เข้าสู่ระบบPUMASOK sila sa isang silid. Mabilis na isinara ng lalaki ang p***o at saka iyon ini-lock. Ibinaba siya ng lalaki. Hinahabol niya ang kanyang paghinga na para siyang tumakbo.
Napasandal si Anastacia sa p***o. Iniharang ng lalaki ang magkabilang kamay sa p***o, sa magkabilang gilid niya. Napatingala siya, sa taas ng lalaki na hanggang balikat lang siya ay para siyang nanliliit sa height niyang 5'6 inches. Wala nang magawa si Anastacia. Wala nang atrasan ito. Ito na ang gabi na isusuko niya ang bagay na matagal niyang iningatan. "Don't make yourself regret this, baby," mahinang sabi ng lalaki. "I told you... once we step into this room, there's no turning back." Napalunok si Anastacia. Hindi niya kilala ang lalaking nasa harapan niya. Ilang minuto pa lang silang nagkausap, pero heto siya ngayon, mag-isa sa iisang silid kasama ito. Bigla siyang kinabahan. "Ano ba ang ginagawa ko? Pero, bakit parang hindi ko rin siya gustong takasan?" Usal ni Anastacia sa kanyang isip. Wala sa loob na marahan niyang hinaplos ang pisngi ng lalaki bago siya umiling. "No. I will never regret this. Instead, I'll be thankful to you... forever." Napatitig ang lalaki sa kanya. Para bang may gusto pa itong sabihin, ngunit nanaig ang emosyon. Dahan-dahan nitong inilapit ang mukha kay Anastacia at marahan siyang hinalikan sa labi. Tinugon niya ang halik na iyon na naging mapusok. "Fvck..." mahinang mura nito nang maghiwalay ang kanilang mga labi. "I know this is wrong... but I can't help it." Hingal na hingal si Anastacia, na kinapos na ng hininga habang nakatingin sa mukha ng lalaki. Huminga nang malalim ang lalaki bago muling nagsalita. "Wait..." paos nitong sabi. "We don't even know each other's names. I should've asked first. Are you sure about this? Masyado itong mabilis, at ayokong pagsisihan mo ito." Napatingala si Anastacia. Ang lalaking nakita niyang puno ng kumpiyansa at karisma sa bar, ngayon ay tila ibang-iba. Sa halip na pagmamadali, paggalang ang nakikita niya sa mga mata nito. She's loves what she is seeing now. Unlike Zach, na gustong-gustong may mangyari agad sa kanila. "I've never done this before. Never with anyone," mahina niyang pag-amin. "No need to know your name or who I am. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, pero... it feels right with you." Something soft yet intense flashed in his eyes. "I'll take care of you," bulong nito. "I won't force you. If you want to stop, we'll stop." Mabilis na umiling si Anastacia. "No. Gusto kong ituloy 'to. Don't stop and take me." Niyakap niya ang leeg ng lalaki habang pinipilit unawain ang sarili niyang nararamdaman. Hindi niya alam kung, kalasingan lang ba ito? O epekto ng matinding pagkabigo sa pag-ibig? Pero sa halip na pilitin siya, pag-aalala ang nakikita niya sa mga mata ng lalaki. At kahit paano, nabawasan ang takot na bumabalot sa kanya. Marahan nitong idinikit ang noo sa noo niya. "You're thinking too much," bulong nito. "Whatever brought you here... I just want you to be sure." Napapikit si Anastacia. Marahan niyang hinawakan ang kamay ng lalaki at tumango. "I'm sure." Determinadong sagot ni Anastacia. Nagtagpo ang kanilang mga tingin. Sa kabila ng pagiging estranghero nila sa isa't isa, pakiramdam niya ay ligtas siya sa piling nito. "Don't let go," mahinang bulong mi Anastacia. Mahigpit ngunit maingat siyang hinawakan ng lalaki sa beywang. "I won't." They kissed again, passionately and with growing urgency. Nagmamadali ang mga kamay ng lalaki sa pagtuklas sa ganda ng katawan ni Anastacia. Isa-isa nitong hinubad ang mga saplot niya. Napatitig ito sa kanyang kabuuan. Kitang-kita sa ilalim ng liwanag