Kiss Me Again

CHAPTER 3

Alessandra’s POV

Hindi ako nakatulog nang maayos matapos ang halik namin ni Kaelith.

Paulit-ulit iyong bumabalik sa isip ko—ang paraan ng paghawak niya sa pisngi ko, ang mahinang pagtawag niya sa pangalan ko, at ang halik na matagal kong inakalang hindi ko na mararanasan muli. Nakakainis dahil apat na taon kong sinanay ang sarili kong huwag siyang hanapin, pero isang gabi lang kasama niya ay halos nakalimutan ko ang lahat ng dahilan kung bakit ako umalis.

Hindi puwedeng maulit iyon.

“Tell me you didn’t kiss him,” bungad ni Mireya nang sagutin ko ang video call niya kinabukasan.

Tinitigan ko siya mula sa screen. “Good morning to you, too.”

“Alessandra!”

Napabuntong-hininga ako. “We kissed.”

Napahiyaw siya kaya napalayo ako sa telepono.

“I knew it! How was it?”

“Hindi ko sasagutin iyan.”

“Which means it was good.”

“Mireya.”

“Fine, fine. Pero seryoso, anong naramdaman mo?”

Napatingin ako sa bintana. “Parang walang nagbago.”

Nawala ang pang-aasar sa mukha niya. “That’s exactly what worries me.”

Ako rin. Dahil kung wala nang halaga sa akin si Kaelith, dapat wala na akong maramdaman. Dapat ordinaryong halik lang iyon, isang bahagi ng plano ko, at wala nang iba.

Pero hindi ganoon.

“Remember why you came back,” paalala ni Mireya. “You wanted him to understand how much he hurt you. Don’t let one kiss erase four years of pain.”

“I won’t.”

Sana naniwala rin ako sa sarili kong sinabi.

***

Alas-diyes ng umaga nang makatanggap ako ng mssage mula kay Kaelith.

KAELITH: Are you free today?

ALESSANDRA: Why?

KAELITH: I want to see you again.

ALESSANDRA: You saw me last night.

KAELITH: And apparently, one evening wasn’t enough.

Napakagat ako sa labi ko bago sumagot.

ALESSANDRA: You’re getting confident.

KAELITH: Only because you kissed me back.

Napapikit ako. Napakayabang niya.

ALESSANDRA: Don’t flatter yourself.

KAELITH: Then let me take you to lunch. You can tell me to my face that it meant nothing.

Napatingin ako sa kisame. Ang lalaking ito talaga.

ALESSANDRA: One hour. That’s all you get.

KAELITH: I’ll take it.

Alam kong dapat tumanggi ako. Pero may bahagi sa akin na gustong malaman kung ano ang susunod niyang gagawin. Gusto kong makita kung hanggang saan niya kayang lumapit sa babaeng minsan niyang binitawan.

At higit sa lahat, gusto kong patunayan sa sarili kong kaya ko siyang kontrolin.

***

Nagkita kami sa isang tahimik na restaurant sa downtown. Pagpasok ko, agad ko siyang nakita sa mesa sa sulok. Nang mapansin niya ako, tumayo siya at ngumiti.

“Hi.”

“Hello.”

Hinila niya ang upuan para sa akin. “You look lovely.”

“Bagong linya ba iyan? Ginagamit mo na rin ba sa ibang babae?”

Biglang nawala ang ngiti niya.

“No.”

“Paano ko malalaman?”

“You don’t have to believe me today.” Umupo siya sa tapat ko. “I know I have to earn your trust.”

Hindi ko inaasahang ganoon ang isasagot niya. Mas madali sana kung nagalit siya o ipinagtanggol ang sarili. Mas madali siyang kamuhian.

Nag-order kami ng pagkain. Sa unang ilang minuto, pinag-usapan namin ang trabaho at ang mga lugar na napuntahan ko. Hindi niya ako pinilit pag-usapan ang nakaraan, ngunit ramdam kong may mga tanong siyang gustong itanong.

Sa huli, ako ang unang nagsalita.

“Why did you ask me to meet you?”

He looked at me. “Because I wanted to see you.”

“That’s not enough.”

“Because I miss talking to you. I miss hearing you laugh. I miss the way you argue with me even when you know I’m right.”

Napailing ako. “You always thought you were right.”

“And you always hated that about me.”

“Still do.”

Tumawa siya nang mahina. Sa tunog na iyon, may kung anong masakit na gumalaw sa dibdib ko. Dati, sapat na ang simpleng tawanan naming dalawa para maging maganda ang buong araw ko.

“Do you ever think about us?” tanong niya.

Ibinaba ko ang tinidor ko. “I think about what happened.”

“I deserve that answer.”

“Stop saying that.”

“Why?”

“Because it makes it harder to hate you.”

Natigilan siya. Nakita kong tuluyang nawala ang depensa sa mga mata niya.

“I don’t want you to hate me,” sabi niya. “But I know I gave you reasons to.”

