Kabanata 92

Napasigaw ako at agad na nanginig sa takot nang nagpaputok ng baril ang lalaking kanina pang gusto magbukas ng p***o namin.

"LABAS! LABAS!" pagsisisigaw niya.

Lumingon ako kay Welvorn. Pilit pa rin niyang tinatawagan si Spike pero hindi siya nito sinasagot.

"KAPAG HINDI KAYO LALABAS, PASASABUGIN KO 'TONG SASAKYAN NIYO!"

"Welvorn, anong gagawin natin?"

I am trying to think of a plan to escape pero kahit anong gawin ko ay palagay ko'y hindi na kami makakatakas dito dahil sa sobrang dami nilang nakapalibot sa sasakyan namin. Kahit pa sagasaan namin ang mga nasa harapan ay siguradong mapapatigil pa rin nila kami.

May mga sasakyang dumating kaya napatingin agad kami doon. Umalis ang lalaking kanina pa pilit na nagpapababa sa amin. Tumakbo ito sa isa sa mga sasakyan at kinausap ang kung sinumang nandoon.

"It's Spike," ani Welvorn kaya agad akong napatingin sa kanya.

Lumabas siya ng sasakyan at agad na itinutok ng mga lalaki sa kanya ang mga baril na hawak nila. Napasigaw ako dahil sa matinding takot.

"IBABA NIYO! KASAMA SIYA NG ASAWA NI BOSS!" sigaw ng lalaki kanina at agad naman siyang sinunod ng lahat.

Bumuka ang p***o ng passenger seat at agad niyong iniluwa si Spike. Sa sobrang takot ko ay hanggang ngayon hindi ako makagalaw. Gusto ko nang lumabas pero nanatili pa rin ako sa kinauupuan ko. Lumapit siya sa sasakyang lulan ako at pinagbuksan ako ng p***o.

"Serra..."

Bumuhos agad ang mga luha ko. "Spike..."

Puno ng sakit ang kanyang mga mata nang tingnan ako. Niyakap niya ako. Hinayaan ko na lang din ang sarili kong umiyak sa dibdib niya.

"E-everyone is d-dying, Serra." Akala ko ay ako lang ang umiiyak. Hindi ko akalaing pati siya.

"Where's my children?"

Huminga siya ng malalim bago kumalas sa mahigpit niyang yakap sa akin.

"Nasa loob si Lois. Si Terese at Roiden ang kasalukuyang nag aalaga sa kanya."

"What about Lennox and Levi?"

Alam ko naman na ang sagot pero nagawa ko pa ring itanong. Maybe because I needed a confirmation from him. Maybe because umaasa ako na baka hindi totoo ang mga narinig ko sa telepono. Na gaya ng pagsisinungaling ni Welvorn sa akin tungkol sa pagkakaroon ko ng sakit ay umaasa akong sasabihin din niyang nagsinungaling lang siya para sa ikabubuti ko, namin ng mga bata.

Pero yumuko siya at umiling kasabay ng muli niyang paghagulgol. I used to see him as cold as ice, as hard as rock pero hindi ko akalaing mga anak lang pala namin ang magpapaiyak sa kanya ng ganito.

Inabot niya ang mga kamay ko at hinawakan ang mga ito ng mahigpit.

"I'm sorry, Serra. I shouldn't have done it. Hindi ko na sana pinilit ang sarili kong maghiganti sa mga Carisma. Kung alam ko lang na mawawalan ulit ako ng pamilya, hindi ko na sana itinuloy. I'm sorry... Patawarin mo 'ko..."

I shook my head. "Hindi ko alam kung ano pang dapat kong maramdaman. Lubog na lubog na ako, Spike. Ilang buwan ko nang hindi nakikita ang mga anak ko. Miss na miss ko na sila. Kung totoo man ang sinasabi mong wala na si Lennox at Levi. Please at least let me see them. Kung totoo mang wala na sila. Please... Please... Please, hayaan mong ako ang maglibing sa kanila."

Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan niya. "Let's talk inside. Miss na miss ka na rin ni Lois."

Nagmadali kami sa pagpasok ng bahay. They were not on the living room when we entered the house.

"Wait," ani Spike.