ng ilaw. "You're too beautiful..." anas ng humahangang lalaki. "Don't talk too much. Please," bulong niya, sabay igil ang mukha sa leeg nito habang nanginginig ang hininga. "Just... make me feel you." Iginiya siya ng lalaki papunta sa kama, kasabay nang paghuhubad din nito ng mga damit. Nang maramdaman ni Anastacia ang kama sa kanyang binti, dahan-dahan siyang inihiga nito sa kama. Hindi nito tinatanggal ang tingin kay Anastacia. Agad na napatingin si Anastacia sa gray eyes ng lalaki. Matalim ang mga iyon at parang ang hirap iwasan. Sumunod niyang napansin ang matangos nitong ilong, saka ang well-shaped lips na bihirang ngumiti pero natural na nakakaakit. Gwapo na ito, pero lalo pang dumagdag ang matipunong panga at matibay nitong baba sa malakas na dating nito. He's like a Greek god come to life. Walang kahit isang anggulo ng mukha niya ang hindi perpekto. Sh1t! Ano itong nangyayari sa kanya? Naakit siya sa isang estrangherong lalaki. "You feel so soft..." bulong nito sa kanyang balikat, ang hininga ay nagpapakilabot sa buong pagkatao niya. Napakapit siya sa braso nito nang lalong lumapit ang lalaki, nang halos wala nang puwang sa pagitan nilang dalawa. Nawala na ang takot niya, napalitan ng matinding kagustuhan na hindi na matandaan ang kahit sino pa kundi siya. "Don't stop," namamaos na pakiusap ni Anastacia. "Ituloy mo lang."PINAPANOOD ni Ethan ang tatlong bata na kumain. Si Mark ay nakatayo lang at naghihintay sa kanyang amo. Walang tao sa loob ng cafeteria. Walang mga empleyado ang andoon para kumain. May dalawang lalaki ang nakabantay sa pinto para walang makapasok.Hindi niya malaman habang tinitigan niya ang mga ito ay parang may kamukha ang triplets. Hindi lang niya matukoy kung sino.Napakunot ang noo niya.Si Aiden ay tahimik na kumakain habang paminsan-minsan ay sinusulyapan ang dalawa niyang kapatid. Si Ethaniel naman ay maingat na hinihiwa ang pagkain niya. Si Arianna ang pinakaabala sa kanilang tatlo dahil kung anu-ano ang ikinukuwento nito habang kumakain.Napailing si Ethan."Slow down," sabi niya kay Arianna.Tumingin sa kanya si Arianna."Okay po." Sagot ng bata. Saka ngumiti si Arianna bago muling sumubo.Hindi maiwasang mapatingin ni Ethan kay Aiden.May kung ano sa mukha nito. Sa mga mata at sa paraan ng pagtingin nito. Pero hindi niya pa rin matukoy."Sir?"Napatingin si Ethan kay Mark
NAGKATINGINAN ang triplets sa isa't isa. Natigilan si Ethan at mas lumapit pa siya sa tatlo. "Kayong tatlo?" Nag-angat ng tingin si Arianna. Nanlaki ang mga mata nito nang makilala siya. "Ikaw po!" Napakunot ang noo ni Aiden habang tinitigan ang lalaki. Ilang segundo rin bago tuluyang maalala kung sino ito. "Ikaw 'yong lalaki sa MHR." Napatingin naman si Ethaniel kay Ethan. Hindi nawala sa isip niya ang lalaking ito. Matagal na mula nang huli silang magkita. Una ay sa MHR. Pagkatapos ay muli silang nagkita sa kindergarten. At ngayon, hindi nila inaasahang makikita na naman nila ito sa trabaho ng ina. Dito pa sa malaking kompanya. "Naalala n'yo ako?" tanong ni Ethan. "Oo naman po," mabilis na sagot ni Arianna. Napangiti nang kaunti si Ethan. "Ang tagal na nating hindi nagkita, babies." Tumango si Arianna. "Oo nga po. Hindi ka na namin ulit." Hindi agad nakasagot si Ethan. Napatitig siya sa tatlo. Hindi niya rin maintindihan kung bakit ganoon ang naramdaman niya nang m
