CHAPTER 3: THE MAN BESIDE MY WIFE

Elena's POV

"Miss Elena, okay ka lang ba?"

Napatingin ako kay Adrian Reyes, ang lalaking tumulong sa akin mula nang lumipat ako sa bagong lungsod. Siya rin ang nag-alok sa akin ng trabaho sa kaniyang publishing company nang malaman niyang naghahanap ako ng mapagkakakitaan.

Ngumiti ako at inayos ang pagkakahawak ko sa aking bag.

"Okay lang ako. Medyo pagod lang siguro."

"Are you sure? You've been looking pale since we left the clinic."

Tumango ako.

"Don't worry. I'm fine."

Hindi ko sinabi sa kaniya ang totoong dahilan ng aking pag-aalala. Hindi ko rin sinabi na sa loob ng ilang araw, halos hindi ako makatulog dahil sa takot na baka matagpuan ako ni Damien.

Hindi ko kayang harapin siya.

Hindi pagkatapos ng lahat ng ginawa niya sa akin.

"Come on," sabi ni Adrian habang binubuksan ang p***o ng kaniyang sasakyan. "I'll take you home."

Nagpasalamat ako at sumakay.

Hindi ko napansin ang itim na sasakyang nakaparada sa kabilang bahagi ng kalsada. Hindi ko rin nakita ang lalaking nakaupo sa loob nito, mariing nakahawak sa manibela habang pinagmamasdan kami.

Si Damien.

At sa unang pagkakataon, nakita niyang may ibang lalaking nag-aalaga sa babaeng dati niyang tinatawag na asawa.

"Who the hell is he?" bulong niya.

Nang makita niyang ngumiti ako kay Adrian bago tuluyang sumakay, lalong tumigas ang kaniyang panga.

Hindi niya alam kung bakit siya nakakaramdam ng galit.

Hindi naman niya ako hinanap para makipagbalikan.

Gusto lamang niyang tiyaking ligtas ako.

Iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili.

Pero kung ganoon, bakit parang gusto niyang hilahin ako palabas ng sasakyan ng lalaking iyon?

Damien's POV

"Sir, should we continue following them?"

Hindi agad ako sumagot.

Nakatitig lamang ako sa sasakyang papalayo.

"Yes."

"Sir, we've already confirmed that Miss Monteverde is pregnant. Do you want us to obtain her medical records as well?"

Mabilis akong napalingon sa aking assistant.

"No. Don't do anything illegal. I only want to know if she's safe."

Tumango siya.

"Understood, Sir."

Muli akong tumingin sa kalsada.

Elena was pregnant.

My wife was carrying my child.

Hindi ko alam kung bakit ngayon ko lamang lubos na naramdaman ang bigat ng katotohanang iyon. Noong una kong makita ang pregnancy test, ang tanging naisip ko ay ang posibilidad na magbago ang buhay ko.

Hindi ko man lang naisip kung ano ang naramdaman ni Elena.

Sa halip na yakapin siya, pinagdudahan ko pa siya.

Sa halip na tanungin kung kumusta siya, iniwan ko siya para puntahan si Vanessa.

Napapikit ako.

"What have I done?"

Walang sumagot sa tanong ko.

At marahil, iyon ang pinakamasakit na bahagi.

Dahil kahit gaano ako kayaman, kahit gaano ako kalakas, hindi ko kayang balikan ang gabing iyon at baguhin ang mga salitang binitiwan ko.

Elena's POV

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina.

Kailangan kong maging abala. Ayokong magkaroon ng oras para isipin si Damien at ang kasal naming tuluyan nang nasira.

"Good morning, Elena!"

Ngumiti sa akin si Adrian nang makita akong pumasok.

"Good morning."

"Have you eaten breakfast?"

Napailing ako.

"Not yet."

Napabuntong-hininga siya at inilapag sa mesa ko ang isang paper bag.

"Then eat this. You need to take care of yourself."

