CHAPTER 4: Rough Edges

Pagpasok ni Bambie sa conference room, bumungad sa kanya ang isang mahabang mesa kung saan nakaupo ang ilang interviewers. Kabilang sa kanila ang magandang babaeng nagpapasok sa kanya sa MCL COUTURE.

Napansin din niya ang ilang interviewers na tila nagpalitan ng tingin habang sinusuri ang kanyang itsura at tila may bahagyang pagkadismaya sa kanilang mga mukha.

Here we go again, Bambie.

Sanay na siya sa ganoong klaseng tingin mula sa ibang tao. Hindi na rin bago sa kanya ang husgahan agad siya dahil lang sa kanyang appearance.

“Are you Barbie San Agustin?” tanong ng isang lalaki.

“Yes, sir,” nakangiting sagot ni Bambie.

“Well, we're from the Fashion and Design Department. I'm Gilbert, the Creative Director, and this is Lareina Maclaurent, the Design Director of MCL COUTURE.”

Magalang na ngumiti si Bambie sa dalawa.

I thought siya ang may-ari.

Saglit na umikot ang tingin niya sa buong conference room hanggang sa mapansin niya ang isang bakanteng upuan sa bandang gitna ng mesa.

“Ms. Barbie, I have to admit, I was quite surprised by your name. I was actually expecting someone who looked like Barbie,” pabirong sabi ni Gilbert sabay tawa.

Napangiti na lang nang awkward si Bambie. Hindi niya alam kung dapat ba siyang makitawa o balewalain na lang ang biro nito.

“Well, as you may already know, you're one of the candidates selected for MCL COUTURE's paid internship program,” panimula ni Lareina. “What are your plans after completing your internship?”

“Um... I haven't really made any plans yet. For now, gusto ko lang po munang ma-improve ang skills ko and gain more experience in the fashion industry.”

Napatango ang ilan sa mga interviewers.

“I'm actually curious about your design. Why did you choose to create such a simple white cocktail dress?” tanong ni Lareina.

Huminga muna nang malalim si Bambie bago sumagot.

“Actually po, pagpasok ko sa building kahapon, napansin ko agad 'yung mga products na naka-display sa showroom ng MCL COUTURE. Based on my observation, you really focus on the quality of the fabrics and the precision of every stitch. Kaya po iyon ang naging focus ko sa design ko. I didn't want to add too many details that might take away from the quality and craftsmanship of the dress.”

Napatango si Lareina habang nakikinig sa kanya.

“That's a very good observation. And you're right. That's actually what MCL COUTURE stands for. We believe that quality and craftsmanship should always come first.”

Saglit siyang tumingin sa ibang interviewers bago muling ibinalik ang atensyon kay Bambie.

“Well, that's all for today. You can start your internship tomorrow.”

Agad na lumiwanag ang mukha ni Bambie.

“Thank you so much, ma'am!”

Magalang siyang yumuko bago kunin ang mga gamit niya at tuluyang lumabas ng conference room.

---

Pagkalabas ni Bambie sa conference room, saka naman lumabas si Dreyfus mula sa isang gilid ng silid kung saan siya kanina tahimik na nagmamasid.

“Sir, may I ask kung bakit ayaw n'yo pong magpakita sa mga interns” tanong ng isa sa mga fashion designers.

Dreyfus casually slipped his hands into his pockets.

“I didn't want them to get nervous,” sagot niya na may bahagyang ngiti.

Napangiti rin ang designer at tumango.

Muling napatingin si Dreyfus sa pintuan kung saan huling lumabas si Bambie.

He was curious to see how the new interns would perform, especially the girl who had just left the room.

----

BAMBIE

Patuloy sa paglalakad si Bambie sa gilid ng kalsada, habang may maliit na ngiti sa kanyang labi.

"Good job, Bambie," bulong niya sa sarili habang bahagyang tumango.

Grrrrr!

Napatingin siya sa tiyan niya nang bigla itong kumalam.

"Oh, right. Lunch!"

Napangiti siya at agad na hinanap ng tingin ang pinakamalapit na mauupuan. Nang makakita siya ng bakanteng bench, dumiretso siya roon at umupo.

"Finally. Some peace and quiet," bulong niya.

Kinalkal niya ang bag at inilabas ang sandwich na inihanda niya kanina. Maingat niyang tinanggal ang wrapper at isusubo na sana ang unang kagat nang biglang may humintong kotse sa harap niya.

Natigilan siya.

Dahan-dahang bumaba ang car window.

