LOGINGustong-gusto niya silang tatlo na hilahin nang napakahigpit sa kanyang mga bisig; gusto niyang permanenteng itago ang napakagandang sandaling iyon. Subalit alam niya ang katotohanan, sa oras na lumitaw siya, mabilis na aalis si Lia kasama si Bunbun at lalayo nang walang pag-lingon. Sobra-sobra ang sakit na idinulot niya sa buhay nito, isang utang na alam niyang kailanman ay hindi niya mababayaran.
Pinanood ni Adrian ang tatlo na magkakasamang nakaupo sa mesa habang kumak
Habang nakatitig sa mag-iina na tuluyan nang napatawad ang isa't isa, nakaramdam si Adrian ng isang hindi maipaliwanag na emosyon. May kaunting luwag, ngunit mas nangingibabaw ang lungkot. Ang buong pamilya nilang apat na sana’y pagsusumikapan niyang bawiin, ay nalulusaw sa kanyang harapan. Ang kaligayahang abot-kamay na niya sana ay winasak niya nang tuluyan.Naisip niya, wala nang mas tanga pang lalaki sa mundo kaysa sa kanya. Hawak na niya ang pinakamagandang baraha, ngunit winasak niya ang sariling laro. Ngayon, nalalasahan na niya ang mapait na bunga ng pag-iisa at pagka-ulila na ipinaranas niya kay Lia noon. Doble ang balik ng karma sa kanya; ito ang nararapat sa kanya, at wala siyang karapatang magreklamo.Gusto niyang humakbang, gusto niyang sumali sa yakap ng tatlo at maranasan ang init ng isang pamilya. Ngunit ilang beses man niyang sinubukang itaas ang kanyang kamay, nanatili itong nakalaylay sa gilid. Alam niyang wala nang
Isang pilit at sarkastikong tawa ang kumawala sa mga labi ni Lia."Adrian, sa tingin mo ba bobo ba ako para utuin mo ulit?" Malamig ang boses niya, ngunit bawat salita ay may talim na humihiwa sa hangin. "Sa loob ng apat na taong pagsasama natin, pumasok ba kahit isang beses sa isip mo ang pakasalan ako sa harap ng altar? Hindi, 'di ba? Ang tanging inatupag mo araw-araw ay kung paano ako gagamitin at kung paano ako tuluyang palalayasin sa pamilya Serano. Ayoko na sanang magtanim ng galit sa nakaraan, pero sumobra ka na. Sinira mo ang limitasyon ko, at titiyakin kong hindi ka makakalusot ngayon."Nang magtagpo ang kanilang mga mata, halos mapaurong si Adrian sa lalim ng poot na nakita niya sa mga mata ni Lia. Para siyang sinaksak ng kutsilyo diretso sa kanyang puso.Nang magsalita siya, gumaralgal at tuluyang napaos ang kanyang boses. "Lia... handa akong makipagtulungan sa kahit anong gusto mong gawin para maayos 'to. Per
Hinalikan ni Noah ang ulo ng kapatid at bumulong, "Huwag kang umiyak... andito lang si Kuya."Niyakap ni Bunbun ang leeg ng kapatid, na ngayo’y humahagulgol na. "Bad si Daddy... bad si Daddy."Matalas ang isip ng bata; naiintindihan niya ang lahat. Nakita niyang magpapakasal sa iba ang Daddy niya. Paano naman ang Mommy niya? Ibig bang sabihin nito ay tuluyan na sila nitong iiwan?Nasasaktan din si Noah para sa kapatid. Pinunasan niya ang mga luha nito gamit ang maliit niyang kamay. "Inaway niya si Mommy. Sobrang bad guy niya. Huwag na natin siyang kakausapin kahit kailan."Tumango-tango si Bunbun habang sumisinghot. "Hm-mm!" Kahit mahal na mahal niya ang Daddy niya, mas mahal niya ang Mommy niya. Hindi niya papayagang saktan nito ang kanilang ina.Hinila ni Noah ang kamay ni Bunbun patungo kay Lia. Pagkakita sa namumulang mukha ng ina, hindi na nakatiis ang batang babae at
