Share

Chapter 5

Author: Mariposa30
last update publish date: 2026-11-15 21:17:34

"So, what do you want to do first?" tanong niya habang sumusubo ng pagkain.

Napatingin ako sa kanya. "What do you mean?"

"Now that we're back here in the Philippines, what's the first thing you want to take care of?"

Saglit akong natahimik. May isang bagay na gusto kong gawin, pero naipagpaliban ko dahil sa mga nangyari sa akin.

"I want to look for my brother."

Tumango siya. "Your brother?"

"Yes. Stephan Villamor. Siguro panahon na para makita ko siya after two years," dagdag ko. "I wonder how he's doing now. I miss him so much."

Pilit akong ngumiti, pero hindi ko maitago ang lungkot sa boses ko.

"After our parents died, he was the only family I had. I didn't even get the chance to say goodbye to him."

Tahimik na nakinig si Victor. Hindi niya ako pinutol, kaya nagpatuloy ako.

"Back then, I couldn't contact him because it was too dangerous. Ayokong madamay siya sa problema ko kina Dmitri at Rodelia. I know keeping my distance would keep him safe."

Ibinaba ko ang tingin sa plato ko.

"Besides, I know Rodelia wouldn't hurt him. Stephan trusted her. He even treated her like an older sister because she was my best friend."

Huminga ako nang malalim.

"Surely, she wouldn't do anything bad to him just because she hated me."

Kinuha ni Victor ang baso niya bago muling tumingin sa akin.

"Then we'll find him."

Napatingin ako sa kanya. "You mean it?"

"Of course. I'll have my people look for him. We won't stop until we find him."

Napangiti ako nang bahagya. Sa wakas, may pag-asa na akong makita muli ang kapatid ko.

"Thank you, Victor."

"Finish your dinner. We'll take care of it."

Muli akong tumingin sa pagkain ko, pero hindi ko na napigilang isipin ang muling pagkikita namin ni Stephan.

Gusto ko siyang mayakap. Gusto kong marinig ang boses niya at makita ang ngiti niyang matagal ko nang hindi nasisilayan. Higit sa lahat, gusto kong sabihin sa kanya na buhay ako.

Sana ay maayos lang siya.

Sana ay naghihintay lang din siya na makita akong muli.

Makalipas ang ilang araw, nasa loob ako ng opisina ni Victor. Abala siya sa pagrereview ng ilang dokumento habang ako naman ay nagbabasa ng mga report na ipinakuha niya sa akin.

Nasa tabi ako ng isang malaking bookshelf nang may kumatok sa p***o.

"Come in," utos ni Victor.

Bumukas ang p***o at pumasok ang isang lalaki.

"Good morning, Sir."

"Any updates?"

"May magandang balita po ako, Sir. Nahanap na namin siya."

Bahagya akong napalingon sa kanila.

"Who?" tanong ni Victor.

"Stephan Villamor, Sir."

Nanlaki ang mga mata ko.

Halos mabitawan ko ang hawak kong folder.

Stephan!

Sa wakas!

Matapos ang dalawang taon, malalaman ko na rin kung nasaan ang kapatid ko. Gusto ko sanang lumapit agad kay Victor para magtanong, pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi pa sila tapos mag-usap.

Ngunit biglang nawala ang ngiti sa labi ko nang marinig ko ang kasunod na sinabi ng lalaki.

"Unfortunately, Sir, hindi po maganda ang kasalukuyang kalagayan niya."

Napakunot ang noo ko.

"What happened to him?" tanong ni Victor.

"He's currently suffering from a mental illness, Sir."

Parang biglang tumigil ang paghinga ko.

Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong folder sa bookshelf. Sinikap kong huwag gumawa ng ingay habang nakikinig sa pag-uusap nila.

"Can you explain?"

"Base po sa aming imbestigasyon, matapos mamatay ng kanyang ate na si Seraphine Villamor, naiwan siyang mag-isa. Kalaunan, pinaalis din po siya sa Villamor mansion na ngayon ay pag-aari na ni Ms. Rodelia Sandoval."

Napanganga ako.

Hindi... Imposible.

"Where did he go after that?" tanong ni Victor.

"Kung saan-saan po siya napadpad, Sir. Hindi na rin siya nakapagpatuloy sa pag-aaral dahil wala na siyang maayos na tirahan at walang nag-aalaga sa kanya. May ilang tao rin pong nang-bully sa kanya dahil sa mga kumakalat na balita tungkol sa pagkamatay ng ate niya."

Napahawak ako bibig ko.

Binully nila ang kapatid ko?

"Hanggang sa lumala ang kondisyon niya. May mga nakausap din po kaming nagsabing nagtangka siyang magpakamatay dahil hindi na niya kinaya ang mga nangyayari sa buhay niya."

