登入Hindi agad nakasagot si Lorraine.Nanatili lamang siyang nakatingin kay Tyron, tila hindi pa tuluyang napoproseso ng isip niya ang narinig. Maliban kasi sa first time nito na magpaalam sa kaniya tungkol sa mga lakad nito, ay first time siya nitong ayain sa isang business trip. Like what?Business trip na kasama siya?Hindi niya maimagine talaga! Kahit pa anong gawin niyang pag-imagine ay hindi kaya ng utak niya. Pakiramdam niya ay may kung anong tumalon sa loob ng dibdib niya. Parang may tumatalon na kabayo at sobrang bibilis ng talon at takbo at ginugulo ang isip at puso niya.At hindi niya alam kung paano iyon pakakalmahin. Ang daming tumatakbo na naman sa isip niya. Alam niyang sinabi niya kanina na dapat hindi siya umasa diba? Pero paano niya sasabihin sa utak niya iyon ngayon?"Ako?" mahina niyang ulit, na para bang gusto lamang niyang makasigurado na tama ang kaniyang narinig.Tyron smiled patiently. The corner of his lips lifted ever so slightly, enough to soften the sharpness
Nagising si Lorraine sa banayad na sikat ng araw na sumisilip sa pagitan ng makakapal na kurtina ng kaniyang silid. Dahan-dahan siyang napakurap. Sandaling nanatili ang tingin niya sa puting kisame habang pilit na inaalala kung anong araw na ba ngayon.“Sunday nga pala, oo.” Bulong niya sa sarili.Napangiti pa siya, mabuti naman at pwede pa siya makapagpahinga bago sumabak ulit sa trabaho bukas.Sa wakas ay wala siyang klase ngayong araw. Wala ring lesson plan na kailangang tapusin. Wala ring notebooks na kailangang i-check.Sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggong sunod-sunod na trabaho, pakiramdam niya ay maaari siyang matulog nang mas matagal ngayong araw ngunit bago pa man niya maisara muli ang kaniyang mga mata, may kung anong malambot na dumampi sa kaniyang pisngi.Napakunot-noo siya. Paglingon niya sa kaniyang tabi ay agad siyang napangiti.Ang malaking stuffed bear iyon, hindi niya tuloy maiwasang mapangiti ulit. Nakapulupot pa rin ang isang braso niya rito. Napailing s
Tyron remained standing by the window long after Manang Lynn had left. Ang daming tumatakbo sa utak niya. Pero isa lang naman ang gusto niya, ang tigilan na siya ni Emelyn. Nakablock na nga ito sa mga social media accounts niya pero nakalimutan niya palang i-block ang mismong phone number nito.My bad, bulong ng utak niya.The bedroom was once again swallowed by silence. His gaze drifted toward the garden below, but his thoughts were nowhere near the neatly trimmed hedges or the marble fountain glistening under the moonlight.They were trapped somewhere in the past. A place he had promised himself he would never return to. He slipped both hands into the pockets of his slacks and released a slow breath.For years, he had trained himself not to look back. Ang dami niyang tinuro sa sarili niya na minsan din ay hindi niya nasusunod.Business had taught him one important lesson. Once a company becomes a liability, you cut your losses. You didn't keep investing in something that had already
Tyron stood motionless in front of the floor-to-ceiling window. One hand rested inside the pocket of his slacks while the other loosely held his phone.The call with Darling had already ended. Yet his mind remained occupied.Muli siyang napatingin sa labas at nagbabakasaling mapakalma pa siya. Pero kung ganitong sa Emelyn ang naiisip niya parang hirap siyang pakalmahin eh. Mas lamang ang galit niya at inis niya sa sarili dahil nilubog niya ang sarili niya sa kasalanang hindi naman pala ito too.Pero pinilit niyang pinakalma ang sarili at medyo nakinig naman ang mga cells niya sa katawan. But somehow, he knew that peace wouldn't last much longer. He had learned that life had a cruel habit of bringing back the people you had already forced yourself to forget.A vibration echoed once again inside the silent room. Another message popped up in his phone but he didn't even need to look. He already knew who it was. Without unlocking the screen, he simply placed the phone face down on the bed
