Kabanata 8

Halos lahat ng staff ko noon at mga kaibigan ko ay alam na hindi ako plastik na tao. Kapag ayaw ko sa tao, hindi talaga ako makikipagplastikan. Kung may karapatan lang ako tulad noon ay kanina pa akong nag walk out sigurado. Pero wala akong karapatan. Wala akong choice. So I had to stay at humarap sa dalawang ito na parang sila ang ikakasal.

And oh! If you think na nagseselos ako, no! Hindi ako nagseselos. I was just humiliated, naapakan 'yong ego ko. And that was all.

"Hatid ka na namin," suhestiyon ni Spike pagkatapos naming mapag usapan ang lahat ng pwedeng pag usapan tungkol sa kasal.

"You sure? Mapapalayo lang kayo, e."

"It's okay, Ril."

"Ayos lang ba talaga? Pasensya na, nasa trabaho pa kasi si Zac kaya hindi niya ako masusundo. Ayos lang ba sa 'yo, Serra?" sabay lingon niya sa akin na ikinagulat ko pa. Akala ko kasi hindi na kailangan ng permiso ko.

And she's married... Forbidden romance ba ang meron sila?

"It's okay, Merila," pilit akong ngumiti.

"Ayon! Thank you!" she giggled.

"Let's go," ani Spike at nauna nang lumabas.

"BABY, TAMARAAAAA!"

Nagsisisigaw si Merila habang tumatakbo palapit sa sports car ni Spike. Nagawa niya pa itong yakapin na parang may buhay. Akala ko ba ayaw ni Spike sa maingay? Pero bakit may bestfriend siyang mas maingay pa sa akin?

"Na-miss kitaaaa!" ani Merila at nauna pang sumakay dito.

Humalakhak si Spike na tila ba aliw na aliw sa kaibigan niya. Napanganga ako at mangha siyang tiningnan. Pansin kong panay ang tawa at halakhak niya this time. Hindi tulad no'ng ako lang ang kasama niya. So ito pala ang nagagawa ng isang Merila kay Spike Guillermo.

Sinundan ko ng tingin si Spike nang sumakay din siya sa driver's seat. Nanatili ako sa kinatatayuan ko. So paano ako sasakay? E sports car nga itong dala niya. I mean, saan ako sasakay if that Tamara has two seats only?

Napangiti ako.

"Oh my gosh! Sorry, Serra. Hindi ko alam na si Tamara 'yong dala nitong si Spike," sabay baba ni Merila mula sa sasakyan.

Agad ko siyang pinigilan. "Oh no, no, no, no, no! It's okay, Merila. I can wait for Spike here," sabay ngiti ko pa para isipin niyang ayos lang talaga.

And it's true. Ayos lang talagang ihatid siya ni Spike. Dahil sa likod ng pagpayag ko ay ang planong pagtakas. Kahit na parang delikado at wala akong sapat na plano. Pero hayaan na.

"Are you sure?" tanong ni Merila habang sumasakay pabalik ng sasakyan.

Malawak ang ngiti sa labi akong tumango. Sinilip ko si Spike sa loob at nakitang titig na titig siya sa akin. Walang ekspresyon ang kanyang mukha kaya hindi ko mabasa kung anong iniisip niya. Sinikap kong ngitian siya upang ibigay ang assurance ko na ayos lang ako dito. And that I can wait for him to come back.

As-if!

Pero hindi ko yata siya nabigyan ng tamang assurance dahil bumaba siya ng sasakyan at umikot upang makalapit sa akin.

Hinawakan niya ako sa braso. Bahagya akong napaatras nang ilapit niya ang mukha niya sa akin. Akala ko ay hahalikan niya ako, goodbye kiss kumbaga pero may ibubulong pala.

"Anong plano mo?"

"Ha? A-anong plano? H-hihintayin kita dito na makabalik."

He clenched his jaw. Ilang sandali niya akong tinitigan bago siya huminga ng malalim. "I can't be rude to Merila. Kailangan ko siyang ihatid and make sure she's safe. Hintayin mo ako dito, babalikan kita."

Tumango ako. Nagtagal ng ilang minuto ang naninimbang niyang mga mata sa akin bago siya tuluyang sumakay sa sasakyan. Merila bid her goodbyes to me. Hinatid ko sila ng tingin hanggang sa lumiko sila at mawala sila ng tuluyan sa paningin ko.

Isang mahabang buntonghininga ang pinakawalan ko. Hindi ko alam pero ang bigat ng pakiramdam ko. Maybe because, hindi ako sanay na pinipili akong iwan? Sa Las Vegas kasi, nag aagawan ang mga lalaki ko sa paghatid sa akin. Hindi lang siguro ako makapaniwala na dito sa Pilipinas, magiging ganito ang trato sa akin.

"Huwag kang mag self pity, Serra! Hindi na kailangan dahil makakabalik ka na ng Las Vegas," pagkausap ko sa sarili ko.

Iginala ko ang paningin ko, naghahanap ng pwedeng masakyan pauwi ng mansion namin. I need to get my phone or my laptop. Nandoon 'yong contacts ko sa mga kaibigan ko sa Las Vegas. I can also call Miller for help. Sigurado akong tutulungan niya ako.

Marami ang dumadaang taxi kaya naisipan kong sumakay. Kaya lang ay wala akong pamasahe. Hindi rin ako sigurado kung sino ang naroroon sa mansion na pwede kong pagkunan ng pera para sa pamasahe ko.

Sigurado akong nandoon ang cards ko, pero hindi ako sigurado kung may laman pa. Napapikit ako't napatingala sa asul na asul na kalangitan. Para akong binagsakan ng langit at lupa. Bigla ay gusto ko na lang maiyak. Dati, hindi ko ito naiintindihan. Dati, akala ko madali lang humanap ng pera. Pero ngayong nandito ako sa ganitong sitwasyon ay napagtanto kong sobrang hirap pala. Iyong tipong walang-wala ka at nasa gitna ka ng kawalan ng mahihingan ng tulong.

May humintong itim na sasakyan sa harapan ko kaya napaatras ako. Bumaba ang bintana at sinilip ako ng driver mula sa loob. Nagtaas ako ng isang kilay nang nakitang mukhang mas matanda lang ng ilang taon sa akin at gwapo ang isang 'to. Hindi man kasinggwapo ni Spike pero papasa pa rin sa standards ko.

Oh no! Bakit ko ba sila ipinagkukumpara?

"Miss Serra?"

"Kilala mo ako?"

Para akong nabuhayan ng loob. Omg! Baka isa siya sa mga tauhan ni daddy noon. Is he going to rescue me?

Ngumiti siya at bumaba ng sasakyan. Umikot siya't pinagbuksan ako ng pintuan sa backseat.

"How did you know me? Kaibigan ka ba ng daddy ko? Nagtatrabaho ka ba sa kanya noon?" Unti-unti nang sumisilay ang ngiti sa labi ko habang ipinapaulan ang mga tanong na 'yon.

Mahina siyang tumawa. "Hindi po. Sakay ka na po. Baka po matagalan pa ang pagbabalik ni Boss Spike dito kaya inutusan niya akong kunin at ihatid ka sa bahay niyo."

Bumagsak ang mga balikat ko. Ang kaninang ngiti ko ay unti-unting nawala kasabay ng pag asang unti-unting naglaho. Akala ko savior ko na, iyon pala kalaban.

Mabigat ang mga hakbang ko pasakay sa likod ng sasakyan. Akala ko kasi makakatakas na ako, iyon pala may ipapadala siyang tauhan para sunduin ako. Mautak din ang isang 'yon ah!