Nanghina ang mga tuhod ko. Napakapit ako nang mahigpit sa gilid ng bookshelf upang hindi tuluyang matumba.

No... Please, no.

"After that incident, madalas na raw po siyang magkaroon ng episodes. May mga pagkakataon ding nagiging agresibo siya at may nasasaktan sa paligid niya. Dahil dito, dinala siya sa isang mental institution para mabigyan ng kaukulang pangangalaga. Doon na po siya kasalukuyang nagpapagamot."

Napahawak ako sa dibdib ko at tuluyang tumulo ang mga luha ko.

Ang kapatid ko...

Anong nangyari sa kanya?

Ang huling pagkikita namin ay masaya pa siya. Lagi siyang nakangiti at mahilig mangulit kapag hindi ko nasasagot ang mga tawag niya. Minsan, nagtatampo pa siya kapag masyado akong abala sa trabaho at hindi ko siya nabibigyan ng oras.

Ngunit ngayon...

Nasa isang mental institution siya?

Nagtangka siyang magpakamatay?

Napapikit ako at mariing tinakpan ang bibig ko upang pigilan ang paghikbi.

Bakit? Bakit umabot sa ganito?

"Bibisitahin nyo ba siya, Sir?" tanong ng imbestigador.

Hindi ko na napigilan ang mga luhang patuloy na umaagos sa pisngi ko.

Akala ko, ako lang ang gustong sirain ni Rodelia. Akala ko, sapat na sa kanya ang pagkuha sa kumpanya, mga ari-arian, at lahat ng bagay na iniwan ng mga magulang namin.

Pero pati ba naman ang kapatid ko?

Ano ang nagawa ni Stephan sa kanya?

Wala siyang kinalaman sa lahat ng nangyari. Hindi niya kailanman sinaktan si Rodelia. Sa katunayan, pinagkatiwalaan niya ito dahil itinuring niya itong tunay na kapatid.

At iyon ang isinukli niya?

Napahawak ako sa dibdib ko habang pinipilit na huminga nang maayos.

Akala ko sa akin ka lang galit. Bakit pati si Stephan?

"Tell me which institution he's in. I'll take care of everything," mariing sabi ni Victor. "Make sure he receives proper treatment. I'll cover all the expenses. Whatever he needs, provide it."

"Yes, Sir. I'll coordinate with the institution and send you the details."

"Good. That's all."

"Thank you, Sir."

Maya-maya ay narinig ko ang pagbukas at pagsara ng p***o. Umalis na ang imbestigador.

Ngunit nanatili akong nakatayo sa likod ng bookshelf. Hindi ko kayang humakbang. Pakiramdam ko, nawalan ako ng lakas sa buong katawan.

"Ynah?"

Narinig ko ang pagtawag ni Victor.

Dahan-dahan akong lumabas mula sa pinagtataguan ko. Nang makita niya ang mukha kong basang-basa ng luha, agad siyang lumapit.

"Ynah, you've heard everything?"

Tumango ako.

Sinubukan kong magsalita, pero isang malakas na hikbi lang ang lumabas sa bibig ko. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at mabilis akong yumakap sa kanya nang mahigpit.

"Why, Victor?" umiiyak kong tanong.

Agad din niya akong niyakap at marahang hinaplos ang likod ko.

"Bakit pati ang kapatid ko?"

Ibinaon ko ang mukha ko sa dibdib niya habang patuloy na umiiyak.

"Anong kasalanan namin sa kanya? What did Stephan ever do to deserve this?"

"Ynah..."

"He's my younger brother, Victor! He's the only family I have left!"

Lalong nanginig ang boses ko.

"He's supposed to be studying and enjoying his life. He should be making friends and planning his future. Hindi niya dapat nararanasan ang lahat ng iyon!"

Bahagya akong lumayo upang tingnan siya. Hindi ko na alintana kung gaano kapangit ang itsura ko dahil sa pag-iyak.

"Do you know how much it hurts? I thought he was safe! I thought Rodelia wouldn't hurt him because he had nothing to do with what happened between us!"

Napailing ako habang pinupunasan ang mga luha ko.

"Why did she do that? Why did she have to take everything from us? Hindi pa ba sapat na kinuha niya ang lahat sa akin?"

Marahang hinawakan ni Victor ang likod ng ulo ko at inilapit ako sa kanya.

"Hey, listen to me."

Hindi ako sumagot. Patuloy lang akong umiiyak habang nakahawak sa damit niya.

"We'll do everything we can to help Stephan recover. He won't be alone anymore. I'll make sure he gets the best treatment."

Mahigpit kong hinawakan ang damit niya.

"Promise me, Victor. Please. Don't let anything happen to him."

"I promise."

Patuloy niyang hinaplos ang likod ko hanggang sa unti-unting humupa ang emosyon ko.

"He's going to get better, Ynah. We'll make sure of that."