"Nasaan sila?" tanong ni Welvorn.

Sinusundan ko ng tingin sina Welvorn at Spike habang pumapaikot-ikot sa buong bahay. Lahat na yata ng kwarto tiningnan nila pero wala sina Terese dito.

"Nasaan ang anak ko?!" I asked. Muli na namang nanumbalik ang kaba ko. Pagod na ako. Sobrang pagod na ako. And knowing na nawawala na naman si Lois ay parang guguho na ang mundo ko.

Pabagsak akong naupo sa couch. At dahil malakas ang bagsak ko ay masakit din ang naging impact ng bagay na naupuan ko.

"Aray!" reklamo ako bago muling tumayo at tiningnan ang naupuan.

Teddy bear iyon na gawa sa kahoy. Itatapon ko na sana sa sobrang inis kaso ay nahinto sa ere ang kamay ko nang mabasa ang nakaukit sa paanan nito.

'Shh... hear... devices... Off... Lights... Lois... Batanes...'

Kumunot ang noo ko. Ang ibig bang sabihin nitong Lois at Batanes ay nasa Batanes si Lois? Bakit siya nandoon?

Dahil naguguluhan ay lumapit ako kay Spike at ipinabasa ang nakita ko. Lumapit din si Welvorn. Matapos basahin ay nagkatinginan silang dalawa bago tumango sa isa't-isa.

"Right, I remember. Nagpaalam pala kanina sa akin si Terese na kina Irene sila magdi-dinner. I'm sorry, I forgot," biglang sabi ni Spike.

Lumapit siya sa akin at hinawakan ako sa siko ko. Si Welvorn ay pinatay ang ilaw ng buong bahay kaya biglang dumilim ang paligid. Akala ko ay tuluyang didilim at wala na akong makikita pero nagulat ako nang nakitang sobrang dami ng mga malilit na ilaw na kulay pula.

Iginiya ako ni Spike palabas ng bahay. Agad niya akong pinasakay sa sasakyan niya.

"We need you to get out of here."

"Boss, ano pong nangyayari?"

"Call Art. Sabihin mong palibutan ng mga tao ang bahay ng kapatid ni Terese na si Irene. Maraming devices sa loob ng bahay, naririnig nila ang bawat kilos natin."

"Copy, boss."

Pumasok siya sa loob ng sasakyan at agad itong minaniobra papalayo. Habang nasa byahe ay may sinusubukan siyang tawagan.

"Neo... Nasa Batanes sila."

"Roiden might have secured them." Rinig ko ang pagbuntonghininga nito sa kabilang linya. "Mabuti na rin 'yon. Malakas ang Pamilya ni Roiden doon. Hindi basta-bastang nakakapasok ang kung sino kaya siguradong ligtas sila doon."

"Yeah... Isa na lang ang inaalala ko..." Nilingon niya ako saglit bago muling tumingin sa daan. "Kasama ko ang asawa ko."

"What? You were with Serra? Akala ko ba itinatago siya ni Welvorn. Dumiretso kayo dito sa bahay ko."

"We're coming."

"Bakit nasa Batanes?" tanong ko matapos niyang patayin ang tawag niya sa kaibigang si Neo.

"Nandoon ang pamilya ni Roiden."

"I see. Safe ba si Lois doon?"

"Yeah. Alam kong hindi hahayaan ng kapatid mong si Terese na mapahamak ang anak natin, Serra."

Nakahinga ako ng maluwag. "Mabuti naman kung gano'n."

"Ikaw ang inaalala ko ngayong nandito ka."

"I'm sorry, dumadagdag pa yata ako sa alalahanin mo. Gusto ko lang naman sanang makita ang mga anak ko at lumayo na dito,"

"I know. And I'm sorry kung nadamay ko kayo sa lahat ng gulong 'to. Masyado na kitang nasaktan, Serra. Pakiramdam ko sa bawat sakit na dinudulot ko sa 'yo ay katumbas no'n ang mga hakbang mo palayo sa akin. This is not what I wanted. This is not what I've planned. Gustuhin ko mang angkinin ka ulit pagkatapos ng lahat ng 'to... Alam kong hindi na maaari. Dahil pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan mo nang dahil sa akin, I don't think I still deserve you."