Napatingin ako sa laman nito. May sandwich, prutas, at isang maliit na bote ng gatas.

"Adrian, you don't have to do this."

"I know. But I want to."

Natahimik ako.

Hindi ako sanay sa ganitong pag-aalaga. Sa loob ng ilang buwan kong pagsasama kay Damien, halos araw-araw kong hinihintay na tanungin niya kung kumain na ba ako o kung pagod ba ako.

Ngunit hindi niya iyon ginawa.

At ngayon, isang lalaking hindi ko naman kadugo ang kusang gumagawa nito.

"Thank you," mahina kong sabi.

"Walang anuman."

Bago siya umalis, ngumiti siya at marahang tinapik ang mesa ko.

"Don't skip meals, okay?"

Tumango ako.

Hindi ko alam na sa labas ng glass doors ng opisina, may isang lalaking nakatayo at tahimik na pinagmamasdan kami.

Damien.

At narinig niya ang lahat.

Damien's POV

Hindi ko alam kung bakit ako pumunta sa kompanyang iyon.

Wala akong appointment.

Wala rin akong business meeting.

Ang alam ko lamang, kailangan kong makita si Elena.

Nang pumasok ako sa lobby, agad akong sinalubong ng receptionist.

"Good morning, Sir. May appointment po ba kayo?"

"I'm here to see Elena Monteverde."

"May I know your name, Sir?"

"Damien Alcantara."

Nanlaki ang mga mata niya.

"Sir Damien Alcantara?"

Tumango ako.

Makalipas ang ilang minuto, pinayagan akong umakyat sa opisina.

At doon ko nakita ang bagay na lalong nagpaigting sa hindi ko maipaliwanag na damdamin.

Nakaupo si Elena sa kaniyang mesa habang nakangiti kay Adrian.

May hawak siyang sandwich na ibinigay nito.

Simple lamang ang tagpong iyon.

Pero bakit pakiramdam ko ay may ibang lalaking unti-unting pumapalit sa akin?

"Elena."

Agad na nawala ang ngiti niya nang marinig ang boses ko.

Dahan-dahan siyang tumayo.

"Damien?"

Tumayo rin si Adrian at tumingin sa akin.

"Can I help you?"

Hindi ko siya pinansin.

Diretso akong tumingin kay Elena.

"We need to talk."

"There's nothing to talk about."

"Elena, please."

Napatingin siya sa akin na para bang hindi makapaniwala sa narinig.

Please.

Marahil iyon ang unang pagkakataong narinig niya akong magmakaawa.

Ngunit hindi siya natinag.

"Kung tungkol ito sa divorce, sinabi ko nang pumapayag ako."

"Hindi iyon ang dahilan kung bakit ako narito."

"Then what do you want?"

Napatingin ako sa kaniyang tiyan.

Hindi pa halata ang pagbubuntis niya, ngunit sapat na ang kaalamang may batang lumalaki roon upang guluhin ang isip ko.

"I want to know if you're okay."

Sandaling natahimik si Elena.

Pagkatapos ay napangiti siya nang mapait.

"Ngayon mo pa naisipang itanong iyan?"

Wala akong naisagot.

"Nasaan ka noong umiiyak ako sa kuwarto natin? Nasaan ka noong nakita mong buntis ako at ang una mong ginawa ay pagdudahan ako?"

"Elena, I—"

"At nasaan ka noong kailangan kita?"

Bawat tanong niya ay tila isang suntok sa aking dibdib.

"I made a mistake," mahina kong sabi.

"Isang pagkakamali?" Napailing siya. "Damien, hindi mo basta-basta mabubura ang lahat dahil lang sinabi mong nagkamali ka."

Lumapit si Adrian sa kaniyang tabi.

"Elena, do you want me to call security?"

"No," sagot niya, hindi inaalis ang tingin sa akin. "I'll handle this."

Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pag-aalala ni Adrian sa kaniya.

