Kabanata 78

"Hayaan mo na lang. Alam mo naman si Miles iniisip niya lang din ang kapakanan mo at ng mga bata," ani Miller habang nagkakape kami sa isang coffee shop malapit sa bahay ko.

"Iniisip ko rin ang mga bata, Mill. Malaki ang chance na makita sila ni Spike if ever na umuwi kami ng Pilipinas. Alam naman nating lahat na may pamilya na 'yong tao 'di ba? Ayoko lang makita ng mga anak ko na 'yong daddy nila ay may iba ng asawa't anak."

"Bakit kasi ayaw mong tanggapin ang offer kong maging daddy ng triplets. You know how much I love them, right? At mahal din ako ng mga bata."

Agad akong napairap at napabuntonghininga. Hindi lang din naman si Spike ang iniisip ko. Nandoon din ang mga Flores. Tatlong taon na ang nakakalipas pero tila kahapon pa rin kung sisihin ko ang sarili ko sa pagkamatay ni mommy. Hanggang hindi ko pa rin magawa-gawang patawarin ang sarili ko.

"You also know that I can't do that right? You know that I just can't take you for granted, Mill. Sobrang laki na ng naitulong niyo sa aming mag-iina. Hindi na kayang tanggapin ng pride ko na pati ang pagiging daddy ng mga anak ko ay aakuin mo."

"Serra..." aniya sabay abot sa kamay kong nakapatong sa lamesa. Hinawakan niya 'yon saka pinisil pero agad ko ring inalis.

"Mill," may pagbabanta sa boses na sabi ko. "I know what's best for us. I know na kaya ko kahit wala ang offer na 'yon."

"But that project may be your hit project. We all know na pahirapan sa iyo na makabalik sa pagmo-modelo dito sa Las Vegas because of your status. Kaya ka nga nagtayo ng sarili mong skincare company 'di ba? Now, that you've got an offer for partnership, ayaw mo naman."

"Hindi sa ayaw ko..."

"Gano'n na rin 'yon. You don't want to accept the offer because you don't want to be seen by the people of the Philippines. The Guillermo's and Flores's to be exact."

"I am fine with my small company here, Mill. Kahit papaano malaki din naman ang kinikita ko."

"But we both know that you can do better."

Umiling ako. "Buo na ang desisyon ko, Mill. Ayaw kong ilagay sa alanganin ang buhay ng mga anak ko."

Nagkibit-balikat lang si Miller saka siya nagsimulang humigop ng kape sa kanyang baso.

Maayos at kuntento na ako sa kung anong sitwasyon namin ngayon ng mga anak ko. Alam kong lumaki ako sa magarbong buhay, at dapat lang ding iparanas ko sa mga anak ko ang buhay na 'yon kasi iyon ang deserve nila pero kahit magarbo ang buhay na 'yon na kahit saan ako lumingon ay kaya kong bilhin anuman ang makita ko ay malungkot naman. Dahil sa ginagawang pagpapayaman ng mga magulang ko para lang maibigay lahat ng luho ko ay kapalit no'n ang oras nila na lagi kong hinihiling. Lagi silang wala at kahit sa hapagkainan ay hindi ako masabayan. Kaya no'ng maghiwalay sila ay mas along nalusaw ang pag-asa kong mabigyan nila ako ng kahit konting oras at atensyon. Kaya ngayong ako naman ang magulang ay ayos na sa akin ang kahit hindi mayaman, huwag lang malungkot ang mga anak ko. Kahit wala silang daddy ay kinakaya ko namang ipadama sa kanilang sapat na ako.

"Levi, why are you crying? Lennox, bakit may pasa ang mukha mo?!" agad akong tumakbo sa mga anak ko pagkalabas na pagkalabas nila sa gate ng school. Katatapos lang ng klase nila at ito na nga't sinusundo ko pagkatapos ko sa coffee shop kasama si Miller. Pero ito ang isinalubong sa akin ng mga anak ko.

"Mommy!" si Levi na agad yumakap sa akin.

"Lois, what happened?"

Umirap si Lois sa kawalan bago marahas na bumuntonghininga. "Our classmates bullied us! They told us that we have no father that's why Levi cried. And Lennox got hurt because..."

Hindi na niya itinuloy ang pag e-explain nang paglingon niya sa kapatid niya ay pinandilatan siya nito ng mga mata. And by the looks of them, alam ko na agad ang nangyari. Nakipagsuntukan si Lennox.

"I got hurt because you just watched!" singhal ni Lennox sa kapatid.

"And what do you want me to do? Get punched like what happened to you?!"

"They were bullying us! Dapat ay tinulungan mo akong suntukin ang mga bully na 'yon!"

"It's not worth my time, Lennox! Totoo naman kasing wala tayong tatay," ani Lois sabay angat ng tingin sa akin bago padabog na naglakad papunta sa sasakyan. He even slammed the door hard.

"Mommy, bakit kasi wala kaming daddy?" galit na Sabi ni Lennox saka rin sumunod kay Lois at pumasok sa sasakyan.

"Mommy..." si Levi na ngayo'y hindi pa rin maawat sa pag iyak.

"Shh... Tahan na. Let's go home na okay?"

"Sabi niyo po nasa malayo ang daddy namin. Nasa'n po ba siya, mommy? Bakit hindi po siya umuuwi? Bakit hindi na lang po natin siya puntahan para po makita namin?"

Bumuntonghininga ako bago yumuko at lumebel sa kanya. Hinawakan ko siya sa magkabilang balikat saka malawak na nginitian. "Gusto mo bang mag ice cream tayo ngayon?"

"Anong flavor?"

Naningkit ang mga mata ko. "Ikaw talaga. Basta ice cream lagi kang excited. Siyempre 'yong favorite mong dark chocolate ang bibilhin ni mommy."

Agad na sumigla ang mga mata niya saka ako binigyan ng malawak na ngiti. "Yeheey!"

Bago umuwi ay dumaan muna kami sa grocery store upang mamili ng mga kakailanganin namin sa bahay at siyempre 'yong pampalubag-loob ko sa kanila na ice cream. Buti na lang at may ice cream, may nagco-comfort sa kanila sa tuwing masama ang loob nila Kasi wala silang tatay.

Ito lang naman ang pino-problema ko. Kung paano kong sasabihin sa kanila na may ibang pamilya na ang daddy nila. Mahirap Kasi. Hindi ko naman akalaing darating sa puntong ganito. Na habang lumalaki sila ay unti-unti nilang nakikita na may kulang sa kanila. Akala ko magiging sapat ako. Pero hindi pala, hangga't may mga taong nanghuhusga sa kakulangan nila ay kailangan hindi ako magiging sapat para sa kanila.

Should I accept Miller's offer? Tutal naman ay ilang taon na kaming magkakilala. Pero hindi ba parang ang sama ko naman? Tatanggapin ko siya sa buhay naming mag i-ina at gagamitin ko ang pagmamahal niya sa amin para lang punan ang kulang sa buhay namin, kahit na hindi ko naman talaga siya mahal. Hindi ba parang unfair naman 'yon para sa kanya?