วัยรุ่นว้าวุ่น

อเล็กซิสมัดผมตัวเองเป็นทรงหางม้า และไม่ลืมที่จะเติมมาสคาร่า ทาปากด้วยสิปสติกสีชมพูกุหลาบที่เธอมองว่าเข้ากันดีกับลุคแต่งตัวในฤดูร้อน เธอเช็กเสื้อผ้าและหน้าตาของตัวเองในกระจกให้แน่ใจ โอเค พอมั่นใจว่าสวยแล้วก็เช็กส่วนอื่นต่อ อเล็กซิสเลือกสวมเสื้อยืดสีขาวทับด้วยแจ๊คเกตหนังสีดำ กางเกงยีน (แน่นอนว่ายี่ห้อเล็กซี่) และรองเท้าผ้าใบสีแดง มันเป็นสไตล์เดิมๆที่เธอชอบแต่ง บางครั้งเธอใส่เดรสหวาน ๆ บ้าง แต่กางเกงยีนทำให้เธอรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากกว่า

“นี่มันหน้าร้อนนะจ๊ะ”

เด็กสาวเม้มปากเมื่อพี่สาวทักพร้อมกับรอยยิ้มขบขัน “แดดร้อนกับเสื้อแจ๊คเกตเนี่ยนะ”

“ก็ไม่ร้อนเท่าไรนี่” เธอโต้ แต่ถอดเสื้อแจ็คเกตออก ก่อนจะนำมันมาผูกไว้ที่เอวแทน

ในห้องนอนของสองสาวมีเตียงเดี่ยวสองหลัง ทั้งห้องถูกแบ่งออกเป็นสองเขตแดนนั่นคือ เขตแดนของไบรซ์และเขตแดนของอเล็กซิส ส่วนของไบรซ์จะมีเพียงโปสเตอร์วงดนตรีคันทรี่ใบเดียวแปะอยู่บนโต๊ะบวกกับกีตาร์โปร่งทำจากไม้มะฮอกกานี ไบรซ์มีเสียงที่ไพเราะมาก ทั้งยังเล่นกีตาร์เก่ง แต่เธอไม่ค่อยแสดงออกเท่าไรเพราะติดนิสัยขี้อายและเก็บตัว อเล็กซิสเล่นกีตาร์ได้เหมือนกัน แต่ไม่เก่งเท่าพี่สาว ข้าวของของไบรซ์ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ในขณะที่ข้าวของของคนน้องจะถูกวางไว้ระเกะระกะ แถมยังรุกล้ำอาณาเขตของพี่สาวอีกด้วย อเล็กซิสติดโปสเตอร์ภาพนักร้องและนักแต่งเพลงคนโปรดที่ชื่อคาร์เมน และนักแสดงคนอื่นอีกมากมาย บนโต๊ะเขียนหนังสือมีรูปภาพของเธอกับเพื่อน ๆ ประดับไว้หลายรูป ส่วนมุมสุดของชั้นที่อยู่ติดกับโต๊ะมีมงกุฎพลาสติกถูกวางทิ้งทับหนังสือกองมหึมา แต่อยู่ในลักษณะเอียงจนเกือบตกจากชั้นวาง

“พอพี่ไม่อยู่ เธอก็ทำห้องรกซะแล้วนะ”

“เปล่าสักหน่อย” อเล็กซิสปฏิเสธ แต่เริ่มเก็บของบางชิ้นให้เข้าที่เข้าทางมากขึ้น

ท่ามกลางกองรูปภาพมากมาย มีรูปหนึ่งที่อเล็กซิสชอบมาก นั่นคือ รูปของสามสาวสวยกอดคอคล้องกันยืนยิ้มแย้มให้กับกล้อง ร่างสูงสุดที่ยืนอยู่ตรงกลางและสวมชุดนักกีฬาบาส คือ