Tyron stared at the name flashing across his phone. Sinasagad nga siguro talaga siya ng babaeng to. Kahit hindi niya sinasagot ay panay dial pa rin ito sa number niya. Binasa niya ang pangalan na nasa screen pero pangalan pa rin nito ang nababasa niya.Emelyn Calling...The screen continued to illuminate the dark bedroom every few seconds before fading again. Hanggang sa muli na naman itong nag ring pero hindi pa rin siya gumalaw para sagutin ang tawag nito.Instead, he leaned farther against the headboard, one hand lazily resting on his forehead while the other loosely held the phone. Wala siyang gana na makipag-usap pa dito. Wala siyang gana na marinig pa ang boses nito. Wala siyang gana na marinig pa ang kung ano mang sasabihin nito o kahit ano pang related sa babaeng to.For a long moment, he simply watched it ring. His expression remained unreadable. Kalmado lang siyang nakahiga at nakikinig sa bawat ring ng kaniyang cellphone. But beneath that composed exterior, his mind had alr
Tahimik ang buong mansion nang makarating sila. Maging ang mga ilaw sa hardin ay nakapatay na maliban sa ilang garden lamps na nagbibigay ng mahinang liwanag sa paligid.Alas-onse na rin kasi ng gabi. Karaniwan, sa ganitong oras ay nasa kwarto na si Lorraine, nakahiga at kadalasan ay naghihilik na talaga siya. Pero minsan naman ay nagbabasa ng libro bago matulog.Ngunit ngayong gabi ay iba ang sitwasyon niya. Ang sarap ng gabi niya, ay este, ang ganda ng gabi niya.Pagkababa pa lang nila ng sasakyan ay agad niyang naramdaman ang pagod sa buong katawan. Hindi iyong masakit na pagod. Kundi iyong klase ng pagod na masarap sa pakiramdam. Masarap na pagod. Masarap na masarap.Napatingin siya sa malaking stuffed toy na nakaupo ngayon sa backseat ng sasakyan. At hindi niya napigilang mapangiti. Naiiling pa rin siya hanggang ngayon kapag naaalala kung paano halos makipag-away si Tyron sa game booth para lamang mapanalunan iyon.Nang makita niyang kinuha ni Tyron ang stuffed bear mula sa likur
Hindi agad nakasagot si Lorraine. Pakiramdam niya ay parang may humarang na malaking buhol sa kaniyang lalamunan matapos marinig ang sinabi ni Tyron. Na para bang hindi niya agad nakuha ang sinabi nito at nag-loading na lang siya bigla."You make everything around you look brighter." Paulit-ulit na
Hindi alam ni Lorraine kung bakit siya kinakabahan, kailangan pa nga niyang pakalmahin ang sarili baka kasi mapansin pa ni Tyron na nanginginig ang mga daliri niya.Ewan din ba, hindi nga rin niya ma-gets kung bakit siya kinakabahan samantalang kumakain lang naman sila. Wala namang big deal eh. Mas
Pakiramdam ni Lorraine ay hindi talaga umusad ang oras buong hapon. Mula nang iwan siya ni Tyron sa school pagkatapos ng lunch nila, tila naging napakabagal ng bawat minuto. At lalo lamang iyong lumala matapos ang walang katapusang pangungulit ni Regine.Ngayon pa lang ay sumasakit na ang pisngi ni
Tahimik ang buong mansion nang makarating sila.Halos alas-onse na ng gabi kaya pati ang lamig ay niyayakap na siya. Napabuntonghininga na lang siya habang hinahaplos niya ang kaniyang braso. Mabuti na lang talaga at na