Pero wala akong karapatang magreklamo.

Ako ang lalaking nagtulak sa kaniya palayo.

Ako ang lalaking nagbigay sa kaniya ng dahilan upang umalis.

At ngayon, wala na akong karapatang diktahan kung sino ang maaari niyang pagkatiwalaan.

"Elena," muli kong tawag. "Please let me explain."

Umiling siya.

"You had your chance, Damien. You chose Vanessa."

"I never said I loved her."

"But you chose her over me."

Wala akong naisagot.

Dahil totoo iyon.

At wala nang saysay ang anumang dahilan na maaari kong sabihin.

Kinuha ni Elena ang kaniyang bag.

"I have work to do. Please leave."

Tumingin ako sa kaniya sa huling pagkakataon bago dahan-dahang tumalikod.

Ngunit bago ako tuluyang makalabas, narinig ko ang boses ni Adrian.

"Elena, I'll walk you to the conference room."

Tumigil ako.

Hindi ako lumingon.

Dahil alam kong kapag nakita kong muli silang magkasama, baka hindi ko na mapigilan ang sarili kong aminin ang katotohanang matagal ko nang itinatanggi.

Hindi ko kayang makita si Elena na masaya sa piling ng ibang lalaki.

Elena's POV

Nang tuluyang makaalis si Damien, saka ko lamang napansing nanginginig ang aking mga kamay.

"Are you okay?" tanong ni Adrian.

Tumango ako kahit hindi iyon totoo.

"I'm fine."

Hindi siya naniwala, ngunit hindi na niya ako pinilit magsalita.

Sa halip, iniabot niya sa akin ang isang basong tubig.

"Take your time, Elena. You don't have to pretend to be strong all the time."

Napayuko ako.

Ilang beses kong pinangarap na marinig ang mga salitang iyon mula kay Damien.

Ngunit ngayon, ibang tao na ang nagsasabi sa akin ng mga ito.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, mas lalo akong nalungkot.

Dahil kahit pilit kong kinakalimutan ang aking asawa, may bahagi pa rin ng puso kong nasasaktan sa tuwing nakikita ko siya.

Mahal ko pa rin ba siya?

O nasanay lamang akong magmahal ng isang taong hindi kailanman naging akin?

Hinaplos ko ang aking tiyan.

"Don't worry, baby," bulong ko. "Mommy will be okay."

Ngunit bago pa ako makabalik sa aking mesa, biglang tumunog ang aking cellphone.

Isang hindi pamilyar na numero ang tumatawag.

Sinagot ko iyon.

"Hello?"

"Elena Monteverde?"

Nanlamig ako nang marinig ang pamilyar na boses ng isang babae.

"Vanessa?"

"Good. At least, naaalala mo pa ako."

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

"Ano ang kailangan mo?"

Tumawa siya nang mahina.

"Gusto ko lang ipaalala sa iyo na huwag kang umasang babalikan ka ni Damien."

Napapikit ako.

"Kung iyan lang ang sasabihin mo, ibababa ko na ang tawag."

"Wait."

Biglang nagbago ang tono ng kaniyang boses.

"May isang bagay kang dapat malaman tungkol sa asawa mo."

Napatigil ako.

"Anong ibig mong sabihin?"

Sandaling natahimik si Vanessa bago nagsalita.

"Elena, hindi mo ba naisip kung bakit kahit kailan ay hindi ka niya minahal?"

Bumilis ang tibok ng puso ko.

"Because your marriage was never supposed to happen."

At bago ko pa siya matanong kung ano ang ibig niyang sabihin, ibinaba niya ang tawag.

Nakatitig lamang ako sa cellphone ko.

Ano ang ibig sabihin ni Vanessa?

Ano ang hindi ko alam tungkol sa kasal namin ni Damien?

At bakit pakiramdam ko, ang lahat ng pinaniwalaan ko tungkol sa aming pagsasama ay isa lamang malaking kasinungalingan?