Kumunot ang noo niya nang makilala ang lalaking nasa driver's seat.

Oh, great. The guy from the bus.

"Ikaw nanaman?" bulalas niya, halatang hindi natutuwa.

Napatawa si Dreyfus sa naging reaksyon niya. Binuksan nito ang p***o ng kotse at kaswal na bumaba.

Inayos pa nito ang suot na jacket bago tuluyang lumapit sa kanya, na para bang wala itong ibang importanteng ginagawa kundi puntahan siya.

Napabuntong-hininga si Bambie at inilapag muna ang sandwich sa tabi niya. Tumayo siya, saka nag-cross arms habang nakatingin nang masama sa lalaki.

"What do you want?"tila naiinis na tono nito.

Huminto si Dreyfus sa harap niya. Mula ulo hanggang paa ay sinuri siya nito. Bahagyang tumaas ang isang kilay nito nang mapansin ang unusual outfit niya.

"Don't you have something to say to me?" seryosong tanong nito.

Kumunot ang noo ni Bambie.

"Like what?"

Napabuntong-hininga si Dreyfus na para bang nahihirapan itong makipag-usap sa isang napakabagal umintindi.

"An apology. Obviously."

"Excuse me?"

"You heard me. You stepped on my foot back there, remember?" nakataas ang kilay na sabi nito. "Or do you make a habit of hurting people and walking away without apologizing?"

Napatingin lang sa kanya si Bambie bago umirap.

"Oh, please.You're acting like I ran over your foot with a truck. Besides, you deserve it."

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Dreyfus.

"You should apologize. Otherwise—"

"Otherwise, what?" mabilis siyang putulin ni Bambie.

Napangisi si Dreyfus at humakbang palapit sa kanya. Bahagya nitong inilapit ang mukha sa babae, dahilan para mapaatras ito nang kaunti.

"Otherwise, your job might be affected."

Napataas ang kilay ni Bambie bago natawa.

"Seriously?Sa tingin mo matatakot ako diyan?"

Hindi sumabay sa pagtawa si Dreyfus. Sa halip, tinitigan lang siya nito na may bahagyang ngisi sa labi.

"You're quite confident for someone who doesn't even know who she's talking to."

Bahagyang nagkibit-balikat si Bambie.

"Wow, dapat ba akong ma-impress?"

Mas lalong lumawak ang ngisi ni Dreyfus.

"You don't seem to understand how things work. People usually think twice before talking to me like that."

"Well, congratulations. I'm not like most people."

Bahagyang itinagilid ni Dreyfus ang ulo habang nakatingin sa kanya. Halatang naaaliw ito sa pagiging mataray ng babae.

"You really have no idea who I am, do you?"

Sa halip na sumagot, bumalik si Bambie sa pagkakaupo at muling kinuha ang sandwich niya.

"Honestly? Wala akong pakialam. Kahit anak ka pa ng presidente, I couldn't care less."

Natigilan sandali si Dreyfus.

Hindi siya sanay na may babaeng basta na lang nagdi-disregard sa kanya, lalo na't karamihan sa mga taong nakakasalamuha niya ay maingat sa bawat salitang binibitawan sa harap niya.

"Fine." Napailing siya habang nakangising mapanukso. "I hope you don't regret those words. I'm giving you one last chance. All you have to do is apologize."

Dahan-dahang ngumunguya si Bambie bago muling tumingin sa kanya.

"Wow. Hindi ka talaga susuko, ano?"

Umiling si Dreyfus at tuluyan nang naglakad pabalik sa kanyang kotse.

"Don't say I didn't warn you."

"Don't worry!" malakas na sigaw ni Bambie. "Hindi na tayo magkikita ulit! And just so we're clear, I'm NEVER apologizing to you!"

Saglit na huminto si Dreyfus sa tabi ng kotse niya at lumingon sa babae.

Isang mapagmataas na ngiti ang sumilay sa kanyang labi.

"We'll see about that."

Sumakay siya sa kotse at pinaandar iyon palayo.

Sinundan lamang iyon ng tingin ni Bambie bago umirap.

"Unbelievable. What an arrogant jerk!"

Muli siyang naupo nang maayos at kinuha ang sandwich niya.

"Sino ba siya sa tingin niya!?“

Napailing siya habang muling kumagat sa sandwich.

"Nababaliw na yata siya."

At ipinagpatuloy niya ang kanyang lunch na para bang walang nangyari.

Wala siyang kaalam-alam na ang mayabang na lalaking iyon ay malapit nang maging isang malaking problema sa buhay niya.