Tumango ako habang nakasandal sa dibdib niya.

Kailangan kong maniwala na magiging maayos din ang lahat.

Makalipas ang ilang minuto, nakayanan ko nang kumalma. Pinunasan ko ang pisngi ko bago muling tumingin kay Victor.

"I want to see him."

"I'll visit him."

"No. I want to come with you, Victor. I want to see my brother."

"Not now, Ynah. It's not the right time yet."

"But I want to see him. I want to hold him. I want to tell him that I'm still alive!"

Hinawakan ni Victor ang magkabilang balikat ko.

"I understand. But you have to think about the consequences."

Natahimik ako.

"Your identity is still a secret. The world believes Seraphine Villamor is dead. If you suddenly appear at the institution and someone recognizes you, they might discover your connection to Stephan."

Napayuko ako.

Alam kong tama siya. Hindi pa maaaring malaman ng kahit sino na buhay ako. Kapag may nakakita sa akin sa tabi ni Stephan, posibleng makarating iyon kina Dmitri at Rodelia.

At maaaring masira ang mga plano namin ni Victor.

"I know," mahina kong sagot.

Marahang iniangat ni Victor ang baba ko upang magtama ang mga mata namin.

"Listen to me. I promise I'll bring Stephan here once the doctors say he's ready to be transferred. I'll arrange everything. He'll have his own room, proper medical care, and people who will look after him."

Tinitigan ko siya. Muling napuno ng luha ang mga mata ko.

"Thank you, Victor."

"You don't have to thank me for helping your family."

Bahagya akong ngumiti at tumango.

"Okay. I'll wait. But please, keep me updated about him."

"Of course."

Huminga ako nang malalim. Kahit masakit para sa akin ang hindi agad makita si Stephan, alam kong kailangan kong maghintay.

Ang mahalaga, hindi na siya nag-iisa. May mga taong mag-aalaga sa kanya at sisiguraduhing matatanggap niya ang tulong na kailangan niya.

At darating ang araw, magkikita rin kami.

Magkahawak pa rin ang mga kamay namin ni Victor nang muli akong tumingin sa kanya.

"Thank you for everything. I don't know what I would have done if you hadn't helped me."

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, tahimik niya akong pinagmasdan.

May kakaiba sa tingin niya. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya, pero napansin kong saglit na nanatili ang mga mata niya sa mukha ko bago unti-unting bumaba sa mga labi ko.

Kumunot ang noo ko.

"Victor?"

Hindi siya kumilos.

"Is something wrong?"

Bahagya siyang umiling.

Bago pa ako makapagtanong muli, bigla siyang yumuko at inilapit ang mukha niya sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko nang maramdaman ko ang pagdampi ng mga labi niya sa labi ko.

Isang halik. 

Tuluyan akong natigilan.

Hindi ko alam kung paano ako dapat mag-react. Ramdam ko ang isang kamay niyang marahang humawak sa pisngi ko habang ang isa naman ay nakapulupot sa baywang ko.

Hindi ito aksidente. Alam kong sinasadya niya ang ginagawa niya.

At wala akong ideya kung ano ang dapat kong gawin.

Hindi naman ito kasama sa naging kasunduan namin.

Wala kaming napag-usapang ganito.

Makalipas ang ilang sandali ay dahan-dahan siyang lumayo. Naiwan akong nakatitig sa kanya, hindi pa rin makapaniwala sa nangyari.

Napahawak ako sa labi ko.

"V-Victor..."

Direkta siyang tumingin sa mga mata ko.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Maraming tanong ang biglang pumasok sa isip ko, pero wala ni isa man ang nakayanan kong bigkasin.

What was that supposed to mean?

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • The Heiress and the Billionaire's Vengeance   Chapter 5

    "So, what do you want to do first?" tanong niya habang sumusubo ng pagkain.Napatingin ako sa kanya. "What do you mean?""Now that we're back here in the Philippines, what's the first thing you want to take care of?"Saglit akong natahimik. May isang bagay na gusto kong gawin, pero naipagpaliban ko dahil sa mga nangyari sa akin."I want to look for my brother."Tumango siya. "Your brother?""Yes. Stephan Villamor. Siguro panahon na para makita ko siya after two years," dagdag ko. "I wonder how he's doing now. I miss him so much."Pilit akong ngumiti, pero hindi ko maitago ang lungkot sa boses ko."After our parents died, he was the only family I had. I didn't even get the chance to say goodbye to him."Tahimik na nakinig si Victor. Hindi niya ako pinutol, kaya nagpatuloy ako."Back then, I couldn't contact him because it was too dangerous. Ayokong madamay siya sa problema ko kina Dmitri at Rodelia. I know keeping my distance would keep him safe."Ibinaba ko ang tingin sa plato ko."Be

