ログインAKIAPakiramdam ko ay tila estranghero pa rin ako sa bahay na ito. Buong araw ay wala si Darius, hindi siya lumabas ng kwarto na tila ba iniiwasan ako. Wala naman ako g nakakahawang sakit kaya hindi ko alam kung bakit diring-diri siya sa akin. Tuwing nakikita niya ako agad siyang umiiwas sa akin."Reina, bakit parang diring-diri sa akin si Darius? May mali ba sa akin?" tanong ko sa babaeng abala sa pagsusuklay. Nakaupo siya sa sala habang kaharap ako."Pagpasensyahan mon na. Nahihiya lang siguro," natatawang sabi niya. Gusto kong maging masaya at sumabay sa kanyang pagtawa pero hindi ko maiwasang malungkot."Ako, gustong-gusto kita." nakangiting sabi ni Damon pero ngumiwi lang ako sa kanya. Ang aga-aga lumalandi na naman siya. Hindi siya tatagos sa akin."Hoy lalaki! Magtooothbrush ka nga muna. Ang aga-aga pinababaho mo ang paligid!" Iritableng sabi ni Reina."Grabe ka talaga sa akin. Para namang hindi mo ako hinalikan noon," naka-smirk na sabi niya. Natahimik si Reina at bahagyang na
DARIUSWhen my phone rang and her name appeared on the screen, I simply sighed. I didn't know why, but every time I saw the name Akia Markisha Sylvastra — the wife forced upon me to fulfill my grandparents wish— a heavy weight settled in my chest. I didn't know her. I had never met her. And now, suddenly, she was showing up here as if she had every right to everything that belonged to me."Can you please pick me up? I don't even know where your house is,"sabi niya sa kabilang linya. Ang boses niya ay malambot, parang batang humihingi ng pabor, ngunit ang ugat ng pagkainis ay naiguhit na sa aking noo."Don't you have a personal driver? I thought your family was wealthy?" I replied sharply. Why did she need to bother me anyway? She had her own wealth, her own world — why did she have to enter mine?"Please, I'm your wife. You should pick me up without even asking," she answered sarcastically.I smiled bitterly. It was easy for her to say. She had no idea what carrying the name Darius Ca
AKIA"Can you please pick me up? I don't even know where your house is," I lied. I heard a deep sigh from the other end of the line."Don't you have a personal driver? I thought your family was wealthy?" iritableng sagot niya. Hindi ko maiwasang mapairap. At bakit nagsusungit siya sa akin ngayon?"Please, I'm your wife. You should pick me up without even asking," sarkastikong sagot ko. Akala ko ay hindi na siya iimik pero hindi ko inaasahan ang susunod nihang sasabihin."I agreed to the contract as your husband, but I never said I would follow everything you say. Spoiled brat!" he said lifelessly. Did he just call me a spoiled brat? But he was so kind to me when I was still Akhira. Why does he change his attitude so quickly?"Fine! Edi huwag! Ang dami mo pang sinasabi," iritableng sabi ko at mabilis kong pinatay ang tawag. Umaasa akong tatawagan niya ako pero nakalipas na ang isang oras ay hindi man lang siya nagparamdam. I tried calling Mom to ask if Manong Ben could pick me up, but
DARIUS Mabigat siya, pero hindi ko naramdaman ang pagod. Sa halip, parang tumigil ang mundo ko noong sandaling sumandal siya sa akin at ibinigay ang halik na iyon.Hindi ako umiwas pero hindi rin ako tumugon. Hinayaan ko lang ang labi niya na dumikit sa labi ko. Nablangko ang utak ko. Habang karga ko siya, ang maamo niyang mukha ang umaagaw ng atensiyon ko. Hindi ko alam pero nagugustuhan ko ang paraan kung paano ko siya alagaan. Para kasi siyang bata na kailangan ng kalinga ng magulang. "S-sir, D-arius...Hmmm..." Even in her sleep, she was still calling my name. I sat beside her and fixed the blanket she kept kicking off. Malamig ang aircon, paniguradong lalamigin siya mamaya. Maya-maya pa'y tumayo na ako. Iniwan ko ang tubig at gamot sa mesa, at pinagmasdan ko siya nang matagal bago ako lumabas. Ang gulo ng isip ko. Hindi dapat ako nagkakaganito sa kanya. Parang pinagtaksilan ko na rin si Amara dahil sa ginagawa ko pero bakit hindi ko magawang umiwas?The next morning, I woke
AKIAWhen I woke up hours later, the room was bathed in pale morning light. My head throbbed with a dull, heavy ache, and my mouth felt dry. I sat up slowly, staring at the empty space beside me, at the neatly arranged blanket, at the glass of water and two pain relievers sitting on the nightstand. My mind raced, trying to piece together the fragments of the night before. The laughter. The wine. The way the room had spun. And then—the kiss.Tumigil ang tibok ng puso ko. Ang aking mukha ay uminit nang labis na tila mahihimatay ako sa sobrang kahihiya. I had actually kissed Darius.But I didn’t remember his reaction after. I didn’t remember if he had pulled away. I didn’t remember if he had kissed me back. I didn’t remember what he thought. And that silence—that unknown—was louder than any rejection could ever be.Hindi niya ako tinulak. Hindi niya ako sinigawan. Binuhat niya ako at dinala sa kwarto, at higit sa lahat ay nag-iwan pa siya nang gamot para mawala ang kalasingan ko.I san
AKIANagmadali akong pumunta nang garden. Inis na inis ako sa nalaman ko ngayon. Talagang nagdesisyon na naman ang nanay ko nang hindi ko alam. "Mom! Bakit hindi mo sinabi sa akin na plano mong patirahin ako sa bahay ni Darius?!" sigaw ko. Hindi ko mapigilan ang sarili ko na tumawag at bulyawan siya."So, sinabi niya na pala sa'yo?" sarkastikong sagot niya kaya natahimik ako. Baka magtaka siya kung kanino ko nalaman kung hindi ko sasabihin na sinabi nga ni Darius."Para naman magkakilala kayo ng lubusan.Bagay naman kayo, magandang lalaki si Darius at maganda ka. At tiyaka, nanay mo ako. Alam ko kung anong mas makakabuti sayo," seryosong sabi niya kaya hidni ko maiwasang mapakuyom ng kamao. Nanay ko nga siya perk kahit kailan ay hindi sinunod ang gusto ko. Kahit kailan ay hindi niya ako pinakinggan."You're the worst mom, ever!" galit na sabi ko at mabilis kong pinatay ang tawag. Nagmartsa ako papasok ng bahay at nagkulong ako sa kwarto. Kung hindi ko ito gagawin, baka madamay pa ang







