LOGINSA TOTOO LANG, maging si Czarina ay hindi rin maintindihan ang sarili niya. Magulo ang lahat. Parang may bumabangga sa loob ng dibdib niya—pag-aalala, pag-iwas, at guilt na hindi niya maipaliwanag.Buti na lang, matatapos din ito.Kapag dumating na ang kapatid niya para sunduin siya, babalik ang lahat sa normal.Huminga nang malalim si Czarina. Pinilit niyang itaboy ang mga isipin at ibinuhos na lang ang atensyon sa pagluluto.Samantala, si Damion naman ay hindi inalis ang tingin sa kaniya. Pinagmamasdan niya ang bawat kilos nito sa kusina—parang ayaw niyang palampasin kahit isang segundo. Sa mga mata niya, nandoon ang lambing na halos hindi na niya maitago.Makaraan ang halos kalahating oras, inilapag ni Czarina ang isang mangkok ng mainit na lugaw sa harap ni Damion.Kalmado ang boses niya, ngunit diretso.“Okay na. Kainin mo agad habang mainit.”Pagkatapos sabihin iyon, naghihintay siyang kumilos ito—ngunit hindi gumalaw si Damion.Nanatili lang itong nakatingin sa lugaw, tila may
“...DID YOU FALL FOR HIM?”“Then why are you trying to be nice to Damion? Ang dali niyang mag-assume, Zari.” Napahapo sa noo si Wendy. “Kapag nakakita ’yan ng pag-asa, kakapit ’yan sa’yo nang parang linta! Damion’s fighting power is terrifying. Once he clings to you, he won’t let go until he dies!” Sa totoo lang, ramdam niyang malapit na siyang umalis kasama ang kapatid niya—at malamang, hindi na niya muling makikita si Damion sa buhay na ito. Kaya gusto niyang gawing mas maayos at mas mainit ang huling mga sandali nila… para kapag binalikan niya sa alaala, wala siyang pagsisisihan.Kung magkamali man ng intindi si Damion, wala na rin iyong halaga.Matagal siyang hindi nagsalita, kaya tinapik ni Wendy ang balikat niya.“Hello? I’m talking to you. Bakit parang lumilipad isip mo?”Nagbalik sa sarili si Czarina at pilit na nagpakalma.Alam mo naman ang mga buntis, hormones,” sabi niya. “Maybe ngayon, I find Damion agreeable. Gusto ko siyang kausap ngayon. Pero the next moment, baka ayok
“THE REAL PROBLEM IS… YOUR FEELINGS FOR HIM.”“Wala akong feelings para sa kanya,” madiin niyang sabi. “Matagal ko na siyang sinukuan.” Tapos bigla siyang bumuntong-hininga at padabog na tumayo. “Ugh. Hindi ba movie? Tara na. Manood na tayo.”Inakala ni Czarina na siguradong magiging komplikado ang lakad nila.Pero kabaligtaran ang nangyari. Hindi lang pumayag si Damion—siya pa mismo ang nagmaneho papunta sa cinema. Siya rin ang bumili ng tickets at popcorn, at personal pa silang inihatid hanggang entrance ng sinehan, may bahagyang ngiti sa labi.Habang hawak ang bucket ng popcorn, napailing si Wendy at napabuntong-hininga.“Grabe… hindi ko akalaing darating ang araw na makaka-experience ako ng service ni Mr. Marquez.”Suminghal si Czarina. “Ang pathetic mo. Nabibili ka lang sa popcorn.”“Excuse me,” sabi ni Wendy habang yakap ang popcorn na parang ginto. “Ordinary ang popcorn… pero extraordinary si Mr. Marquez. Feeling ko, once in a lifetime ko lang ‘to mararanasan.”Napairap si Czar
“…WHAT SHOULD I DO?” nanghihinang tanong ni Damion. “Ayaw nga ninyang akong kausapin.”Napatingin si Wendy sa kanya, parang naawa pero hindi bumigay.“Try again,” sabi niya, diretso. “That was before. Try it now.”Napatingin si Damion kay Wendy. At unti-unting may liwanag na sumindi sa mga mata niya.“Bakit ang tagal mo? Akala ko ba kukuha—”Natigilan si Czarina nang makita si Damion na kausap si Wendy. Nabagot na ito sa kakahintay sa labas, kaya napilitan na siyang pumasok para hanapin si Wendy.“Anong ginagawa niyo rito?” Tanong ni Czarina, nakakunot ang noo habang palipat-lipat ang tingin kina Damion at Wendy.Napangisi si Wendy na nilingon niya si Damion at pinanlakihan ang mga mata, sinasabing kumilos na.Damion scratched the back of his head at napangiti. Noon ay kayang magbigay ni Damion ng kahit anong pwede nilang pag-usapan, pero ngayon ay nag-iingat siya na baka ang sasabihin niya ay lumampas sa linya, dahilan para mainis si Czarina sa kanya.Kaya hindi niya alam kung ano an