NAKAHINGA ng maluwag si Anastacia nang makalabas siya ng opisina ng amo niya. Sobra ang kaba niya habang kausap si Mr. Monteverde. "Muntik-muntikan na," usal niya at napahawak sa kanyang dibdib. Para siyang hiningal at parang nauuhaw. Bago pumunta sa kanyang desk ay dumaan muna siya sa pantry. Kukuha siya ng tubig at kung may biscuits ay ibibigay niya iyon sa triplets. "Kuya, gutom na 'ko," sabi ni Arianna na hawak pa ang tiyan. "Mamaya na, Arianna. Hintayin natin si Mommy..." tugon ni Aiden. "Nagugutom na nga ako, e." Maktol ni Arianna habang nanghahaba ang nguso nito. "Tumigil ka nga sa pag-iinarte," sabi ni Ethaniel. Napalingon si Arianna sa kambal niyang kapatid. "Hindi ako nag-iinarte. Gutom talaga ako." "Eh, di kainin mo 'yong laman ng bag mo." "Wala na akong pagkain. Ubos na lahat." Napabuntong-hininga si Aiden. Alam niyang hindi na talaga matitiis ng kapatid ang gutom. "Sandali lang. Babalik si Mommy." "Kuya, baka naman matagal pa si Mommy. Wala pa nga siya, e," s
NAPATITIG si Mark kay Anastacia. Pinapakiramdaman niya ang kilos ng dalaga."Sure?""O-Opo."Hindi pa rin umaalis si Mark. Lalong kinabahan si Anastacia.Sa ilalim ng mesa, hawak ni Arianna ang bibig niya habang nakatingin sa dalawang kuya. Nasa kamay pa rin niya ang sitsirya.Sinamaan siya ng tingin ni Aiden. Sinamaan din siya ng tingin ni Ethaniel.Napanguso si Arianna. Hindi naman niya sinasadyang maingay."Anyway," sabi ni Mark. "Nasaan ang folder na ipinadala ko sa'yo kanina?"Napatingin si Anastacia sa ibabaw ng mesa."Ah, ito po."Agad niyang kinuha ang folder."Sir Ethan needs it.""Ngayon na po?""Yes."Nanlaki ang mga mata ni Anastacia. Napatingin siya sa ilalim ng mesa. Hindi niya puwedeng iwan ang mga anak. Pero kailangan niyang dalhin ang folder kay Ethan."Sir Mark...""Yes?""Pwede po bang kayo na lang ang magbigay?" Pakiusap ni Anastacia.Napakunot-noo si Mark."Bakit?"Napatigil si Anastacia."May... may ginagawa lang po ako." Pagdadahilan niya."Anastacia, trabaho mo
FIFTEEN minutes pa ang lumipas ay nakarating sila sa MGV. Agad niyang ipinarada ang kotse. Pagkababa niya ay bumaba rin ang tatlong bata. "Listen to Mommy," sabi ni Anastacia. Sabay-sabay silang napatingin sa kanya. "Ano po 'yon?" tanong ni Aiden. "Hindi kayo puwedeng maingay." "Why?" tanong ni Arianna. "Because we're inside Mommy's workplace. Maraming employee ang nagwo-work. Makakaistorbo tayo sa kanila." Tumango si Ethaniel. "Okay po." "At isa pa." Sabi pa ni Anastacia. Yumuko siya para magkakapantay sila ng mga anak. "Huwag kayong lalabas kung saan-saan. Huwag kayong umalis kung saan ko kayo iiwan." "Okay po, Mommy," sabay-sabay nilang sagot. "At..." Napatigil si Anastacia. Paano niya sasabihin? "Mommy, may tinatago ka po ba?" tanong ni Aiden. Nanlaki ang mga mata niya. "W-Wala." "Meron po," sabi ni Arianna. "Mommy wants to hide us," dagdag ni Ethaniel. "Hoy, hindi naman ganoon." Tanggi ni Arianna. Nagkatinginan ang tatlo. "Mommy." Napatitig si Anastacia sa mg
AGAD lumapit si Anastacia sa tatlong anak at yumuko sa harap nila. "I'm sorry, babies. Mommy got busy." "Ang tagal namin naghintay," sabi ni Arianna. "Sorry na." Hinalikan ni Anastacia ang noo ng anak. Napangiti naman si Arianna. "Okay. Pinapatawad na kita." Napailing si Aiden. "Madali ka talagang magpatawad." "Si Mommy naman kasi 'yan. Siyempre, I don't want her to be upset," sagot ni Arianna. Napangiti si Anastacia. Ang bait talaga ng kanyang bunso. Sa kanilang tatlo si Arianna ang may pagka-maunawain. Hindi gaya nina Aiden at Ethaniel, may pagka-matigas ang puso na hindi niya alam kung saan nila namana. "Mommy, may work ka pa?" tanong ni Ethaniel. Doon siya napatigil. Oo nga pala. May trabaho pa siya. Hindi siya puwedeng umuwi. Kailangan niyang bumalik sa opisina. Napatingin siya sa tatlo. May mga dala silang maliit na bag at mukhang pagod na rin mula sa klase. "Pupunta muna tayo sa work ni Mommy," sabi niya. Wala siyang choice kundi ang isama ang tatlo sa lompanya. Sa







