A Dangerous Invitation

CHAPTER 2

Alessandra’s POV

Hindi ko inasahan na ang simpleng pagbabalik ko sa buhay ni Kaelith Draven ay magiging ganito kahirap. Dapat madali lang. Ngumiti, lumapit, ipaalala sa kanya ang lahat ng nawala, at hayaan siyang mahulog sa bitag na ako mismo ang gumawa. Kapag tuluyan na siyang umibig ulit sa akin, saka ko siya iiwan. Gusto kong maramdaman niya ang sakit na apat na taon kong kinimkim.

Pero may problema. Sa tuwing naaalala ko ang paraan ng pagtingin niya sa akin kagabi, bumabalik ang mga damdaming pilit kong ibinaon.

“Stop staring at your phone,” sabi ni Mireya habang inilalapag ang tasa ng kape sa harap ko. “You’ve been looking at it for ten minutes. Are you waiting for someone?”

“Hindi.”

“Then why do you look like you’re expecting a message from your ex?”

Napatingin ako sa kanya. “I’m not waiting for Kaelith.”

“Of course.” Ngumisi siya.

Binalewala ko siya at ibinalik ang tingin sa telepono ko. Wala namang bagong mensahe, at hindi ko rin alam kung bakit umaasa akong mayroon. Kagabi, bago kami naghiwalay, sinabi ni Kaelith na gusto niya akong makausap ulit. Hindi ko siya binigyan ng sagot. Gusto kong siya ang gumawa ng paraan para makalapit sa akin.

At mukhang hindi na ako maghihintay nang matagal.

Nag-vibrate ang telepono ko.

KAELITH: Good morning, Alessandra.

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

MIREYA: “Oh, my God. Siya nga!”

“Tumahimik ka.”

“Reply!”

“Bakit? Para isipin niyang hinihintay ko siya?”

“Girl, you are literally holding your phone like it contains the secret to eternal life.”

Napailing ako, pero hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya.

ALESSANDRA: Good morning. What do you want?

Mabilis ang sagot niya.

KAELITH: To see you.

KAELITH: Dinner tonight. Just you and me.

Napakagat ako sa labi. Ang diretso niya. Walang paligoy-ligoy, walang kunwaring dahilan.

ALESSANDRA: You’re assuming I want to see you.

KAELITH: No. I’m hoping you do.

Napahinto ako. Apat na taon na ang nakalipas, ganyan din siya magsalita. Simple, direkta, at kayang tunawin ang galit ko sa ilang salita lang. Hindi na ako ang babaeng iyon.

ALESSANDRA: Seven o’clock. Send me the address.

KAELITH: I’ll pick you up.

ALESSANDRA: I didn’t say you could.

KAELITH: Then tell me where to meet you.

Napangiti ako nang hindi sinasadya.

KAELITH: And Alessandra?

ALESSANDRA: What?

KAELITH: I’m glad you said yes.

Mabilis kong ibinaba ang telepono ko.

“Patay na,” bulong ni Mireya.

“Walang patay.”

“You’re smiling.”

“Hindi ako nakangiti.”

“Your lips disagree.”

Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang isang kamay. Nakakainis. Ni hindi pa kami nagkikita, at nagagawa na naman niyang guluhin ang isip ko. Pero hindi ko hahayaang mangyari ulit iyon. Ngayong gabi, ako ang may kontrol.

***

Alas-siyete y medya nang dumating ako sa restaurant. Pinili ko ang isang itim na dress na simple ngunit eleganteng tingnan. Sapat na para maakit sya ulit. Hindi ko kailangang magpakitang-gilas para mapansin niya ako. Kilala na niya ang bawat galaw ko, ang paraan ng pag-ayos ko ng buhok kapag kinakabahan, at ang maliit na ngiting lumalabas kapag may gusto akong itago.

At iyon ang delikado. Kabisado pa rin niya ako.

Nakita ko siya sa isang mesa malapit sa malaking bintana. Nakasuot siya ng dark suit, nakaluwag ang kuwelyo, at may isang basong tubig sa harap niya. Nang mapansin niya ako, tumayo siya.

