Kabanata 3

Araw ng kasal ni Kiefer at Gwyneth.

Walang nagawa ang dalawa dahil nangako ang ginang na siya ang gagastos sa gamutan ng ama ni Gwyneth. Habang si Kiefer naman ay natakot na mawalan ng mana ng kanyang ina.

Simple lang sana ang kasal na gusto ni Kiefer dahil ayaw niyang malaman ni Sabrina. Pero ang Mommy niya ay talagang gustong ipangalandakan sa lahat na finally ikakasal na siya. Marami talagang nag-aabang kung sino ang makakatuluyan ni Kiefer dahil ang angkan niya ay nabibilang sa isa sa pinakamayaman sa bansa.

*SA KWARTO NI GWYNETH*

Nakatitig si Gwyneth sa salamin. Nakasuot siya ng puting gown na hindi niya kailanman pinangarap isuot sa ganitong paraan.

"Hija, ang ganda-ganda mo. Para kang prinsesa," sabi ng mayordoma habang inaayos ang belo niya.

Ngunit hindi niya maramdaman ang saya. Nanginginig ang mga kamay niya.

"Panginoon, tama po ba 'tong ginagawa ko? Ikakasal ako sa lalaking hindi ko mahal at hindi ako mahal. Pero para kay Itay... para sa mga kapatid ko... kakayanin ko."

Naaalala niya ang mukha ng kanyang Itay sa ospital. Naaalala niya ang 50,000 na sahod na akala niya ay para sa pagiging kasambahay. Yun pala, kabayaran ito para maging asawa ni Kiefer.

*SA SIMBAHAN*

Pagpasok ni Gwyneth, lahat ng mata ay nasa kanya. Nagbulungan ang lahat. Hindi kasi siya kilala ng mga ito. Tila bago siya sa paningin ng lahat.

"Sino siya? Hindi ko siya kilala."

"Saang promenanteng pamilya ka siya nang galing?" usisa ng isa pang ginang na may hawak na abanico sa kanyang kamay.

"Hindi ko rin alam. Ngayon ko lang siya nakita. Pero maganda siya. Ang swerte ni Kiefer." segunda ng isa pang ginang.

"Ang swerte naman niya, nakuha niya si Kiefer." dagdag pa ng isa pang babae na hindi naman katandaan ang edad kumpara sa kanya.

Ngunit pagtingin niya sa altar, hindi swerte ang nakita niya. Nakita niya si Kiefer na nakatayo, nakapamulsa, at hindi man lang tumitingin sa kanya. Galit. Malamig. Parang pinilit lang talaga.

Nagsimula na ang seremonya ng kasal sa panimula ni Fr. Simeon.

"Gwyneth Carreon, tinatanggap mo ba si Kiefer Del Fuentez bilang iyong asawa, sa hirap at ginhawa, sa sakit at kalusugan, hanggang sa kamatayan ang maghiwalay sa inyo?" tanong ng pari.

Napalunok si Gwyneth. Tumingin siya kay Donya Anastacia na nasa unang upuan, nakangiti at tumatango.

"Opo... tinatanggap ko po," mahina niyang sagot. Hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa pangako para sa kanyang Itay.

"Kiefer Del Fuentez, tinatanggap mo ba si Gwyneth Carreon bilang iyong asawa?"

Matagal na katahimikan. Halos hindi huminga ang lahat.

Tumingin si Kiefer sa Mommy niya. Nakita niya ang pagbabanta sa mga mata nito. Mana o kasal.

"I... do," sagot niya, walang emosyon. Walang pagtingin kay Gwyneth.

Matapos ang mabilisang exchange of vows ng dalawa. Sinundan ng pari nang katagang sinasambit bago matapos ang seremonyas.

"Sa bisa ng kapangyarihang iginawad sa akin ng ating Panginoon. Ngayon kayo Kiefer at Gwyneth ay binabasbasan ko bilang mag-asawa na. Sa ngalan ng Ama, ng Anak at ng Espiritu Santo. Amen. Ngayon maari mo ng hagkan ang iyong asawa.

