Mag-log inChapter Eighty-EightMag-isa ako sa penthouse nang hapon na iyon. Lumabas ako sa malawak na balkonahe, bitbit ang isang maliit na sketchpad na binili ko noong isang araw nang mag-ikot ako sa lugar nang walang bantay. Totoo ang sinabi ni Alexander—malaya akong nakakalabas ngayon nang walang anino ni Vito o ng kahit sinong tauhan na nakabuntot sa aking mga hakbang. Isang malaking hakbang iyon para sa aming dalawa, isang bagay na unt-unting nagpaparamdam sa akin na ako ay muling nabubuhay bilang isang totoong tao, hindi bilang isang magandang palamuti sa kaniyang koleksyon.Umupo ako sa upuang yari sa rattan at pinagmasdan ang langit. Kulay kahel, lila, at rosas ang abot-tanaw habang unt-unting nilalamon ng gabi ang mga naglalakihang skyscraper ng lungsod. Dahan-dahang dinala ng aking mga daliri ang lapis sa papel. Sa halip na ang mga modernong gusali o ang siksikang mga kalsada ang aking iguhit, ang aking kamay ay tila may sariling isip na pilit bumabalik sa isang mundong payak ngunit p
Chapter Eighty-SevenAng mga sumunod na linggo ay naging isang tahimik na serye ng mga pagbabago. Hindi naging madali ang bawat araw, dahil ang mga lumang gawi ay tila mga multong madalas pa ring sumilip sa aming mga kilos. May mga gabi pa rin na nagigising si Alexander na tila hinahanap ako sa dilim, ang kaniyang mga kamay ay mabilis na humahawak sa aking baywang upang siguraduhing hindi ako tumakas habang siya ay natutulog. Ngunit sa tuwing madaramas niya ang aking marahang paggising at ang marahan kong pag-tapik sa kaniyang kamay, dahan-dahan ding lumuluwag ang kaniyang kapit, pinalis ng marahang buntong-hininga ng relief.Isang umaga, habang naghahanda siya para sa isang mahalagang board meeting, pumasok ako sa kaniyang walk-in closet. Nakatayo siya sa harap ng malaking salamin, sinusubukang ayusin ang kaniyang kurbata, ngunit halatang lumilipad ang kaniyang isip."Let me," mahina kong sabi, lumapit ako at dahan-dahang kinuha ang silk na tela mula sa kaniyang mga daliri.Napatigil
Chapter Eighty-SixDahan-dahan kong naramdaman ang pagbaba ng kaniyang mga palad patungo sa aking likod, marahang hinahaplos ang bawat bahagi ng aking gulugod na tila ba binibilang niya ang bawat buto, sinisiguradong narito nga ako sa kaniyang piling. Ang kaniyang halik ay nanatiling mabagal, banayad, at may dalang lalim na unt-unting nagpapabura sa ingay ng labas ng mundo. Walang nagmamadali. Sa unang pagkakataon, hinayaan ni Alexander na ang oras ang sumunod sa amin, hindi ang kaniyang mga utos.Nang ihiwalay niya ang kaniyang mga labi, hindi siya lumayo. Nanatiling magkadikit ang aming mga ilong, at ang kaniyang malalalim na paghinga ay dumarampi sa aking mukha."I missed you, Rosita," pabulong niyang pag-amin, ang kaniyang boses ay may dalang gasgas ng emosyong matagal niyang itinago sa ilalim ng kaniyang pagiging bilyonaryo. "More than I care to admit. The penthouse was freezing without you. Every room felt like an empty tomb.""Kasalanan mo rin naman," mahina kong sagot, may bah
Chapter Eighty-FiveNanatili kaming ganoon sa loob ng ilang minutong walang ingay. Ang aking ulo ay nakasandal sa kaniyang matigas ngunit tila lumalambot na balikat, habang ang kaniyang kamay ay hindi tumitigil sa marahang paghagod sa aking likod. Sa bawat paghinga niya, nararamdaman ko ang pag-naas ng kaniyang dibdib, isang ritmo na unt-unting nagpapatid sa tensyong natitira sa aking katawan. Ang penthouse na ito, na madalas kong tingnan bilang isang malawak na bartolina ng aking kaluluwa, ay tila nagbago ng pakiramdam ngayong umaga. Hindi na ito kasing lamig ng dati."You're overthinking again, Rosita," pabulong na basag ni Alexander sa katahimikan. Ang kaniyang Ingles ay hindi na katulad kahapon na tila ba bawat salita ay may dalang patalim; ngayon, ang kaniyang boses ay may pamilyar na lalim na nag-aanyaya ng kapayapaan. "I can hear your mind racing from here.""Paano ko hindi iisipin ang lahat, Alexander?" dahan-dahan kong iniangat ang aking ulo upang tingnan siya, ang aking mga