For a moment, neither of us spoke. His eyes moved over my face, then paused at my dress.

“You look beautiful,” he said.

“Thank you. You look exactly the same.”

May bahagyang ngiti sa labi niya. “Is that a compliment?”

“Take it however you want.”

Hinila niya ang upuan para sa akin. Nag-alinlangan ako bago umupo, pero hindi ko pinalampas ang pagkakataong mapansin ang paggalang niya sa maliit na bagay na iyon.

“Still opening doors and pulling chairs?” tanong ko.

“Some habits are difficult to forget.”

“Some habits should have been forgotten.”

Nawala ang ngiti niya. Alam niyang hindi lang tungkol sa upuan ang sinasabi ko.

Umupo siya sa tapat ko. “I deserve that.”

“Good. At least we agree on something.”

Dumating ang waiter at umorder kami. Pinilit kong ituon ang pansin sa menu, pero ramdam ko ang mga mata ni Kaelith sa akin.

“What?” tanong ko sa wakas.

“I’m trying to understand how you became even more beautiful.”

“Flattery won’t work.”

“I’m not flattering you.”

“Then stop looking at me like that.”

“Like what?”

“Like you still have a right to.”

Natahimik siya.

Iyon ang gusto ko. Gusto kong ipaalala sa kanya na hindi na kami katulad ng dati. Hindi na niya ako maaaring tingnan na para bang sa kanya pa rin ako.

“I know I lost that right,” he said quietly. “I’m not asking you to give it back tonight.”

“Then why did you invite me?”

“Because I’ve spent four years wishing I could sit across from you again.”

Muntik akong mawalan ng sagot. Masyado siyang magaling. O baka masyado lang akong mahina kapag siya ang nagsasalita.

“Four years is a long time,” sabi ko.

“I know.”

“And you had plenty of time to move on.”

“I tried.”

“Did you succeed?”

Tumingin siya nang diretso sa akin.

“No.”

Isang salita lang, pero sapat para guluhin ang lahat ng inihanda kong sabihin.

Dumating ang pagkain, at pansamantala kaming natahimik. Pinili kong pag-usapan ang trabaho, ang mga lugar na napuntahan ko, at ang buhay ko sa apat na taong wala siya. Nakinig siya sa bawat detalye, na para bang mahalaga sa kanya ang bawat salitang lumalabas sa bibig ko. Hindi niya ako pinutol. Hindi rin niya sinubukang gawing tungkol sa sarili niya ang usapan.

At iyon ang mas nakakainis. Dahil ipinapaalala niya sa akin ang lalaking minahal ko noon.

Pagkatapos ng hapunan, inalok niya akong samahan hanggang sa kotse ko. Naglakad kami palabas ng restaurant, magkatabi ngunit walang nagtatangkang lumapit. Hanggang sa huminto siya sa harap ko.

“Can I ask you something?”

“Depends.”

“Is there someone else?”

Napataas ang kilay ko. “Why?”

“Because I saw you with Adrian last night.”

Napangiti ako. “He’s a friend.”

“Does he want to be more than that?”

Tinitigan ko siya nang ilang segundo bago sumagot. “Why? Are you jealous, Kaelith?”

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, lumapit siya nang bahagya, sapat para maramdaman ko ang presensya niya ngunit may distansya pa rin sa pagitan namin.

“Would it make you happy if I said yes?”

“Maybe.”

“Then yes,” bulong niya. “I’m jealous.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko inaasahang aamin siya nang ganoon kadali.

“Wala ka nang karapatang magselos,” sabi ko, pilit pinananatiling malamig ang boses ko.

“I know.”

“Wala ka ring karapatang magtanong kung sino ang kasama ko.”

“I know that too.”

“Then stop acting like you still care.”

His eyes held mine. “I tried to stop caring. It didn’t work.”

Hindi ako nakasagot. Ang mga salitang iyon ay tumama sa bahaging pilit kong pinoprotektahan sa loob ng apat na taon.

