Chapter 2: The Secret He Didn't See

Elena's POV

Napayuko ako nang makita ko ang pregnancy test na nakahandusay sa sahig.

Mabilis ko itong pupulutin nang may isang kamay na naunang dumampot dito.

Huminto ang paghinga ko.

Si Damien.

Hindi siya nakasunod agad kay Vanessa.

Tahimik niyang tinitigan ang hawak niyang pregnancy test.

Dalawang pulang guhit.

Nanginginig ang mga kamay ko.

"Damien..." mahina kong tawag.

Dahan-dahan niyang itinaas ang tingin sa akin.

"Ikaw ba ito?"

Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng luha.

Tumango ako.

"Oo."

Sandaling katahimikan ang namagitan sa amin.

Akala ko ay magtatanong siya.

Akala ko ay yayakapin niya ako.

Akala ko ay matutuwa siya.

Ngunit ang unang lumabas sa bibig niya ay...

"Sigurado ka bang akin ang batang dinadala mo?"

Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.

Hindi ako makapagsalita.

Hindi dahil wala akong isasagot...

Kundi dahil hindi ko inakalang kaya niya akong pagdudahan.

"Damien..." umiiyak kong sabi. "Ikaw lang ang lalaking minahal ko."

Mariin niyang ipinikit ang kanyang mga mata bago ibinalik sa akin ang pregnancy test.

"Hindi ito ang tamang oras."

"May emergency si Vanessa."

Tumalikod siya.

Hindi man lang niya hinintay ang paliwanag ko.

Hindi man lang niya ako tinanong kung kumusta ako.

Kung ayos lang ba ang anak namin.

Naiwan akong mag-isa sa silid, yakap ang pregnancy test habang tahimik na umiiyak.

Sa ospital...

Hindi mapakali si Damien sa labas ng emergency room.

Maya-maya'y lumabas ang doktor.

"She's fine, Mr. Alcantara. Panic attack lang po."

Napabuntong-hininga siya sa sobrang ginhawa.

Ngunit bago pa siya makapasok sa silid ni Vanessa, biglang tumunog ang kanyang cellphone.

Nakasulat sa screen ang pangalan ng kanyang abogado.

"Sir, kailangan ko po kayong makausap."

"Tungkol saan?"

"Tungkol po sa divorce papers."

"Tumanggi pong pumirma ang asawa ninyo."

Napakunot ang noo ni Damien.

"Tumanggi?"

"Akala ko pipirma na siya."

Nagkaroon ng ilang segundong katahimikan.

Hindi alam ni Damien kung bakit biglang sumagi sa isip niya ang mga luhang nakita niya sa mga mata ni Elena.

At ang dalawang pulang guhit sa pregnancy test.

Samantala, sa mansion...

Tahimik na isinara ni Elena ang kanyang maleta.

Pinunasan niya ang kanyang mga luha at marahang hinaplos ang kanyang tiyan.

"Anak..."

"Simula ngayon..."

"Tayo na lang ang magkasama."

Pagkatapos ng isang huling sulyap sa silid na minsan niyang tinawag na tahanan, tahimik siyang lumabas ng mansion.

Hindi niya alam...

Sa mismong gabing iyon, nagsimula nang hanapin ni Damien ang babaeng akala niyang madali lang niyang pakakawalan.

Alas tres ng madaling-araw nang tuluyan akong makaalis sa Alcantara Mansion.

Bitbit ang isang maliit na maleta at ang natitirang pera sa aking pitaka, naglakad ako sa gilid ng kalsada habang pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala sa aking mga mata.

Wala akong matatakbuhan.

Wala akong mapagkukunan ng tulong.

At higit sa lahat, wala akong ideya kung paano ko bubuhayin ang batang nasa sinapupunan ko.

"Anak, patawarin mo si Mommy," bulong ko habang marahang hinahaplos ang aking tiyan. "Hindi ko maibibigay sa iyo ang marangyang buhay na nararapat sa iyo, pero ipinapangako kong mamahalin kita nang higit sa lahat."

Napahinto ako nang marinig ang businang nagmula sa isang taxi.

"Miss, sasakay ba kayo?"

Agad akong tumango.

"Sa pinakamalapit na bus terminal po."

Hindi ko na kailangang bumalik pa sa mansion na iyon.

Dahil kung may isang bagay na natutuhan ko sa gabing iyon, iyon ay ang katotohanang hindi lahat ng babaeng nagsusuot ng singsing sa kasal ay tunay na minamahal ng kanilang asawa.

At hindi ko hahayaang lumaki ang anak ko sa isang tahanang puno ng pagtanggi.

---

Damien's POV

"Where the hell is Elena?"

Iyon ang unang tanong ko nang makabalik ako sa mansion kinabukasan.

Pagod akong bumaba ng sasakyan matapos ang magdamag na pananatili sa ospital kasama si Vanessa. Ngunit nang makarating ako sa aming silid, wala akong nadatnang asawa.