"Ano?!"Halos mailuwa ni Zoe ang puso niya sa gulat habang pabagsak na tumayo mula sa sofa. "Lili! Sinong may kasalanan sa 'yo?! Yung walanghiyang Adrian ba na naman na 'yan?!"Nanginginig ang boses ni Lia, bawat kataga ay may kalakip na pait. "Suot ni Wendy... suot niya yung wedding dress na dinesenyo ko, Zoe. Ginamit nila nang walang pahintulot ko iyon. Lalabanan ko sila. Ididemanda ko sila ng copyright infringement.""Gago talaga!" Marahas na ibinato ni Zoe ang unan sa sahig, halos mag-apoy ang mukha niya sa galit. "Adrian, papatayin talaga kitang hayop ka! Kaya pala pinagawa sa'yo yung damit para sa kuto niya?! May mas isasama pa ba ang lalaking 'yan?! Hindi ko na kaya, Lili, reresbakan ko na ang dalawang impaktong 'yan ngayon din!"Sariwa pa sa alaala ni Zoe kung gaano kasabik si Lia noong binuo ang disenyong iyon. Gabi-gabi itong puyat, may ngiti sa mga labi
Humanga ang lahat. Ang dalawang beses na pag-aalay ng buhay ni Wendy ay sapat na para gawin siyang isang santa sa mata ng publiko. Agad na nagkumpulan ang mga mikropono kay Wendy."Miss Imperial! Ano po ang nagtulak sa inyo para itaya ang buhay ninyo nang dalawang beses para kay President Serano?"Yumuko si Wendy, nagkunwaring nahihiya habang may matamis na ngiti. "Dahil mahal ko siya. Kapag totoong mahal mo ang isang tao, mauunawaan mo ang kasabihang: mahalaga ang buhay, pero mas mahalaga ang pag-ibig. Para kay Adrian, ibibigay ko ang lahat, basta maging ligtas lang siya."Muling nagpalakpakan ang mga tao. Sino nga naman ang hindi maaantig sa ganoong uri ng pag-ibig?Ngunit sa ilalim ng mga tela ng nakalaylay na gown, marahas na binalot ng kamay ni Adrian ang pulso ni Wendy. Puno ng banta at walang katulad na bagsik ang kanyang mga mata. "Wendy, pinipilit mo ba talaga akong pakasalan ka?"
Bago pa man lubos na makababa ang mikropono sa bibig ni Adrian, niyanig na ng matitinding tili ang buong bulwagan."Mr. Serano! Totoo po ba? Nandito ba talaga ang mapalad babaeng tinutukoy niyo ngayon?" sigaw ng isang mamamahayag mula sa unahan, bakas ang pananabik sa boses. "Baka naman po puwede ninyong ipakilala sa amin kung sinong mapalad na diyosa ang nakabihag sa puso ng isang Adrian Serano!"Bumuka ang bibig ni Adrian para sumagot, ngunit sa isang kurap, biglang nagdilim ang buong paligid. Sabay-sabay na nagmura ang ilang bisita sa gulat.Clack.Isang matalim na spotlight ang bumasag sa kadiliman, nakatutok ito mismo sa dulo ng bulwagan. Bumukas ang naglalakihang pinto, at doon, sa gitna ng liwanag, nakatayo si Wendy.Suot niya ang isang purong puting wedding dress. Sa bawat kaunting galaw niya, sumasayaw ang mga dyamanteng nakatahi roon, tila nag-iiwan ng sariling kislap sa hangin. Nap
Hindi agad nagsalita si Marco kahit narinig niyang tapos nang magsalita si Lia.Hindi siya madaling basahin. Hindi niya kailangan magsalita para may patunayan, dahil ang kanyang katahimikan ang mismong sisigaw para sa kanyang mga napatunayan. Para sa kanya, Silence is not submission but knowing thi
Hindi maipaliwanag ni Lia kung kailan nagsimula ang kanyang kakaibang nararamdaman. Hindi niya ito matukoy, hindi rin mapangalanan. Walang eksaktong sandali. Walang malinaw na pangyayari.Parang isang natural na pangyayari, naganap nang hindi niya namamalayan. Pagpasok niya sa Lia Atelier kinabuka
Hindi nagmamadali si Adrian Serano.Ang mga bagay na tunay na mahalaga ay hindi hinahabol. Hindi hinihila. Inaangkin ang mga iyon—unti-unti, sistematiko, hanggang sa hindi na nila maalala kung kailan sila tumigil na lumaban.“Sir,” marahang sabi ng assistant mula sa likuran. “She left the studio la
“I’ll see you soon.”Hindi na bumalik sa dati ang mundo ni Lia matapos ang gabing iyon.Kahit bukas ang lahat ng ilaw sa Lia Atelier, may bahagi ng katahimikan na tila mas mabigat kaysa dati. Ang mga salamin ay pareho pa rin, ang marmol ay kasing kinis pa rin, ang mga disenyo ay kasing ganda ng ina







