Kabanata 57

Mapanuksong mga tingin ng mga magulang ni Spike ang sumalubong sa akin pagbaba ko. Agad na nanlaki ang mga mata ko nang makita ko sila. Hindi ko akalaing darating sila ngayon at maririnig nila ang kabaliwang pinanggagagawa ko.

"M-ma, Pa, L-lola..." isa-isa akong b****o sa kanila bago ako lumapit kay Spike na kasalukuyang nasa hamba ng pintuan ng kusina at umiinom ng tubig.

"Kayo haaa! Hindi niyo man lang naisip na baka marinig kayo nitong si Merila na nandito sa baba," patutsada ni mama.

"It's fine, tita. We all married here naman so it's normal," ani Merila.

"Merila," agad na saway ni Spike kay Merila.

"What, Spike? After what you two did? Ngayon pa kayo mahihiya?" natatawa namang tugon ni Merila kay Spike.

"Stop it," Spike answered.

They were all laughing. While I'm here, hindi alam kung paano sasabihin kay Spike ang tungkol sa dugong nakita ko sa bedsheet kanina. It was just a little stain lang din naman. Hindi rin naman sumasakit ang tiyan ko. Nagawa ko pang maligo after kong makita iyon at mapakalma ko ang sarili ko. Saka lang ako nagmadali pababa. Gusto ko sanang umalis at magpa-check pero ayaw kong mag-panic silang lahat.

Especially now that they were laughing and having fun.

Kinagat ko ang labi ko saka ako lakas loob na lumapit kay Spike na ngayo'y tinatabihan na ni Merila.

"Can we talk?" mahina kong tanong sa kanya.

"About what?"

"Hoy, Serra! Ano yan? Humihingi ng round two? Parang hindi buntis ah!" biro pa ni Merila na agad niyang sinundan ng tawa kaya nagtawanan din ang mga matatanda.

Gusto ko sanang sumabay sa joke pero hindi ko magawa. Alanganing ngiti lang ang ginawa ko.

"Excuse us," pagpapaalam ni Spike saka ako hinawakan sa kamay at hinila paalis. Muli kaming umakyat sa kwarto. Pero bago iyon ay nakita ko pa ang pag irap na ginawa ni Merila.

"Anong gusto mong pag usapan?" agad na tanong ni Spike pagkapasok namin.

Imbis na sagutin siya ay itinuro ko ang bed sheet na may dugo. Agad na nanlaki ang mga mata niya at agad akong nilingon. Hinawakan niya ako sa mga braso ko.

"Galing sa iyo?"

"I-I don't know. Pero d'yan ako nakaupo kanina."

"So galing nga sa'yo? Don't tell me..."

Umiling ako. "Wala naman akong sakit na nararamdaman, Spike."

"Go get your jacket. Let's get rush to the hospital."

"Spike—"

"SERRA!" Agad akong napatalon sa gulat dahil sa ginawa niyang pagsigaw. "We were talking about the child here. We can't lose him, okay?"

Hindi ako nakasagot. Ilang sandali pa akong nakatitig sa kanya bago ko nagawang tumango. Right! Susi niya 'yong anak niya para makuha ang kayamanang inaasam niya. Kaya hindi pwedeng mawala ang bata. Hindi ako pwedeng makunan.

"Saan ang punta niyo?" tanong ni Merila.

Agad na napatayo sina mama at papa. Pare-pareho silang nakaupo sa sofa at kumakain ng cake pagkababa namin.

"Just somewhere," tugon ni Spike nang hindi man lang tumitigil sa paglalakad. Napatingin agad ako sa kanya. Bakit kaya hindi niya sinabing magpapa-check ako sa doktor?

"What? Date ba 'yan? Baka pwedeng third wheel ako?" pabiro pang sigaw ni Merila bilang pahabol.

Hindi siya nilingon ni Spike pero nagawa ko siyang lingunin upang makita kung paano nawala ang ngiti sa labi niya.

Ang halos isang oras na byahe papuntang hospital ay ginawang kinse minutos ni Spike. Hindi ko alam kung paano niya nagawang patakbuhin ng ganoon kabilis ang sasakyan nang hindi kami nadidisgrasya.

Nanatili akong tahimik kahit pa mabilis na kaming naglalakad sa hallway ng hospital, papunta sa opisina ng ob-gynecologist ko. Ramdam ko kasing galit si Spike. Ayaw ko namang masigawan niya ulit ako tulad ng ginawa niya kanina.

"Dinugo siya." Ang mga salitang iyon ang agad na ibinungad ni Spike sa doktor pagkapasok namin sa room nito.

Kumunot ang noo ni Doc Fabian habang nakatingin kay Spike bago ito nagbaling ng tingin sa akin at hinead to foot ako. "Dinugo pero mukhang okay naman siya. Come here, hija. Check natin heartbeat ng baby mo," tawag nito sa akin.

Papasok na kami sa maliit pa nitong room na hindi ko matandaan kung anong tawag. Pero bago tuluyang makapasok ang doktor ay tinawag pa ito ni Spike.

"Doc... Please tell me our baby's safe."

"Sorry to disapppoint you, Mr. Guillermo but I can't promise you that."

Agad akong pinahiga ng doktor. She then immediately manipulated the machine at inilagay iyon sa tiyan ko, for us to hear our baby's heartbeat.

It was loud and clear.

Agad akong napangiti. Our baby is doing fine. But...

"Bakit ganito?" tanong ng doktor.

The heartbeat. Hindi ito katulad sa narinig namin na heartbeat ng anak ni Rynette. Mas malakas ito at sunod-sunod. Iyong tipong hindi pa nga natatapos ang isa ay may sumasabay na.

"I can hear not just one heartbeat, Mrs. Guillermo.«

"What do you mean, doc?"

Ginalaw-galaw niya ang fetal doopler sa tiyan ko, nagpalipat-lipat ito ng posisyon.

"Kambal ang anak niyo?« tanong pa nito. Aba! Malay ko? Siya ang doktor pero bakit ako ang tinatanong?

Agad akong napatingin sa kanya.

"Kambal ang anak namin?" tanong ni Spike na ngayo'y nakasilip na sa pintuan.

"Possible, Mr. Guillermo."

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o ano. Hindi ko kasi maintindihan ang ekspresyon ng mukha ni Spike. Alanganing ngiti ang nakikita ko na kung sino man ang makakakita ay iisiping hindi siya natuwa sa balita na 'yon.

Hindi ako pinaalis ng doktor sa higaan at ngayo'y inultrasound naman ako para makita kung ilan talaga ang batang nasa tiyan ko.

And it was not just two.

"Congratulations, you've got triplets!" anunsyo ng doktor na para bang sumali kami sa lotto at pera ang napanalunan namin.

Napangiti ako. Pero sa muli kong paglingon kay Spike ay kita ko kung paanong kumunot ang noo niya at umigting ang kanyang panga bago niya kami tinalikuran at lumabas siya ng silid.

Nawala ang ngiti sa labi ko. Bakit kaya ganoon ang ekspresyon niya? Ano kayang iniisip niya? Hindi ba siya natutuwa na hindi lang isa ang anak namin, kung hindi tatlo? Ibig sabihin lang nito tatlo ang magiging tagapagmana niya.

Ayaw ba niya sa mga anak namin?