Dahan-dahan niyang iniangat ang kamay niya, ngunit huminto bago niya mahawakan ang pisngi ko.

“Can I?” tanong niya.

Alam ko kung ano ang hinihingi niya. Isang simpleng haplos lang sana, pero para sa akin, mas mapanganib iyon kaysa sa lahat ng sinabi niya ngayong gabi.

Dapat tumanggi ako. Dapat umalis na ako at ipaalala sa sarili kong paghihiganti ang dahilan ng lahat.

Pero tumango ako.

Marahan niyang hinaplos ang pisngi ko. Mainit ang palad niya, at sa isang iglap, bumalik sa isip ko ang mga gabing magkahawak-kamay kaming naglalakad, ang mga halik na dati kong inaasahan, at ang pangakong akala ko ay hindi niya sisirain.

“Alessandra,” bulong niya.

“Don’t say my name like that.”

“Like what?”

“Like you still know how to make me forget everything.”

His expression softened. “I never forgot you.”

“Then you should have thought about that four years ago.”

“I know.” Inalis niya ang kamay niya sa pisngi ko. “I’m sorry.”

Naiinis ako sa sarili ko dahil gusto kong hawakan ulit ang kamay niya. Gusto kong lumapit, isandal ang ulo ko sa dibdib niya, at magkunwaring walang nangyari. Pero hindi na ako ang babaeng basta-basta nagpapatawad dahil lang sa isang paghingi ng tawad.

“Good night, Kaelith.”

Tumalikod ako, ngunit narinig ko ang boses niya.

“Alessandra, wait.”

Huminto ako.

“Can I kiss you?”

Napapikit ako sandali. Iyon ang tanong na kinatatakutan kong marinig, dahil alam kong may bahagi sa akin na matagal nang naghihintay nito.

Humarap ako sa kanya. “Why should I let you?”

“Because I want to,” sagot niya. “But I won’t unless you want it too.”

Ang simpleng sagot niya ang halos sumira sa depensa ko.

Lumapit ako nang isang hakbang. “One kiss,” bulong ko. “Don’t mistake it for forgiveness.”

“I won’t.”

Nang magtagpo ang mga labi namin, banayad muna ang halik niya, tila naghihintay kung magbabago ang isip ko. Ngunit nang hawakan ko ang kuwelyo niya at hindi ako lumayo, naging mas malalim ang halik—puno ng pangungulila at mga salitang hindi namin nasabi sa loob ng apat na taon.

Sandali kong nakalimutan kung bakit ako bumalik. Nakalimutan ko ang hotel, ang babaeng nakasuot ng damit niya, at ang sakit na nagtulak sa akin palayo. Ang alam ko lang, ang lalaking ito pa rin ang kayang magpahina sa tuhod ko sa isang halik.

Ako ang unang lumayo.

Huminga ako nang malalim habang nakatingin sa kanya. Magkadikit pa rin ang aming mga noo, at hindi niya ako pinilit na manatili.

“That was a mistake,” sabi ko.

“Then I’ll try not to make you regret it.”

“Don’t make promises you can’t keep.”

“Then I’ll prove it instead.”

Umatras ako at inayos ang aking buhok, pilit ibinabalik ang kontrol sa sarili ko.

“Good night, Kaelith.”

“Good night, Alessandra.”

Naglakad ako papunta sa kotse ko nang hindi lumilingon. Pero nang makaupo ako sa loob, napahawak ako sa labi ko. Ramdam ko pa rin ang mainit niyang halik, At naiinis ako

Dahil sa halip na maramdaman kong nagsisimula na ang paghihiganti ko, ang naramdaman ko ay ang parehong pananabik na pilit kong tinakasan apat na taon na ang nakalipas.

At kung hindi ako mag-iingat, baka ako ang unang muling mahulog.

Hindi iyon ang plano ko.

Hindi ko siya babalik-balikan dahil mahal ko pa siya.

Babalik ako dahil gusto kong maramdaman niya ang sakit na ginawa niya sa akin.

Kahit pa ang puso kong hangal ay patuloy na umaasang hahalikan niya ulit ako.