  • The Heiress and the Billionaire's Vengeance   Chapter 4

    Pagdating namin sa mansyon ng mga Monteverde, agad kaming sinalubong ng mga maids na nakapila malapit sa entrance."Welcome back, Sir Victor! Welcome home, Madam Ynah!"Sabay-sabay nilang bati sa amin.Ngumiti ako. "Thank you."Agad na kinuha ng dalawang staff ang mga luggage namin habang ang isa naman ay nag-abot ng welcome drink para sa amin ni Victor. Nilibot ko ang paningin ko sa mansyon.Malawak ang entrance hall, with elegant chandeliers hanging from the high ceiling. The marble floor was spotless, habang ang mga paintings at expensive-looking furniture ay maayos na nakalagay sa bawat sulok.Napakaganda ng lugar na ito.At higit sa lahat, dito na ako titira simula ngayon.Ito na ang simula ng bagong buhay."Come on, Ynah," tawag sa akin ni Victor, at hinawakan ako sa bewang. "I'll show you our room."Tumango ako at sabay kaming naglakad paakyat sa hagdan.Habang umaakyat kami, napansin kong may isang batang maid na pababa ng hagdan. Mukha siyang nasa early twenties pa lang. Nang

  • The Heiress and the Billionaire's Vengeance   Chapter 3

    Mabilis ang mga pangyayari.Pagkalabas ko pa lang ng hospital, agad nang inasikaso ni Victor ang lahat ng kailangan para makapagsimula ako ng bagong buhay. From changing my name and preparing my new identity to arranging our wedding, everything happened so quickly.Wala na si Seraphine Villamor.She is no longer existed.She's dead.At ako na ngayon si Ynah Bermudez Monteverde, the wife of billionaire Victor Monteverde.Habang nakaupo ako sa passenger seat ng sasakyan, hawak ko ang envelope na ibinigay sa akin ni Victor. Nasa loob nito ang mga bagong dokumento na nagpapatunay sa bago kong pagkatao.I opened it and stared at the name printed on one of the papers.Ynah B. Monteverde.Ilang beses kong binasa ang pangalan. It still felt strange, considering that I had spent my entire life introducing myself as Seraphine Villamor."Everything is ready," Victor said, glancing at me.I nodded. "Thank you for taking care of everything.""You don't have to thank me. This is part of our agreeme

  • The Heiress and the Billionaire's Vengeance   Chapter 2

    Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.Puting kisame ang unang bumungad sa akin. Ilang segundo akong nakatitig doon habang pilit inuunawa kung nasaan ako. Malamig ang paligid, at may mahinang tunog ng machine sa tabi ng kama.Hospital? Dahan-dahan akong gumalaw at napansin ang suwero na nakakabit sa kaliwang kamay ko. Nakasuot din ako ng hospital gown.Buhay pa ako. Nasa ospital ako.Biglang namuo ang luha sa mga mata ko. Hindi ko napigilang mapahagulgol nang marealize kong nakaligtas ako sa sunog. Akala ko iyon na ang katapusan ko. Akala ko hindi na ako makakalabas sa lumang silid na iyon.Pero may taong dumating.May taong nagligtas sa akin.Tinakpan ko ng isang kamay ang mukha ko habang patuloy sa pag-iyak. Ilang araw akong nagtiis ng gutom at uhaw. Akala ko wala nang makakahanap sa akin. Akala ko mamamatay akong walang nakakaalam kung ano ang ginawa sa akin nina Dmitri at Rodelia.At nang maalala ko ang dalawang iyon, unti-unting napalitan ng sakit ang ginhawang nararamdaman

  • The Heiress and the Billionaire's Vengeance   Chapter 1

    Seraphine’s POVNapabalikwas ako ng bangon nang maramdaman kong may gumalaw sa tabi ko. Agad kong hinila ang kumot hanggang dibdib at napaatras ako nang makita ko ang isang lalaking nakahiga sa kabilang bahagi ng kama."Sino ka?!"Nagising siya sa sigaw ko. Paglingon niya sa akin, mabilis siyang bumangon at dinampot ang damit na nakakalat sa sahig.Pero bago pa siya tuluyang makalayo, nakilala ko ang mukha niya.Isa siya sa mga tauhan ni Dmitri. Ilang beses ko na siyang nakita sa bahay ng boyfriend ko at sa opisina nito. Hindi ko lang alam ang pangalan niya."Wait! What are you doing here?" nanginginig kong tanong.Hindi siya sumagot. Nagmamadali siyang nagsuot ng damit at lumabas ng silid."Hey! Come back!"Pero tuluyan nang sumara ang pinto.Naiwan akong nakaupo sa kama, confused at takot na takot. Napatingin ako sa sarili ko. I was wearing a thin nightdress, at hindi ko maalalang iyon ang suot ko bago ako mawalan ng malay."What happened to me?"Pilit kong inalala ang mga huling pa

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status