Tumingin lang si Kiefer at napapikit naman si Gwyneth. Pero imbes sa labi ang bagsak ng labi nito sa kanyang noo. Nagulat man pero napangiti na lang rin siya.

Humarap silang lahat sa mga bisitang nakasaksi ng kanilang kasal.

"I prepared the kiss on my honeymoon." nakangising wika ni Kiefer.

Ang lahat ay nagtawanan sa kalokohan sinambit nito. Napalunok naman so Gwyneth ng marinig ito.

Nagpalakpakan ang lahat. Lumapit si Donya Anastacia at niyakap silang dalawa.

"Finally! Mrs. Del Fuentez ka na, hija!" masayang sambit nito.

Ngunit nang sila na lang dalawa ni Kiefer sa kotse pauwi ng mansyon, biglang nagbago ang hangin.

"Kiefer..." tawag ni Gwyneth.

"Huwag kang mag-expect ng kahit ano sa akin, Gwyneth," malamig na putol ni Kiefer, hindi man lang siya nilingon. "Kinasal tayo dahil sa kagustuhan ni Mommy. Dahil sa mana ko. Dahil sa pera na kailangan mo. Pero huwag kang magkakamali, hindi kita asawa. Sa papel lang tayo kasal." sumbat nito.

Naramdaman ni Gwyneth na parang may sumaksak sa dibdib niya. Pero pinigilan niya ang luhang gustong pumatak sa mga mata niya.

"Opo. Naiintindihan ko po," sagot niya. "Hindi rin po ako nag-e-expect. Isang taon lang naman daw, di ba? Pagkatapos nun, malaya ka na." proud na sagot niya.

Tumingin si Kiefer sa kanya sa unang pagkakataon. At sa unang pagkakataon, nakita nito — hindi siya iyong iniisip niya na babaeng mukhang mukhang pera. Nakita niya mismo nasasaktan ito.

At doon siya unang nainis sa sarili niya. Bakit siya naaawa?

"Hindi. Hindi ako dapat maawa. Si Sabrina ang mahal ko." usal niya.

Pero sa gabing iyon, habang magkatabi silang matulog na may unan sa gitna, hindi makatulog si Kiefer. At si Gwyneth, tahimik na umiiyak habang nakatalikod.

"Isang taon lang. Isang taon lang ako magtitiis." usal ni Gwyneth bago siya gupuin ng antok at pagod.

Kinabukasan. Nagising siya na wala sa tabi niya ang asawa.

"Rise and shine." usal niya. Nag unat-unat muna siya bago umupo.

Nakita niya ang notebook sa table. Kinuha niya ito at naisipan niyang magsulat.

(Day 1 as Mrs. Del Fuentez sa papel lang)

Nagsimula siyang magsulat. Marami siyang naisulat hanggang sa bigla siyang napaluha. Namiss na niya ang mga kapatid. Pero kakayanin niya ito dahil isang taon lang naman. Pagkatapos nitong sakripisyo niya ay uuwi siya ng probinsya na maraming pera. Ayon na lamang ang iniisip niya para hindi na siya masaktan pa.

Pag labas niya ng kwarto. Itinago niya agad ang note book sa loob ng drawer.

Pag dating niya ng sala. May naulinigan siyang boses. Isang boses babae at sure siyang boses ni Kiefer iyon.

Nagulat siya ng marinig niya ang pangalan niya na sinambit ni Kiefer.

"Hindi ko mahal si Gwyneth."

Yan lang ang tanging narinig niya. Hindi niya alam kung bakit biglang nanakit ang dibdib niya sa hindi maipaliwanag na dahilan.

"Ano ka ba Gwyneth, masanay ka na lang. Hindi naman ito ang unang beses na naging cold siya sayo. Doon pa lang kita naman na hindi ka niya mamahalin." usal niya sabay hingang malalim.