Kabanata 42

Ang mga sumunod na araw ay hindi ko inaasahan. Spike's in a mood lately. Halos hindi niya ako kinakausap. Kahit tingnan man lang ako ay madalang niyang gawin. Para bang nandidiri siya sa akin. Pero isinawalang bahala ko 'yon. Lalo pa at wala akong panahong isipin pa siya gayong iba ang pakiramdam ko lately.

Ayon sa doktor no'ng nagpa-checkup kami ay magdadalawang buwan na akong buntis. Wala naman akong nararamdamang masama pero nitong mga nakaraang araw at linggo ay panay ang pagsusuka ko at hinang-hina ako. Nagiging malakas lang ako kapag nandito si Spike sa bahay at naaamoy ko siya.

Yeah! Nakakahiya mang aminin kahit sa sarili ko pero iyon ang totoo. Spike brightened up my mood whenever his here. Pero kung anong ikinaganda ng mood ko kapag narito siya ay siya na mang ikinapangit ng sa kanya.

"Bakit kung kailan nasa second trimester ka na ng pagbubuntis mo ay doon ka pa lang nagsususuka ng ganyan, hija? Akala ko pa naman ay hindi ka maselan magbuntis!" kuda ni Mama Rosella habang himas-himas niya ang likod ko.

Ang hindi nila alam ay nasa first trimester pa lang ako.

"May mga ganyan talaga, Rosella," pagtatanggol naman sa akin ni Lola.

"Hay naku! Teka nga, at bakit hindi pa rin umuuwi si Spike? Anong oras na oh! Bakit parang palagi na lang siyang late kung umuwi? Nag away na naman ba kayo, Serra?"

Umiling ako bago muling dumuwal sa harap ng inidoro. Naiiyak na ako. Ganito pala kahirap magbuntis. Sobrang hinang-hina na ako at gusto ko na lang mahiga pero nasusuka pa rin ako.

"Sige lang. Ilabas mo lang lahat ng 'yan. Tapos kain ka ulit," rinig kong sabi ni lola.

Umiling ako. Hindi ko na kaya. Kung ganito palagi parang ayaw ko nang kumain ulit!

"What's happening?"

Bahagya akong nagulat sa baritonong boses ni Spike sa aking likuran. Hindi ko sinasadya at hindi ko rin alam kung bakit pero bigla bigla ay tila nawala ang paninikmura ko. Para bang tapos na ako sa pagsusuka at wala na akong maisuka.

Umayos ako ng upo. Huminga ako ng malalim bago ako tumayo at nagtungo sa sink.

"Itong asawa mo kanina pang suka nang suka. Ako na nga ang natatakot at baka ma-dehydrate," rinig kong tugon ni mama sa tanong ni Spike.

"A-ayos lang ako," sabi ko matapos maghilamos. Humarap ako kay Spike at sinalubong agad ako ng seryoso niyang mga mata. Bahagyang magulo ang kanyang buhok na para bang kay gumulo no'n.

"Gabi na, mama. Umuwi na kayo para makapagpahinga. Ako na ang bahala sa asawa ko."

"Mabuti pa nga at para rin makapagpahinga na itong si Serra. Hijo, siguraduhin mong pakakainin mo ulit ang asawa mo ha? Ibigay mo kahit anong gusto para hindi magtampo ang apo ko," ani lola.

Hindi sumagot si Spike at nanatili pa rin sa akin ang mga titig niya. Huminga ako ng malalim at nag iwas ng tingin.

Hinatid namin sina mama at lola palabas ng bahay. Tahimik kaming pareho ni Spike habang tinatanaw ang sasakyang papalayo. At nang tuluyan itong mawala sa aming paningin ay ilang sandali pang naiwan ang titig ko doon bago ako nagbaling ng tingin kay Spike.

"Uminom ka? Did you have a good time?" Iyon ang una kong naging tanong imbis na itanong kung kumain na ba siya.

And I sounded bitter. I don't know why!

E, bakit ba kasi uminom-inom siya? How insensitive! He's having a good time there while I am here! Stuck in this house. Walang ibang ginawa kung 'di ang sumuka nang sumuka! I can't even have a single drop of wine! For pete's sake!

"What do you want to eat?" Instead of answering my question ay iyon ang naging tugon niya.

Umiling ako at nilagpasan siya. Nauna akong pumasok ng bahay at padabog na naupo sa sofa. In-on ang TV at naghanap ng kung anong pwedeng panoorin.

I heard him sighed deeply bago siya lumapit sa akin at inagaw ang remote mula sa kamay ko. Pinatay niya ang TV at saka ako hinarap.

"Anong gusto mong kainin?"

"I don't wanna eat anything," diretsahan kong tugon.

Muli siyang huminga ng malalim.

"Fine. Just tell me in case you want to eat something," aniya at umakyat na patungo sa taas. Kunot noo ko siyang sinundan ng tingin.

Hindi man lang ba niya ako pipiliting kumain? Hindi ba siya concern sa amin ng anak niya? Hindi ba siya nag aalala na baka magutom kami o ano?

Kung sabagay ay hindi naman na bago pa ito. Kasi simula no'ng nalaman niyang buntis ako ay kahit niminsan hindi niya ako inalagaan. Hindi niya ipinaramdam sa akin na masaya siya sa batang nasa sinapupunan ko. Where in the first place, akala ko magiging masaya siya. I know something's off but I chose to kept silent. I chose to nevermind it. Ayaw ko rin namang magtanong dahil baka hindi ko magustuhan ang magiging sagot niya sa mga katanungan ko. Atsaka ayaw kong mag away kami. Iniiwasan ko ring ma-stress. Kahit pa ayaw ko naman talaga sa batang ito ay kahit papaano ayaw ko ring may mangyari sa kanya at mapahamak siya.

"Spike, gusto kong kumain." Tumayo ako at hinabol siya. Naabutan ko siyang papasara na ng pintuan niya.

"Gusto kong kumain ng pasta."

"What kind of pasta?" seryoso at walang kagana-ganang tugon niya.

"Any kind of pasta. Basta pasta!"

Isang beses siyang tumango bago niya kinuha ang cellphone niya mula sa loob ng suit niya. Pinanood ko siyang magtipa saglit bago niya dalhin ang cellphone sa kanan niyang tainga.

"Gusto ng asawa kong kumain ng pasta... Kahit ano basta pasta... Ikaw na maghatid dito sa bahay."

Hindi ko alam kung sino ang tinawagan niya pero nang matapos ang pag uusap nilang dalawa ay pinagtaasan niya agad ako ng kilay.

"I already ordered what you want. Hintayin mo na lang. Gusto kong magpahinga," aniya saka ako pinagsarhan ng p***o.

Ilang sandali pa akong natulala sa harapan ng nakasarado niyang pintuan bago ko nagawang umalis mula roon at bumaba sa sala. How rude!