Chapter Eighty-FourHindi ko alam kung ilang oras ang lumipas habang nananatili kaming nakakulong sa silid na iyon. Ang marahas na bagyo ng kaniyang pagnanasa ay dahan-dahang humupa, na nag-iwan ng isang mabigat, mainit, at tahimik na gabi sa pagitan naming dalawa. Ang mabibilis na hampas ng kaniyang dibdib kanina ay napalitan ng malalalim at pantay na paghinga. Nakahiga pa rin siya sa itaas ko, ngunit ang kaniyang bigat ay hindi na tulad ng kanina na tila ba gusto akong gumuho; ngayon, ang kaniyang katawan ay nakadantay sa akin sa paraang tila ba natatakot siyang bigla akong maglaho kapag lumayo siya nang bahagya.Ipinatong niya ang kaniyang mukha sa aking leeg, ang kaniyang maiinit na labi ay nakadikit sa aking balat nang walang galaw. Ang kaniyang dalawang kamay, na kanina ay mahigpit na nakahawak sa aking mga pulso, ay dahan-dahan nang bumaba at ngayon ay nakapulupot sa aking baywang, marahang humihigpit sa bawat sandali na magpapakita ako ng kaunting paggalaw."Alexander..." mahi
Chapter Eighty-ThreeIpinatong niya ako sa malambot at naglalakihang kama na nakabalot sa madilim na sutla. Ang lamig ng tela sa aking likod ay mabilis na napawi ng kaniyang bigat nang muli siyang sumunod sa itaas ko, nakatukod ang kaniyang dalawang siko sa magkabilang gilid ng aking ulo. Ang kaniyang suit jacket ay nakalapag na ngayon sa sahig, at ang kaniyang puting polo ay may ilang butones nang nakabukas, sapat para makita ko ang mabilis na pagbaba at pagtaas ng kaniyang dibdib.Nakatitig siya sa akin sa dilim ng silid, ang tanging liwanag ay ang nagmumula sa mga ilaw ng lungsod sa labas ng malaking bintana."You look so small in this bed, Rosita," pabulong niyang saad, ang kaniyang boses ay mas naging paos at mababa. "Like a doll I left behind, only to find out someone else tried to play with it.""Hindi ako laruan, Alexander," sagot ko, pilit na pinapanatili ang tatag ng aking tinig kahit na ang kaniyang malapit na presensya ay nagpapakaba nang matindi sa aking puso. "At walang
Chapter Eighty-TwoBumukas ang pribadong elevator diretso sa malawak at modernong sala ng kaniyang penthouse. Ang bawat sulok ng lugar na ito ay sumisigaw ng karangyaan—mula sa naglalakihang salamin na bintana na kung saan tanaw ang buong Bonifacio Global City, hanggang sa mamahaling marmol na sahi
Chapter Eighty-OneIpinatong ko ang tablet sa aking kandungan. Ang malamig na salamin nito ay dumampi sa telang daster na bigay ni Aling Marta—isang malupit na paalala kung gaano kabilis napigtas ang maikling buwan ng aking kalayaan. Hindi ko na muling tiningnan ang mga linyang nakasulat sa screen.
Chapter EightyNanatili akong nakatitig sa bintana ng sasakyan habang dahan-dahang nagbabago ang tanawin. Mula sa pinong buhangin at malawak na asul ng karagatan ng Casiguran, unt-unti kaming nilalamon ng makapal na gubat at matatayog na puno ng Sierra Madre. Ang bawat liko ng gulong sa sementadong
Chapter Seventy-NineNanginginig ang aking mga labi habang nakatitig sa mga mata ni Kiko. Ang kaniyang mga hawak sa aking kamay ay unt-unting lumuluwag, hindi dahil sa nais niya akong bitawan, kundi dahil sa bigat ng reyalidad na unt-unting lumulubog sa kaniyang kamalayan. Ang tapang na nakita ko s







