LOGINTyron wasn't expecting to feel jealous that day. In fact, jealousy was probably the last emotion he expected to experience when he left the office that afternoon. Hindi niya lubos akalain na mararamdaman niya iyon sa mismong araw na gusto niya lang sanang makita si Lorraine.He simply wanted to see Lorraine. That was all. Bigla niya lang naramdaman na gusto niyang makita ito. Hindi naman siguro masama diba kasi may relasyon naman sila.Yeah, fake, bulong ng utak ni Tyron.The entire morning had been exhausting. Back-to-back meetings, presentations, contract reviews, several phone calls from investors and an emergency issue involving one of their overseas partners.By noon, he should have been mentally drained. He should have been thinking about profit margins, about quarterly reports, about business expansions. Instead, he found himself wondering what Lorraine was doing.Again, the realization alone was enough to make him shake his head. When did this become normal? When did she becom
At mukhang hindi man iyon aaminin ni Tyron ay kitang-kita naman sa buong kilos nito.Hindi pa rin mawala ang ngiti sa mga labi ni Lorraine habang naglalakad silang palabas ng gymnasium. Sa totoo lang, pilit niya iyong pinipigilan pero sa tuwing naaalala niya ang ekspresyon ni Tyron kanina nang makita si Winston na nakahawak sa kaniyang braso, gusto na lamang niyang matawa.Hindi niya akalaing darating ang araw na makikita niya ang ganong side nito. Palagi kasing kalmado si Tyron at palagi nitong pinapakita na kaya nitong i-controll ang lahat, na parang palagi nitong alam kung anong gagawin pero kanina? Halos hinid nito maitago ang selos nito, at ewan din ba kung bakit parang mas natutuwa siya.Ito na ba yong kilig na tinatawag?Napabuntonghininga siya, nakakainis naman! Valid ba tong nararamdaman niya?Naglalakad sila sa mahabang corridor ng high school building habang papunta sa parking area. Tanghali na non kaya maraming estudyante ang nagsisilabasan ng mga classroom, tumatakbo pa n
Mukhang hindi nagustuhan ni Tyron ang nakita nito at hindi iyon nakaligtas kay Lorraine. Hindi nakaligtas sa kaniya ang mga mata nito na halos naningkit at kulang na lang ay sugurin nito si Sir Winston. Hinawakan na lang niya ito sa braso para kahit papano ay kumalma naman itoSa lahat ng panahon na magkasama sila, natutunan na niyang basahin ang ekspresyon ng lalaki kahit kunti. Alam niya kung kailan ito masaya, kung kailan ito pagod. Kung kailan ito nag-aalala at higit sa lahat ay kung kailan ito naiinis.At sa paraan ng pagkakakuyom ngayon ng panga nito at sa paraan ng paninigas ng mga balikat nito at sa paraan ng pagtitig nito kay Winston ay alam niyang may mali.Malaking mali talaga. Baka kapag hindi pa niya ito mapigilan ay makalimutan nito na nasa school sila at may makakakitang mga bata.
Mula pa lamang sa pagpasok ni Lorraine sa school nang umagang iyon ay ramdam na niya ang pagiging abala ng lahat. Halos lahat ay hindi magkandaugaga sa mga ginagawa. Nagtataka pa siya kung bakit parang siya lang itong walang ginagawa. Sabagay, kailangan pa rin niyang tapusin itong pinagawa sa kaniya ng principal nila na report about doon sa budgeting nila. Kailangan na daw ito by next week.Muli siyang napasulyap sa labas. Halos lahat talaga ay busy, ang iba pang mga student sa high school ay may dala-dala pang tela. Napatango-tango na lang siya nang maalala ang napapalapit na event nila sa school. Ilang araw na lang pala at gaganapin na ang culmination event ng mga Garments students ng high school department. Malaking event din yon kasi parang isasabay din ang culmination ng Mapeh.Kahit elementary teacher siya, alam niyang malaking event iyon para sa mga estudyante. Ilang buwan ding pinaghandaan ng mga ito ang kanilang mga project. May fashion presentation iyon, may exhibit, at may
“May I?”Mahinang tanong ni Tyron matapos nilang paghiwalayin ang kanilang mga labi. Para bang natatakot itong sirain ang sandaling kasalukuyan nilang pinagsasaluhan. Kahit siya naman ay ayaw niya sanang maputol ang halikan nila.Para bang kahit isang maling galaw ay maaaring magising sila mula sa isang napakagandang panaginip. Kung hindi lang siya kakapusin ng hangin, hindi siya papayag na maputol eh. Paano ba naman kasi, parang tumatagal ay tila mas sumasarap ang halik ni Tyron.Habol pa ni Lorraine ang kaniyang paghinga. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa halik na pinagsaluhan nila ilang sandali lamang ang nakalilipas o dahil sa paraan ng pagtitig ni Tyron sa kaniya ngayon.Kahit hinihingal pa siya ay hinarap niya si Tyron. Ngumiti siya dito at tumango. Na parang binibigyan niya ito ng pahintulot na gawin nito ang gusto nitong gawin sa kaniya.“I’ll make you scream, Lorraine.”Tyron's touch sent a shiver through her entire body. Goosebumps rose along her skin, especially when hi
Tahimik ang buong mansion nang makarating sila.Halos alas-onse na ng gabi kaya pati ang lamig ay niyayakap na siya. Napabuntonghininga na lang siya habang hinahaplos niya ang kaniyang braso. Mabuti na lang talaga at nakauwi na sila.Ang malalawak na hallway na karaniwang dinaraanan ng mga kasambahay sa umaga ay wala nang tao ngayon. Tanging ang maiinit na ilaw mula sa mga wall lamps ang nagbibigay-liwanag sa paligid.Pagkapasok nila sa loob ay agad na sinalubong sila ng katahimikan. Maging ang wallclock sa kabilang bahagi ng living room ay malinaw na maririnig ang bawat tik-tak non. Ang tahimik na talaga ng bahay at hindi siya sanay don. Sanay siya na palaging may Manang Lynn na naghihintay sa kaniya.Pero ngayon ay hindi na nila nadatnan si Manang Lynn. Marahil ay natu