อเล็กซิสที่กำลังยิ้มกว้าง คนผมน้ำตาลแดงทางด้านขวาชื่อ จูน จอยซ์ เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่อนุบาล เธอสวยและมีหน้าตาละม้ายคล้ายกับอเล็กซิส แต่มีบุคลิกสง่าแบบผู้ใหญ่ ในขณะที่อเล็กซิสดูเป็นเด็กน้อย อาจเป็นเพราะจูนมีดวงตาสีมรกตที่ค่อนข้างดุกับรอยยิ้มหยิ่งยโสอยู่ในที ทำให้เด็กสาวมีสายตาเหมือนผ่านอะไรมาหลายอย่างในชีวิต เด็กสาวทางซ้ายชื่อว่า เอโลดี้ ลี มีรูปร่างเล็กหน้าตาน่ารัก ผมสีน้ำตาลเข้มยาวสลวย แล้วยังมีรอยยิ้มสดใสเหมือนอากาศยามเช้า รูปนี้ถูกถ่ายไว้เมื่อไม่นานมานี้เอง เป็นช่วงหลังจากจบการแข่งขันบาสเกตบอลรอบสุดท้าย แม้ว่าทีมซานโบซ่าจะแพ้ให้กับอีกทีมอโมร่าจากรัฐรีเวอร์แลนด์ แต่ก็เป็นการแข่งขันที่น่าจดจำ เพราะพวกเขาไม่เคยเข้ารอบลึกถึงขนาดนี้ ซานโบซ่า โพสต์ เล่นข่าวนัดชิงแชมป์บาสเกตบอลหญิงระดับโรงเรียนเป็นข่าวใหญ่ลำดับที่สองเลยทีเดียว (รองจากข่าวทีมฟุตบอลชายของโรงเรียนซานโบซ่าที่ชนะถ้วยรางวัลแชมป์ฟุตบอลไฮสคูล) หากมองแค่รูปถ่ายคงคิดว่าเด็กสาวทั้งสามเป็นเพื่อนรักกัน (อเล็กซิสเองอยากให้เป็นเช่นนั้น) แต่จริง ๆ แล้ว เด็กสาวที่อยู่ทางขวาและซ้ายต่างเหม็นขี้หน้ากันอย่างกับอะไรดี

“แล้วจูนกับเอดี้เป็นไงบ้าง ดีกันแล้วหรือยัง”

“คิดว่าพวกเราคงมีโอกาสเจอวันโลกแตกมากกว่าเห็นสองคนนี้เป็นเพื่อนกันนะ”

ไบรซ์หัวเราะ

อเล็กซิสนึกถึงคำถามของเจสซี่เมื่อครั้งก่อน ว่าทำไมจูนกับเอโลดี้ถึงอยู่กลุ่มเดียวกันทั้งที่เกลียดกันนักหนา เหตุผลของผู้หญิงนั้นเข้าใจยาก และบางครั้งแม้แต่ผู้หญิงด้วยกันก็ไม่เข้าใจ

จุดเริ่มต้นที่จูนและเอโลดี้มาอยู่กลุ่มเดียวกันโดยมีอเล็กซิสเป็นตัวคั่นกลางมาจากการตกลงกันเองของเด็กสาวทั้งสองล้วน ๆ จูนไม่ต่างจากควีนบีในหนังวัยรุ่นยอดฮิตทั้งหลาย เธอสวยที่สุดในโรงเรียนและเป็นที่ปรารถนาของเหล่าหนุ่ม ๆ ส่วนเอโลดี้เป็นหนึ่งในสาวพ็อปพิวลาร์ แถมยังเป็นหัวหน้าทีมเชียร์ลีดเดอร์ แม่ของจูนเคยเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงเมื่อราวยี่สิบปีก่อน ชอบบังคับให้ลูกสาวมีความฝันแบบเดียวกับเธอ และเพราะจูนต้องแบกรับความคาดหวังของแม่ ทั้งยังชื่อเสียงจากการเป็นลูกสาวของนักแสดงดังในอดีต แถมยังเกิดมาท่ามกลางกองเงินกองทองมากมาย จูนจึงติดนิสัยรักษาระยะห่างกับทุกคนและคิดว่าคนอื่นอยู่ต่ำกว่าระดับตัวเองทั้งนั้น ยกเว้นกับอเล็กซิสที่เธอนับเป็นเพื่อนรัก ทั้งสองเจอกันตั้งแต่อนุบาลและเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่นั้น ที่โรงเรียน จูนเป็นดาวเด่น เด็กผู้หญิงที่พวกผู้หญิงด้วยกันเกลียด แต่อยากเป็นเหมือนจูน

