Kabanata 69

Nakapikit ang mga matang pinapakiramdaman ko ang bawat dampi ng hanging amihan na dumadapo sa aking balat habang pinapakinggan ko ang bawat hampas ng alon sa dalampasigan.

Hindi ako makapaniwalang gano'n kabilis nangyari ang lahat. Noong nakaraang linggo lang ay iniinis ko pa si Spike sa kulay pink na gamit ng babies namin. Ngayon ay nandito na ako sa isla na pagmamay-ari ng mga Flores.

"Handa na ang breakfast. Kumain na tayo."

Agad kong pinunasan ang mga luhang nagkalat sa pisngi ko nang narinig ang boses ni Welvorn. Alam kong nakita niya ang pag iyak ko pero nanatili siyang tahimik hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at maupo sa hapag.

Isang linggo na kaming magkasama pero kahit isang beses ay hindi siya nagtanong kung ano ang mga nangyari. Kahit no'ng natagpuan niya akong umiiyak habang nakaupo sa gilid ng kalsada ay hindi rin siya nagtanong. Niyakap niya lang ako't inalalayan papasakay sa sasakyan niya.

Hanggang sa matapos kaming kumain ay walang kahit isang nagsalita sa aming dalawa. Pero kahit gano'n ay ramdam ko ang minu-minutong pagtitig niya sa akin.

"I already reached your friend Miles," biglang sabi ni Welvorn nang tabihan niya ako habang nakatayo ako sa bintana't pinapanood ang isang pamilyang masayang gumagawa ng sandcastle sa 'di kalayuan. "Sinabi kong magkasama tayo. She asked about what happened, but I couldn't answer the question... Because neither I don't know what exactly happened to you."

Napatingin ako sa kanya. "Paano mo nakilala ang kaibigan ko?"

Umawang ang labi niya na parang miski siya ay nagulat.

"I..."

"And how did you reach her?"

"I... Just happened to know her when I had a business back in Las Vegas."

Marahan akong tumango. "Ah..."

"Ihahatid kita sa Las Vegas if you want."

Umiling ako. "I wanna stay here hanggang sa manganak ako kung okay lang sana," sabay lingon ko sa kanya.

"Why?"

Nanatili akong nakatitig sa kanya. Ibinuka ko ang bibig ko pero agad ko rin 'yong itinikom. Ayaw ko pang bumalik ng Las Vegas. Madali akong matutunton ni Spike kapag nandoon ako. Kahit na alam kong imposibleng hanapin niya ako o puntahan.

"Ayaw kong bumalik doon kasama ang mga bata." Nag iwas ako ng tingin at muli kong pinanood ang pamilya na ngayo'y tapos na sa ginagawa nilang sandcastle at nagtatakbuhan na habang karga-karga ng tatay sa kanyang balikat 'yong anak niyang babae.

"Wha- what do you mean?"

"Gusto kong iwan ang mga bata dito sa Pilipinas. Gusto ko silang ipaampon."

"Ano? Serra, sigurado ka ba? Alam ba ni Guillermo ang plano mong 'yan?"

Nilingon ko siya. "Hindi. Hindi niya alam at wala naman siyang karapatang malaman pa ang kahit anong may kinalaman sa mga bata. Hindi naman niya anak ang mga ito."

"Hindi siya ang ama? Kung hindi si Guillermo ang ama, e, sino?"

Malungkot akong napangiti. "It's according to him, Welvorn. Kahit na ipinagpilitan kong sa kanya ay iginigiit niyang hindi."

"So are you saying na idineny niya 'yong mga anak niyo?"

Humugot ako ng isang malalim na hininga nang naramdaman ang muling pagkirot ng aking dibdib. Parang sandamakmak na pana ang tumama sa puso ko nang alalahanin ko muli ang mga nangyari no'ng gabing iyon.

"Masaya ka ba?" tanong sa akin ni Spike habang nasa byahe kami pauwi ng bahay. Haplos haplos ko ang butterfly pendant ng kwentas na ibinili niya saa akin kanina sa mall.

"Of course! At saka excited na akong simulan ang decoration sa kwarto ng mga babies natin," nakangiti kong tugon sa kanya.

Ngumiti rin siya saka niya inabot ang kamay ko at hinawakan ito ng napakahigpit.

Pareho kaming nakangiti ni Spike pagdating ng bahay. Nang nakita ang mga nakaparadang sasakyan na alam kong sa mga magulang ni Spike ay mas lalo akong napangiti. Hindi talaga nila kami nakakalimutang bisitahin. Marahil ay ipagluluto na naman ako ni Mommy Rosella.

"They're here again," ani Spike.

"Hayaan mo na," tugon ko.

"Excited pa naman akong umuwi para masolo ka, hindi pa rin pala," nakasimangot na aniya.

Magkahawak kamay kami ni Spike na pumasok sa loob ng bahay pero agad akong napabitaw sa kanya nang isang malakas na sampal ang bumungad sa akin. Na sa sobrang lakas ay tumilapon ako sa sahig.

"LA!" sigaw ni Spike saka siya agad na lumapit sa akin upang alalayan ako sa pagtayo.

Magtatanong na sana ako kung bakit ako nasampal pero agad na kumunot ang noo ko nang nakita ang nakangising mukha ni Merila sa likuran ni Mommy Rosella.

This bitch! Siguradong may ginawa na naman ang babaeng 'to! Sa ngisi niya pa lang ay sigurado na akong siya ang dahilan kung kaya ako nasampal ng ganoon kalakas.

"ANO ITO?! ANONG IBIG SABIHIN NITO, SPIKE!" nanggagalaiti sa galit na sigaw ng lola ni Spike.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa nakitang papel na hawak-hawak ni lola. Shit! Paano napunta sa kamay niya 'yan?

"BAKIT HINDI KAYO MAKASAGOT?! ANONG IBIG SABIHIN NG KONTRATANG ITO?!"

"La, I can explain. Just please you calm down first," ani Spike.

Napatingin ako sa mommy at daddy ni Spike. Galit ang nakikita kong ekspresyon sa mukha ng daddy niya samantalang pandidiri naman sa kanyang mommy habang nakatingin sa akin. Sinubukan akong itayo ni Spike pero nanatili akong nakaupo sa sahig. Nanlalambot ang mga tuhod ko dahil sa kaba kaya't wala akong lakas upang tumayo.

"Pinakasalan mo lang ang apo ko para mabayaran lahat ng utang na iniwan sa 'yo ng daddy mo! MANGGAGAMIT!" sigaw sa akin ng lola niya.

Bumuhos agad ang luha ko! Para akong sinaksak gamit ang salitang isinigaw niya. Hindi ko ginamit si Spike. Kahit na alam kong hirap akong mabayaran ang mga utang ni daddy ay niminsan hindi sumagi sa utak ko na gamitin siya. He offered it and the only wrong I did was accepting it.

Umiling ako. "Hindi po gano'n, lola!"

"Huwag mo akong matawag-tawag na lola! HINDI KITA APO!"

"La, asawa ko po si Serra!"

Sarkastikong natawa si lola. "Hindi mo siya asawa, Spike! Nabasa na namin ang kontratang ginawa niyong dalawa! Alam na rin namin na hindi totoo ang kasal niyong dalawa! Peke ang kasal niyo! Hindi nakarehistro!"