“SO NOW… I’M JUST SUFFERING THE CONSEQUENCES.”Hindi makapaniwala si Wendy. “Hindi ko akalain na pati si Mr. Marquez… may ganitong sandali.”Sa buong mundo, si Czarina lang ang kayang makasakit sa kanya nang gano’n. Napailing na lang siya sa sarili.“Love really is a torturous thing… kahit gaano ka pa kagaling o kalakas, kapag puso na ang usapan—lahat nagiging mahina.”Tahimik siyang tumalikod, kinuha ang tea at snacks, at bumalik sa kwarto.KINABUKASAN, maagang nagising si Czarina.Pagmulat niya, agad niyang naamoy ang mabangong halimuyak ng bulaklak. Umangat siya sa pagkakahiga, antok pa ang mga mata, at naglibot ang tingin sa paligid.May mga sariwang bulaklak sa vase—marami, makukulay, bagong pitas.“Zari, you’re awake?” tawag ni Wendy mula sa mesa. “Come, breakfast na.”Napakunot ang noo ni Czarina habang nakatitig sa mga bulaklak.“Bakit ang daming flowers?” tanong niya.Ngumiti si Wendy. “Ang ganda kasi ng bloom sa garden. So pumitas ako.”Umirap si Czarina. “They’re blooming fi
“…AYOKONG MAGKAROON PA NG KAHIT ANONG KONEKSYON SA KANYA.”Napayuko si Wendy. Nanginginig ang daliri habang pinipisil ang sariling palad.“Pero…” dahan-dahan niyang sabi, “sa ngayon… parang imposible ‘yon.”Napatingin si Czarina sa kisame, blangko ang mga mata.“Mas lalo lang siyang maghihigpit,” bulong niya. “Kapag nalaman niyang buntis ako… baka mas lalo niyang bantayan ang bawat galaw ko.”Napabuntong-hininga si Wendy at napakamot sa ulo.“That’s true…” amin niya. “But maybe we can use it too. Kung hindi ka pa makakaalis agad… at least gamitin natin ‘yung pregnancy para mas maging comfortable ka habang nandito ka pa.”Napalingon si Czarina, matalim ang tingin.“Comfortable?” ulit niya. “Sa mansyon niya? Sa ilalim ng kontrol niya?”Tahimik si Wendy. Walang maisagot. Dahan-dahang tumagilid si Czarina at humiga ulit, pero hindi pumikit. Hindi siya makatulog. Buong gabi siyang nakatitig sa kisame, parang hinihintay ang umaga—o ang katapusan.At nang sumikat ang araw, mas lalo lang siya
“I ONLY WANT YOU TO BE MY DAUGHTER-IN-LAW, ZARI. PLEASE STAY.”Nawawala na ang kanyang kuya kaya hindi na kakayanin pa ni Czarina na maging ang lola niya, ang tanging natitirang pamilya niya ay mawala pa sa kanya.Kaya gagawin niya ang lahat para lang mabuhay pa ang lola at makasama ng matagal.Alam
“TITO, I WANT TO SAY THAT, DAMION AND I ALREADY AGREED TO CALL OFF THE ENGAGEMENT.”Tahimik ang buong kwarto. Walang gumalaw, walang nagsalita.Unti-unting nanigas ang ekspresyon ni Alejandro, tila hindi makapaniwala sa narinig. “A-Anong… sinabi mo, hija?”Nanatiling tahimik si Damion, nakatayo sa t
“ZARI?! ANONG NANGYARI SA’YO?”Pagbukas pa lang ng pintuan ni Wendy ay halos malaglag ang panga niya nang makita si Czarina—magulo ang buhok, namumugto ang mga mata, at may dalang maliit na maleta.“W-Wen.. Wenwen…” Agad itong yumakap sa kaibigan at walang pakundangan ang mga luhang sunod-sunod na p
“...I WISH YOU HAPPINESS, MR. MARQUEZ.”Matapos magsalita ay agad rin itong lumakad papalayo kay Damion. At kasabay ng bawat paghakbang niya ay pagtulo ng luhang kanina niya pa pinipigilan.Napakagat-labi siya para pigilan ang sariling mapahikbi ng malakas at binilisan niya rin ang paghakbang. Walan







