผะอืดผะอมขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เม็ดเหงือผุดขึ้นเต็มหน้าผากจนเธอต้องยกมือขึ้นปาดมันออกลวก ๆ

โชคดีที่มีกระเป๋าติดมาด้วย พายจึงล้วงเอามือถือในกระเป๋าออกมา มือเล็กสั่นเทาจนมือถือแทบร่วง เธอพยายามสะบัดหน้าไล่ความมึนเมาในตอนนี้ ก่อนจะกดเข้าไปแล้วเห็นข้อความจากคนที่เธอนัดเขาเอาไว้

Line

min : พี่มาถึงแล้วนะคะ พายอยู่ตรงไหน?

pie : มารับหน่อย ที่ป้ายรถเมล์ฝั่งหลังร้าน...

ตุ่บ...จู่ ๆ มือเล็กก็อ่อนแรงไปซะอย่างนั้นทำให้มือถือร่วงหล่นลงพื้น พายค่อย ๆ นั่งยอง ๆ ลงเก็บมันยัดใส่กระเป๋า ในขณะที่บางอย่างกำลังเคลื่อนตัวมาจุกอยู่ที่ลิ้นปี่

คนตัวเล็กรีบตะเกียดตะกายออกไปอาเจียนที่บริเวณข้าง ๆ ป้ายรถเมย์ เสียงโอกอากดังออกมาสักพักกระทั่งหญิงสาวรู้สึกคล้ายจะหมดแรง " เป็นอะไรไปว่ะเนี่ย?"

บรื้น~ เสียงรถซุปเปอร์คาร์คันหรูขับเข้ามาจอดเทียบท่าที่ป้ายรถเมย์ ไฟหน้ารถสาดส่องมากระทบร่างบางที่นั่งหันหลังในท่าทางอิดโรยเต็มที ประตูคนขับเปิดออกมาพร้อมชายร่างสูงโปร่งที่สวมชุดปิดบังร่างกายมิดชิด ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าปิดจมูกสีดำเช่นเดิม

" น้อง เป็นอะไรไป? ป่ะขึ้นรถก่อนเร็ว" มือหนาจับที่แขนเล็กหวังพยุงร่างบางของหญิงสาวลุกขึ้น พายเหลือบมองไปที่คนด้านหลังก่อนจะผลักเขาออกจนเธอเองก็ล้มลงไปด้วย

" ออกไปนะ ฉันไม่มีของมีค่าอะไรให้แกหรอก ปล่อยฉันไปเถอะ ฮื้ออ~" พายยกมือไหว้โจรโรคจิตตรงหน้า เธอกลัวจนตัวสั่นไปหมด ในใจได้แต่ครุ่นคิดถึงคำพูดของพี่ชาย เพราะเธออยู่ในสภาพล่อแหลมแบบนี้ถึงได้เกิดเรื่องโชคร้ายขึ้น

" พาย...พาย..นี่พี่เอง เตมินทร์ " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนที่พายจะค่อย ๆ ตั้งสติเพ่งมอง เธอยังจดจำสายตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นได้ดี

" พี่มิน " พายโผลเข้ากอดคนตรงหน้าทันทีด้วยความดีใจ อย่างน้อย ๆ ฟ้าก็ไม่ส่งไอ้โรคจิตอย่างที่เธอหวาดกลัวแทบตายเมื่อครู่มาให้ ในความโชคร้ายแต่ก็ยังมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นอยู่บ้าง

****************************

Spoil next ep.

" พี่มิน พายร้อน"

" พะ พายอย่าถอด..! "