CHAPTER 2

ARIA ALCANTARA POV

Ang sumunod na natatandaan ko na lang ay ang magulong piraso ng mga alaala. Ang mabigat na hininga ng lalaki, ang marangyang amoy ng kanyang mamahaling pabango, at ang malamig na hangin ng gabi habang hihila niya ako pasakay sa isang marangyang kotse. Sobrang lakas ng tama ng alak sa akin kaya hindi ko na nagawang mag-isip nang matino. Ang alam ko lang, sa mga sandaling iyon, gusto kong takasan ang katotohanang itinakwil ako ng sarili kong pamilya dahil sa mga ahas na nagtaksil sa akin.

Nang magising ako kinaumagahan, sinalubong agad ako ng isang matinding sakit ng ulo. Daig ko pa ang binukpukan ng martilyo. Napapikit ako nang mariin habang pilit na kinakapa ang paligid.

Hindi ito ang kama ko. Masyadong malambot. At ang kumot ay gawa sa mamahaling silk na kulay charcoal grey.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at napaupo ako nang mabilis nang mapagtanto kung nasaan ako. Isang malaking luxury hotel penthouse suite. Tumingin ako sa ilalim ng kumot. Laking pasalamat ko na suot ko pa rin ang damit ko kagabi, bagaman medyo gusot na ito at maluwag na ang pagkakatali ng buhok ko.

Tumingin ako sa paligid, umaasang makikita ko ang lalaki kagabi, pero malinis at tahimik ang buong silid. Wala nang tao.

Bumaba ako sa kama at napansin ang isang pirasong papel sa ibabaw ng nightstand. May nakapatong na pirmahang tseke rito na may nakasulat na malaking halaga, at isang maikling note na may stroke ng panulat na napakatigas at pormal.

*“Para sa abala kagabi. Umalis ka na bago dumating ang mga tauhan ko.”*

Walang pangalan. Walang kahit ano.

Napangisi ako nang mapait habang tinititigan ang tseke. Grabe, pinalabas pa yata ng lalaking ito na binayaran niya ako para sa halik kagabi? Akala ba niya ay kung sino akong babae na pwedeng tapunan lang ng pera pagkatapos pakinabangan ang sandali? Kung alam lang niya kung gaano kalaki ang mga assets na hawak ko bilang auditor bago ako palayasin ng tatay ko, baka matawa siya sa halagang iniwan niya.

Kinuha ko ang bag ko at akmang aalis na nang may matabig ang paa ko sa sahig. Isang maliit na itim na bagay ang gumulong sa ilalim ng kama. Lumuhod ako at kinapa ito.

Isang leather cardholder na may nakasingit na flash drive. May maliit na logo ito ng isang lawin—ang kilalang selyo ng Vance Group of Companies.

Naiwan niya ’to? hula ko habang tinititigan ang flash drive. Kung galing ito sa Vance Group, ibig sabihin, ang lalaki kagabi ay may mataas na posisyon doon, o kaya naman ay may mahalagang transaksyon sa kumpanyang iyon. Ang Vance Group ang pinakamalaking conglomerate sa bansa, ang tinuturing na untouchable empire sa mundo ng negosyo.

Hindi ko pinansin ang tseke, pero isiniksik ko ang flash drive sa bulsa ng jacket ko. Umalis ako ng hotel gamit ang likod na pinto para iwasan ang mga bodyguard na posibleng nagbabantay sa lobby.

Tatlong araw ang lumipas na parang isang mahabang bangungot. Dahil na-freeze ang mga accounts ko at wala akong matuluyan, pansamantala akong nakisuyo sa isang maliit na apartment ng isang dating kaklase ko noong college na nasa probinsya. Doon ko pinalipas ang mga araw na halos hindi kumakain, nakatitig lang sa kisame, at paulit-ulit na naririnig sa utak ko ang tawa nina Jared at Chloe habang pinaplano ang pagbagsak ko.

Masakit, oo. Pero habang lumilipas ang mga araw, ang sakit ay unti-unting napapalitan ng isang malamig at kalkuladong galit. Hindi pwedeng ganito na lang. Hindi pwedeng sila ang nakangiti habang ako ay nagtatago sa dilim.

Sa ika-apat na araw, nagdesisyon akong kumilos. Pumunta ako sa isang tahimik na internet café sa gilid ng kalsada, malayo sa mga lugar na madalas puntahan ng pamilya ko. Umupo ako sa pinakasulok na computer at isinaksak ang itim na flash drive na nakuha ko sa hotel suite.

Noong una, akala ko ay mga ordinaryong corporate file lang ang laman nito. Pero habang binubuksan ko ang mga folder, unt-unting nanlaki ang mga mata ko. Bilang isang top financial auditor, kabisado ko ang bawat galaw ng mga numero—at ang nakikita ko ngayon sa screen ay hindi lang basta ordinaryong file.

Naglalaman ito ng mga lihim na financial statements, tax evasion records, at mga pekeng invoice na nakapangalan sa Alcantara Logistics—ang mismong kumpanya ng pamilya ko na pinapatakbo na ngayon ni Jared.

Nanginginig ang mga daliri ko habang nag-i-scroll pababa. Ang Vance Group pala ay matagal nang nag-iimbestiga sa kumpanya namin para sa isang hostile takeover, at ang flash drive na hawak ko ngayon ay naglalaman ng mga ebidensyang pwedeng magpadala kay Jared at sa pamilya ko sa kulungan sa loob ng mahabang panahon. Pero may kulang. May mga butas pa sa audit report na hindi pa nakukumpleto ng kung sino mang gumawa nito. Mga butas na ako lang, bilang dating chief auditor ng Alcantara, ang nakakaalam kung paano reresolbahin.

Napatitig ako sa screen habang unt-unting nagliliwanag ang direksyon ng gagawin ko. Kung gusto nina Jared at Chloe na kunin ang lahat ng sa akin, mas unahan ko na sila. Gagamitin ko ang utak ko para tapusin ang report na ito, at ibibigay ko ito sa taong may kakayahang pumisa sa kanila na parang mga insekto.

Inilabas ko ang aking sariling drive at sinimulan kong i-code ang mga nakatagong financial ledgers na na-save ko bago ako pinalayas. Mabilis na gumalaw ang mga kamay ko sa keyboard, bawat keystroke ay puno ng determinasyon. Ibabalik ko ang report na ito sa may-ari, pero sa pagkakataong ito, kasama na ang buong alas na magpapabagsak sa mga taong nanira sa buhay ko.

Matapos ang ilang oras na pagtatrabaho, itinabi ko ang mga folder sa isang pulang envelope at tumayo na ako mula sa computer. Dumiretso ako sa tapat ng salamin ng banyo ng café, inayos ang aking gulu-gulang na buhok, at tinitigan ang sarili ko. Tapos na ang oras ng pag-iyak.

Naglakad ako palabas ng internet café at pumara ng taxi patungo sa pinakasentro ng business district—sa Vance Corporate Tower.