Kabanata 96

Nagising ako dahil sa mga maliliit na daliring humahaplos sa kamay ko. Agad akong nagmulat ng mga mata at nakita si Lois sa gilid ng aking kama.

"B-baby..."

Nag angat agad siya ng tingin sa akin at malawak na ngumiti. "Mommy, you finally woke up!"

Dahil sa sigaw niya ay agad niyong nakuha ang atensyon nina Spike at Roiden na nasa 'di kalayuang sofa. Mabilis na lumapit si Spike habang si Roiden ay agad na lumabas ng kwarto, nagpaalam ito na tatawagin raw ang kaibigang doktor na si Neo.

"Serra, masakit pa ba? A-anong pakiramdam mo? God! Thank you, God you're awake!"

Hinawakan niya ako sa kabila kong kamay. Napatingin agad ako doon.

"S-si Mama Rosella?" Marami akong nais na itanong pero hindi ko alam kung bakit sa dinami-dami ay iyon agad ang una kong naitanong.

"S-she escaped... But we we're trying our best to find her, Serra."

Sandaling naiwan ang mga tingin ko kay Spike. It's bad news for me. Hindi ko alam kung anong itutugon ko sa balitang 'yon. Because if she escaped... It only means the war isn't over.

"But we found Rynette, Serra. Nakakulong na din ang mga tauhan niya even her family na kasabwat niya. It just her who escaped. It's almost over, Serra."

Ewan ko ba. Kahit na gano'n ang mga sinabi niya ay hindi ko pa rin magawang mapanatag. Hindi ko masyadong kilala ang pagkatao ni Mama Rosella. I only know her good side, a little bit of her bad side pero 'yong mga rebelasyong nalaman ko no'ng huling nakaharap namin siya... Iyong sa kung paano niya nilibing ng buhay ang nanay ni Spike, ibig sabihin lang no'n wala siyang puso. If she wants to kill, she can. Kaya natatakot ako. Hindi para sa sarili ko kung 'di para sa natitira kong anak. Dahil alam ko... Siya ang babalikan ni Mama Rosella kung sakali.

Dumating si Neo. He checked up on me and when he found out na ayos naman na ako ay iniwan niya rin uli kami ni Spike para makapagusap.

"I missed you, mommy!"

Niyakap ako ni Lois. Sinubukan ko siyang yakapin pabalik pero nang gumalaw ako ay naramdaman ko agad ang pananakit ng sugat ko sa likod.

"Is it still hurting, mommy?"

Tipid ko siyang nginitian. "I missed you too, Lois."

Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko. I missed Levi and Lennox too. Gusto ko rin silang makita at mayakap.

"I'm sorry I wasn't able to protect them, mom. It's my fault. I should've saved them. Hindi sana ako umalis na ako lang mag isa. I'm sorry, mom. I left them kaya sila namatay."

Umiiyak na rin si Lois. Umiling ako. Kahit masakit ang likod ko sa tuwing gagalaw ako ay pinilit kong igalaw ang mga kamay ko upang maabot ang pisngi ni Lois. Dahan-dahan kong inalis ang mga luha niya.

"Shh... Wala kang kasalanan. Mommy is happy that you have saved yourself, Lois."

"But you will be happier if I saved them too."

Sa kanilang tatlo, si Lois ang matatag. Siya rin ang hindi iyakin. Kaya sobrang sakit para sa akin na makitang humahagulgol siya ngayon sa harapan ko habang sinisisi ang sarili niya sa nangyari sa mga kapatid niya.

"Wala kang kasalanan, Lois. It all happened because of bad people. Walang may gusto ng mga nangyari. So please stop crying. Stop blaming yourself. You're hurting me."

"I'm sorry..."

"Shh... It'll be okay, huh?"

Dahil hindi pa kami sigurado sa safety naming dalawa ni Lois ay pinili muna naming tumira sa bahay ni Spike... Sa dati naming bahay. He actually let us go, may assurance naman na may mga tao siyang ipapadala upang mabantayan kami sa Las Vegas but I choose to stay. Hangga't alam kong malaya pa si Mama Rosella ay hindi ako aalis sa tabi ni Spike. I only have Lois. Ayaw ko nang pati siya mawala dahil lang pinili kong mapalayo kay Spike. Dahil lang may tinatakasan akong nararamdaman.

We're no longer a family. Despite us being together, alam naming pareho ni Spike na we were just living together for the sake of me and Lois's safety. Humingi siya ng tawad sa akin pero hindi pa namin napaguusapan ang relasyon naming dalawa. O mas tamang sabihing pinili kong huwag pag usapan because I find it unnecessary.

Malayo ang loob ni Lois kay Spike. Hindi man niya sabihin, pero pinapakita niya sa bawat kilos niyang si Spike ang sinisisi niya sa pagkawala ng mga kapatid niya.

Alam ko naman sa sarili kong mahal ko pa si Spike. Pero hindi na lang sarili ko ang iniisip ko ngayon. I must also consider Lois's feelings towards his father. I find it hopeless. Nag e-effort naman si Spike na mag reach out sa anak niya pero masyado pang maaga, masyado pang sariwa ang mga sugat namin para maging masaya kami.

"Hindi ko alam na may iba akong kapatid. Hindi ko rin alam na hindi ko pala kapatid sa ina sina Kuya Welvorn at Ate Irene," Terese said. Pareho kaming nakatayo sa bulwagan ng bahay namin ni Spike, nagkakape habang pinapanood si Lois na masayang naglalaro kasama ang mga pinsan niyang sina Elio, Zianne at Lianne- mga anak nina Terese at Roiden.

Natigilan ako. Sandali akong hindi nakagalaw bago ko marahang ibinaba ang baso kong hawak sa coffee table.

"Nalaman ko lang lahat no'ng nasunog ang bahay namin."

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Isa rin ito sa tinatakasan ko kaya ayaw ko na sanang bumalik ng Pilipinas. Ayaw kong pagusapan ang mga nangyari. Ayaw kong harapin ang kasalanan ko. I already blamed myself. At hindi ko kakayaning makita ang resulta ng mga kasalanang ginawa ko. Ayaw kong makita at maramdaman ang sakit na idinulot ko sa kanila.

"When you..."

"When I burned your house? When I killed my mother? Alam ko naman, Terese. Kahit hindi niyo sabihin o ipakita sa akin alam ko. Galit kayo sa akin dahil sa ginawa ko. At hindi ko kayo masisisi... Dahil miski ako, galit ako sa sarili ko."

She shook her head. "No, I'm not, Ate Serra. Hindi ako galit sa 'yo. Kahit din siguro kung ako ang nasa posisyon mo, gano'n din ang gagawin ko... Or even worse."