Wala ang kanyang mga damit sa aparador.

Wala ang mga gamit niya sa dressing table.

Maging ang maliit na litrato namin noong araw ng kasal ay wala na rin sa puwesto nito.

"Nasaan ang asawa ko?" mariin kong tanong sa kasambahay na nakasalubong ko.

Namutla ito.

"U-umalis na po siya kagabi, Sir."

Naningkit ang aking mga mata.

"Umalis?"

"Opo. May dala po siyang maleta."

Napamura ako sa ilalim ng aking hininga.

Paanong nagawa niyang umalis nang hindi man lang nagpapaalam sa akin?

Hindi ba niya alam na asawa niya ako?

Sandali akong natigilan nang mapansin ko ang isang puting sobre sa ibabaw ng kama.

Agad ko itong kinuha.

Sa loob ay naroon ang wedding ring niya.

At isang maikling sulat.

Damien,

Hindi na kita guguluhin. Hindi ko na ipaglalaban ang isang lalaking hindi naman ako kayang piliin.

Hindi mo na kailangang mag-alala tungkol sa akin.

Pumapayag na akong makipaghiwalay.

Elena.

Mahigpit kong kinuyom ang papel.

Bakit parang may kakaibang bigat sa dibdib ko habang binabasa ko ang mga salitang iyon?

Dapat ay matuwa ako.

Iyon naman ang gusto ko, hindi ba?

Malaya na ako.

Malaya na akong balikan ang buhay na mayroon ako bago ang kasal na ito.

Pero bakit parang may kulang?

Bakit ang tahimik ng mansion?

At bakit hindi ko maalis sa isip ko ang mukha ni Elena bago ako umalis papuntang ospital?

Ang mga mata niyang puno ng luha.

Ang nanginginig niyang mga labi.

At ang pregnancy test na hawak ko noong gabing iyon.

Bigla akong napatingin sa aking cellphone.

Tinawagan ko ang personal assistant ko.

"Find Elena Monteverde."

"Sir?"

"Narinig mo ako. Alamin mo kung nasaan siya."

"Yes, Sir."

Sandali akong tumahimik bago muling nagsalita.

"And one more thing. Find out everything about her pregnancy."

---

Three Days Later

Elena's POV

"Congratulations, Miss Monteverde. You're eight weeks pregnant."

Napahawak ako sa aking bibig habang nakatitig sa doktor.

Eight weeks.

May maliit na buhay na lumalaki sa loob ko.

Isang bahagi ni Damien.

Isang bahagi ko.

At ang nag-iisang taong magpapaalala sa akin na minsan, kahit sandali lang, naging totoo ang pag-ibig ko.

"Okay lang po ba ang baby ko, Doctor?" nanginginig kong tanong.

Ngumiti siya.

"So far, everything looks fine. Just make sure to get enough rest, eat properly, and attend your prenatal checkups."

Tumango ako habang pinipigilan ang pagpatak ng aking mga luha.

Paglabas ko ng clinic, agad kong inilagay sa aking bag ang ultrasound result.

Hindi ko pa alam kung saan ako magsisimula.

Wala akong trabaho sa bagong lungsod na nilipatan ko. Halos ubos na rin ang pera ko.

Pero kahit ganoon, hindi ako susuko.

Para sa anak ko.

Para sa aming dalawa.

Hindi ko namalayang may isang itim na sasakyan na ilang minuto nang nakaparada sa kabilang bahagi ng kalsada.

At sa loob nito, isang lalaking nakasuot ng mamahaling suit ang nakatitig sa akin.

Si Damien.

Hawak niya ang isang folder na naglalaman ng lahat ng impormasyong nakuha ng kanyang assistant.

Kasama roon ang resulta ng pagsusuri sa ospital.

PREGNANCY: CONFIRMED.

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang binabasa ang dokumento.

"She's really pregnant..."

Sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, hindi alam ni Damien Alcantara kung ano ang dapat niyang gawin.

Ngunit nang makita niyang may isang estrangherong lalaki na lumapit sa akin at inalalayan akong sumakay sa isang sasakyan, biglang nagdilim ang kanyang paningin.

Sino ang lalaking iyon?

Bakit parang komportable si Elena sa kanya?

At bakit pakiramdam niya ay tuluyan na siyang napag-iwanan?

Mariin niyang hinawakan ang folder.

"Drive."

"Sir, saan po tayo pupunta?"

Hindi niya inalis ang tingin sa sasakyang kinalululanan ko.

"Follow them."

Dahil sa unang pagkakataon, may isang bagay na gustong-gusto niyang mabawi.

At hindi niya hahayaang may ibang lalaking pumalit sa puwesto niya.

Hindi niya alam na ang desisyong iyon ang magiging simula ng pinakamalaking pagkakamali ng kanyang buhay.