Kabanata 93

"Ayaw kong pag usapan 'yong tayo, Spike."

Tumango siya at hindi na muling nagsalita. Tahimik kaming dalawa sa loob ng sasakyan habang papunta sa bahay ng kaibigan niyang si Neo. Nang makarating doon ay agad kaming pumasok sa loob. Gaya ng bahay nina Roiden at Terese ay gwardiyado din ang bahay nitong si Neo.

"Ikaw si Serra? Ako si Adaline, asawa ni Neo," agad na bungad sa akin ng babaeng kasama ni Neo sabay abot nito ng kamay sa akin.

Tumango ako at nginitian siya kasabay rin ng pagtanggap ko sa kamay niya.

"Nag breakfast na kayo?" muling tanong nito. Umiling ako.

"Love, paasikaso muna si Serra. Mag uusap lang kami nitong si Spike," ani Neo.

"Sure," ngiti nito. "Come on, Serra."

"Thanks, Ada," pahabol ni Spike nang magsimula kaming maglakad ni Adaline papunta sa kitchen nila.

"Oh no! Wala na kaming stocks," si Ada habang tinitingnan ang ref nila. "Pasensya ka na, Serra. Pancakes lang ang mai-o-offer ko sa 'yo sa ngayon. Hindi pa kasi kami nakakapag-grocery ni Neo, e."

"Naku! Ayos lang, Ada. Pasensya na rin at nakakaisturbo pa kami dito sa inyo."

"Ano ka ba! Hindi kayo isturbo. Willing kaming tumulong ni Neo sa inyo. Alam mo kasi, isa 'yang asawa mong si Spike sa dahilan kaya ako nandito at malaya. Kaya hangga't kaya namin ni Neo na tumulong sa inyo ay tutulong kami. Don't worry, Serra, magiging maayos din ang lahat," sabay ngiti niya.

Mabilis kumilos si Adaline kaya ilang minuto lang din ay hinahain na niya ang pancakes. Dahil nakakahiya naman at nakakaisturbo pa kami sa kanila ay tumulong na din ako sa paggawa ng kape.

"Iced americano ang paborito ni Spike, Serra. Iyon ang gawin mo," sabay ngiti niya sa akin.

Nahinto pa ako saglit bago muling nakagalaw. Wala kasi akong alam kay Spike sa kung anong mga paborito niya. No'ng nasa iisang bahay kasi kami dati ay hindi naman namin napapagkwentuhan ang mga bagay na tungkol doon.

"Lagi kasi 'yang nandito si Spike kaya alam na alam ko na kung anong mga gusto niyang inihahanda ko. Actually, lahat 'yan silang magkakaibigan laging tumatambay dito sa bahay. Pero mas madalas talagang si Spike kasi wala naman kayong pamilya niya dito sa Pilipinas."

Huminga ako ng malalim at humarap sa kanya. Abala na siya ngayon sa paghihiwa ng strawberries.

"Akala ko naging sila ng bestfriend niyang si Merila?"

Tumigil siya sa paghihiwa kasabay ng pagkunot ng kanyang noo.

"No."

"They have a daughter. Nakita ko."

"Maybe iyon 'yong mga panahon na maayos pa ang takbo ng paghihiganti ni Spike. Merila is part of the plan to get rid of the Carisma family. At saka hindi niya anak ang bata. Hindi ba niya nakwento sa 'yo?"

Umiling ako. "H-hindi pa kami nakakapagusap ng masinsinan tungkol sa mga nangyayari."

Nanlaki ang mga mata niya. "Pumunta ka dito without knowing what's really happening? It's dangerous, Serra!"

"Gusto ko lang naman makita ang mga anak ko. Tatlong buwan ko na silang hindi nakikita."

"Hindi mo ba pa rin ba alam ang tungkol sa dalawang bata? Oh my god. I shouldn't be asking. Hindi dapat sa akin manggaling."

"Alam ko na. Pero hindi ko alam kung nasaan ang mga katawan nila."

Tuluyan niyang ibinaba ang hawak niyang kutsilyo. Lumapit siya sa akin at niyakap ako.

"My deepest condolences, Serra."

Inabutan kami nina Neo at Spike sa ganoong posisyon. Pero hindi sila nagtanong kung anong mga nangyari o kung anong pinagusapan namin ni Adaline. Tahimik lang din kaming kumain ng agahan at pagkatapos ay nagpaalam ang mag asawa na mag go-grocery sila. Naiwan kaming dalawa ni Spike sa bahay nila.

"Gusto mong magpahinga?" tanong ni Spike nang tuluyang makaalis si Adaline at Neo.

Umiling ako at naupo sa sofa. Sinenyasan ko siyang maupo sa tabi ko na agad naman niyang sinunod.

Sa sobrang dami ng gusto kong itanong sa kanya ay hindi ko na alam kung alin pa doon ang una kong itatanong.

Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan ko.

"Hindi mo anak ang anak ni Merila?"

Umiling siya. "But why is she calling you daddy?"

"Kasi 'yon 'yong gusto ni Merila. Pero alam ng bata na hindi ako ang daddy niya. Alam din niyang may pamilya ako. Na merong kayo."

Panandalian akong nagulat sa sinabi niya. Pamilya niya? Kami? Yes. I am labeled by the people around us as his wife pero hindi ko 'yon masyadong pinapansin. Ngayon lang talaga na siya na ang nagsabi.

"Alam mo bang ikaw ang ama ng triplets?"

"Masasaktan ba ako ng ganito kung hindi?"

Nakagat ko ang labi ko. Nagbabadya na namang tumulo ang mga luha ko.

"Alam ko na agad 'yon matapos mong manganak, Serra. I was there. I was outside the operating room."

Para akong nanlamig sa sobrang gulat. Napatitig ako sa kanya habang hirap pa ring iproseso ang mga sinabi niya.

"Ipina-DNA test ko agad ang mga bata."

"Spike, hindi ako kailanman nagalaw ni Yoko."

He nodded. "Alam ko."

Tuluyan ng bumagsak ang mga luha ko. "Alam mo? Pero hindi mo ako pinagtanggol sa mga magulang mo? Alam mo? Pero pinalayas mo ako?"

"Pinasundan kita no'n, Serra. Nakapalibot sa 'yo ang tauhan ko. I'm sorry pero kailangan ko 'yong gawin para malayo ka dito. Kailangan ko 'yong gawin kasi madadamay ka at ayaw ko 'yong mangyari. Naghihiganti ako, Serra. Naghihiganti ako kay Rosella Carisma at sa pamilya niya. Dahil sa kanila kaya namatay ang nanay ko. Dahil sa kanila hanggang ngayon hindi pa namin nakikita ang bangkay niya.

"Si Rosella? Hindi ba ay mommy mo 'yon?"

He shook his head. "Yes. I mean no. Mommy siya ni Spike Guillermo. At hindi ako 'yon. I am Damian Guttierez, kapatid ko si Sebastian at si Rynette. Anak ako ni nanay kay Javier Guillermo."

"Kung ikaw si Damian Guttierez, nasaan ang totoong Spike Guillermo?"

"Inilibing ng stepfather ko no'ng kinse anyos pa lang ako. Akala lang nila missing ang anak nila pero ang totoo patay na. No'ng mag 25 ako doon ako pumunta sa kanila at nagpanggap na siya."

Napailing-iling ako. "You were as cruel as them, Spike. Or should I say... Damian?"