“Then why keep coming back?”

“Because I still love you.”

Parang tumigil ang ingay sa paligid namin.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Apat na taon kong hinintay na marinig ang mga salitang iyon, ngunit nang sa wakas ay sinabi niya, hindi saya ang unang naramdaman ko. Takot.

“Don’t say things you can’t take back,” bulong ko.

“I’m not asking you to say it back.”

“Good. Because I won’t.”

Tumango siya, kahit halatang nasaktan siya sa sagot ko.

Pagkatapos ng lunch, inalok niya akong ihatid sa bookstore na malapit sa restaurant. Tumanggi muna ako, pero nang sabihin niyang gusto lang niyang samahan ako habang naglalakad, pumayag ako.

Sa loob ng bookstore, naghiwalay kami ng tingin sa mga libro. May nakita akong nobelang dati naming pinag-aawayan dahil pareho naming gustong bumili ng huling kopya. Kinuha ko iyon mula sa estante.

“You still like that author?” tanong niya sa likod ko.

“Some things don’t change.”

“I know.”

Paglingon ko, masyado siyang malapit. Hindi naman niya ako hinawakan, ngunit sapat ang distansya namin para maalala ko ang halik namin kagabi.

“Kaelith.”

“Hmm?”

“Stop looking at me like that.”

“How am I looking at you?”

“Like you want to kiss me again.”

Hindi siya ngumiti. “I do.”

Mabilis akong napalunok.

“Then you should learn to control yourself.”

“I can.” Sandali siyang tumingin sa mga mata ko. “But I’d rather know if you want me to kiss you.”

Ang lakas ng loob niya. At ang mas nakakainis, alam kong may sagot na ang puso ko bago pa makapagsalita ang utak ko.

“I don’t know,” sabi ko nang tapat.

“Then I won’t.”

Umatras siya nang kaunti, binibigyan ako ng puwang. Hindi niya ako hinabol, hindi niya ako hinawakan, at hindi niya ginamit ang nakaraan para pilitin akong lumapit.

Doon ako mas lalong nataranta.

Dahil mas madaling labanan ang lalaking mapilit kaysa sa lalaking marunong maghintay.

Lumabas kami ng bookstore makalipas ang ilang minuto. Sa labas, nagsimulang umambon. Hinubad ni Kaelith ang jacket niya at inalok sa akin.

“I’m fine,” sabi ko.

“You’re shivering.”

“Hindi ako giniginaw.”

Tumingin siya sa akin na parang hindi siya naniniwala, pero hindi na siya nakipagtalo. Sa halip, inilagay niya ang jacket sa sarili niyang braso at naglakad sa tabi ko hanggang sa makarating kami sa kotse ko.

Bago ako sumakay, humarap ako sa kanya.

“Thank you for lunch.”

“You’re welcome.”

“And Kaelith?”

“Yes?”

“Last night was only a kiss.”

His jaw tightened slightly, but he nodded. “I understand.”

“Don’t expect anything more.”

“I won’t expect anything you’re not ready to give.”

Tumango ako at sumakay sa kotse. Ngunit bago ko maisara ang p***o, nagsalita siya ulit.

“Can I see you tomorrow?”

Napatingin ako sa kanya. “You really don’t give up, do you?”

“Not when something matters to me.”

Dapat tumanggi ako. Sa halip, sinabi ko, “We’ll see.”

Ngumiti siya, at alam kong sapat na iyon para umasa siya.

Pag-uwi ko, inilapag ko ang bag ko sa kama at kinuha ang telepono. May bagong mensahe mula kay Adrian.

ADRIAN: Dinner tomorrow? I know a place you might like.

Tinitigan ko ang mensahe nang ilang segundo. Biglang pumasok sa isip ko ang plano kong paghihiganti. Kung gusto kong maramdaman ni Kaelith ang pagkawala, kailangan niyang makita na hindi na siya ang sentro ng mundo ko.

Nag-type ako ng sagot.

ALESSANDRA: Sure. What time?

Ipinadala ko ang mensahe bago pa ako magbago ng isip.

Pagkalipas ng ilang segundo, nag-vibrate ulit ang telepono ko. Si Kaelith.

KAELITH: I hope I get to see you tomorrow.

Tinitigan ko ang dalawang mensahe sa screen—ang isa mula sa lalaking minsan kong minahal, at ang isa mula sa lalaking maaari kong gamitin para pagselosin siya.

Dapat malinaw ang lahat. Si Adrian ang magiging bahagi ng laro ko, at si Kaelith ang taong kailangan kong turuang masaktan.

Pero habang pinagmamasdan ko ang pangalan ni Kaelith, isang tanong ang hindi ko kayang takasan.

Paano kung sa pagtatangkang turuan siyang magmahal muli, ako ang muling mawalan ng puso?

At paano kung sa susunod na halik namin, hindi na paghihiganti ang dahilan kung bakit ako lalapit?