เข้าสู่ระบบKahit nakalabas na sila sa silid-pulungan, hindi pa rin natatapos ang pag-uusap nina Rafael at Adrian tungkol sa negosyo.“Si Thomson, ang pinuno ng sangay natin sa Amerika, ay itinaas sa posisyon ng kuya mo,” reklamo ni Adrian. “Buong hapon siyang walang tigil sa pagsasalita at pakikipagtalo sa atin. Halatang naghahanap lang ng gulo. Akala ba niya, dahil malayo ang pangunahing pamunuan at hindi gaanong kalawak ang impluwensiya natin sa Amerika, puwede na siyang gumawa ng kahit ano nang walang pananagutan?”Hindi maitago ni Adrian ang kaniyang pagkainis. Para sa kaniya, isa itong tahasang paghamon sa kanilang awtoridad.Nanatiling malamig ang mukha ni Rafael. Walang bakas ng pagkayamot sa kaniyang mga mata, na para bang walang anumang makagagambala sa kaniya.“Kakasimula pa lamang ng proyekto sa Amerika. Huwag muna natin siyang galawin,” mahinahon ngunit mariin niyang sagot. “Alam ko ang ginagawa ko.”Pagkatapos ay itinaas niya ang braso at sinulyapan ang oras sa lumang relong bakal n
Paglabas ni Mara sa silid ng kaniyang ina, mahigpit niyang niyakap ang mamahaling folder na naglalaman ng mga dokumentong ipinagkatiwala sa kaniya ni Elena. Mabigat ang kaniyang dibdib, at hindi niya maipaliwanag kung bakit tila may masamang pangyayaring nagbabadyang dumating.Hindi niya maalis sa isip ang naging pag-uusap nila ng kaniyang ina. Ang mga salita ni Elena, ang paraan ng pagbibigay nito sa kaniya ng mga ari-arian, at ang makahulugang tingin nito ay para bang mga habilin ng isang taong naghahanda nang magpaalam.Napailing si Mara at pilit na itinaboy ang nakapangingilabot na kaisipan.Hindi. Hindi puwedeng sumuko si Mama. Hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa kaniya.Ngunit sa kabila ng pagpipilit niyang maging matatag, hindi na kayang itago ng kaniyang katawan ang matinding pagod. Sunod-sunod ang mga problemang kinaharap niya nitong mga nakaraang araw. Idagdag pa ang pag-aalala niya kay Theo at ang kalagayan ng kaniyang ina, halos wala na siyang panahong makapagpahin
Matagal nang hindi nakikita ni Mara ang kaniyang ina. Sa katunayan, ang huling pagbisita niya sa ospital ay noong apat na buwan pa lamang ang kaniyang ipinagbubuntis. Maluwag ang suot niyang damit noon kaya hindi gaanong halata ang umbok ng kaniyang tiyan. Sa kabila ng kaba, nagawa niyang lokohin si Elena.Ngunit habang lumalaki ang kaniyang tiyan, lalo siyang natakot na mabuking. Kaya hindi na siya muling nagpakita.Sa buong panahong nagdadalang-tao siya hanggang sa maisilang si Theo, paulit-ulit niyang sinabi sa kaniyang ina na isa siyang exchange student sa ibang bansa. Hanggang ngayon, hindi pa rin alam ni Elena na hiwalay na siya kay Miguel—ang lalaking matagal nitong itinuring na magiging manugang—at mayroon na siyang anak sa isang lalaking halos hindi niya kilala noon.Kapag nalaman ni Mama ang lahat, baka hindi kayanin ng puso niya ang pagkabigla.Sa pag-iisip pa lamang ni Mara sa posibilidad na iyon ay nanlamig na siya. Hindi niya kayang ilagay sa panganib ang buhay ng kaniya
Mula pagkabata, batid na ni Mara na may sakit sa puso ang kaniyang ina, si Elena. Dahil sa likas na kondisyon nito, hindi ipinayo ng mga doktor na magbuntis siya. Ngunit sa kabila ng panganib, pinili pa rin ni Elena na isilang si Mara.Pagkatapos manganak, lalong lumala ang kaniyang kondisyon. Mabuti na lamang at dahil sa sapat na pahinga at maingat na pangangalaga, hindi naman agad nalagay sa panganib ang kaniyang buhay.Subalit nagbago ang lahat nang dumating sa kanilang buhay si Claudia at ang kaniyang anak na si Isabella.Hindi kinaya ni Elena ang sakit na dulot ng pagtataksil ni Roberto. Sa huli, pinili niyang makipagdiborsiyo rito. Mula noon, unti-unting humina ang kaniyang katawan, na para bang kasabay ng pagguho ng kaniyang pagsasama ay unti-unti ring nauubos ang kaniyang kagustuhang mabuhay.Sa loob ng opisina ng doktor, tahimik na nakinig si Mara habang ipinapaliwanag nito ang kondisyon ng kaniyang ina.“May posibilidad na tuluyang gumaling ang inyong ina kung sasailalim siy
Dahan-dahang humigop si Mara ng sabaw na munggo na ipinadala ni Claudia. Ilang kutsara lamang ang kaniyang nakain bago niya ibinaba ang mangkok.Wala namang kakaibang lasa ang sabaw. Gayunman, hindi maalis sa isip niya ang babala ni Aling Rosa. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong bumabagabag sa kaniya tuwing naaalala niya ang ginawa ng kaniyang madrasta.Talaga bang nag-aalala lang sa akin si Claudia, o may ibang dahilan kung bakit niya ako pinadalhan nito?Napatingin si Mara sa mangkok. Hindi niya gustong maghinala nang walang sapat na ebidensiya, ngunit hindi rin niya kayang ipagsapalaran ang kaniyang kaligtasan. Masyado nang maraming beses na ginamit ng mga tao sa paligid niya ang kabaitan bilang pantakip sa kanilang tunay na intensiyon.Kumuha siya ng maliit na lalagyan at maingat na inilagay roon ang kaunting sabaw. Pagkatapos, isinara niya ito nang mahigpit.Kinuha niya ang kaniyang cellphone at tinawagan si Rina.“Rina, may ipapakiusap ako sa iyo. Gusto kong ipasuri
Sa pasilyo, mabilis na hinabol ni Claudia si Arabella at hinawakan ito sa braso.“Arabella, hindi naman sinasadya ng kapatid mo ang mga sinabi niya. Huwag mo na siyang patulan.” Ngumiti siya nang mapagpakiusap. Kilala niya ang kanyang anak—maaaring mapakiusapan sa mahinahong paraan, ngunit lalong magagalit kapag pinilit.“Wala akong panahon para makipagtalo sa kaniya.” Mariing pinisil ni Arabella ang mapupulang labi. “Mom, huwag mo siyang masyadong layawin. Hanggang ngayon, hindi pa rin niya alam kung ano ang dapat unahin.”Huminga siya nang malalim, pilit na pinipigil ang inis.“Maayos naman si Miguel, pero hindi naman ganoon kalaki ang impluwensiya ng pamilya niya sa Kalakhang Maynila. Ang plano natin, makuha muna ang mga share ni Mara sa kumpanya. Kapag nasa atin na ang Maharlika Media, magiging mas madali para sa atin na makapasok sa isa sa apat na pinakamakapangyarihang pamilya.”Lalong tumalim ang tingin niya habang inaalala ang lahat ng nasayang nilang paghahanda.“Pero dahil s