ส่วนจุดเริ่มต้นของมิตรภาพระหว่างอเล็กซิสกับเอโลดี้นั้นเกิดขึ้นในคาบวิชาวรรณคดี เอโลดี้ชอบมานั่งกับอเล็กซิสเวลารับประทานข้าวกลางวันเสมอ แรก ๆ จูนไม่พอใจที่เห็น ‘คนอื่น’ นั่งร่วมโต๊ะด้วย จนกระทั่งกลุ่มของพวกเธอกลายเป็นที่จับตามองมากกว่าเดิม เพราะว่าเอโลดี้สามารถเรียกกลุ่มเชียร์ลีดเดอร์และพวกนักกีฬามานั่งด้วย สุดท้ายจูนจึงยอมรับสมาชิกใหม่ด้วยเงื่อนไขข้อนี้ พวกเธอกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลในโรงเรียนและเป็นพวกที่ใคร ๆ ก็เรียกว่า ‘กลุ่มคนดังสุดคูล’ ใคร ๆ ก็อยากเป็นคนดังกันทั้งนั้น แม้ในเพียงสังคมโรงเรียน อเล็กซิสไม่ชอบวิธีที่เพื่อนของเธอตกลงกันแบบนี้ แต่ตัวเธอเองก็อดยอมรับไม่ได้ว่า การเป็นคนดังทำให้ชีวิตในโรงเรียนราบรื่นมากขนาดไหน

จนถึงตอนนี้ อเล็กซิสยังคงตื๊อให้ไบรซ์ลุกออกจากโต๊ะเรียน “พี่รู้ไหม แค่วางหนังสือลงสักวันก็ไม่เป็นไรหรอก...ไม่สิ ไม่ถึงวันด้วยซ้ำ แค่สามสี่ชั่วโมงเอง พวกหนังสือไม่โกรธพี่หรอก เชื่อฉันสิ”

ไบรซ์เป็นคนดื้อรั้นมาก หากเธอยืนกรานว่าจะติวหนังสือต่อแม้อยู่ในช่วงวันหยุดยาว เธอก็จะทำให้ได้ พี่สาวคนโตมองน้องสาวอย่างรำคาญ “พี่ไปไม่ได้ พี่ต้องท่องเนื้อหาทั้งหมด ถ้ากินหนังสือได้คงกินไปแล้ว”

“ปล่อยวางบ้างเถอะน่า พี่อ่านต่อตอนกลางคืนก็ได้ นะ ๆ เพื่อเจ้าลิง เอดี้ก็มาด้วยนะ แล้วก็อาจจะมีเดวี่อีกคน”

“คนเยอะแล้วนี่ พี่ก็ไม่ต้องไปแล้ว”

อเล็กซิสวางแขนลงบนขอบเก้าอี้ของไบรซ์ “เออนี่ ฉันโทรหาเดวี่แล้ว แต่เขาไม่รับสายเลย คงไม่รู้ว่าฉันกลับมาแล้ว บางทีเขาอาจจะยุ่งอยู่ก็ได้ ฉันก็เลยจะไปหาเขาที่บ้านเพื่อเช็กอีกที เจสซี่กับเอดี้จะพาชาร์ลีไปห้างก่อน พี่ไปกับพวกเขาสิ เดี๋ยวพวกเราเจอกันที่นั่น ไปเถอะนะ นะ ๆ”

“ไปไม่ได้” ไบรซ์ขยับเก้าอี้เพื่อสะบัดน้องสาวออกไป “เดี๋ยวเธอจะเข้าใจพี่เอง เร็ว ๆ นี้แหละ ถึงเธอจะสมองดีขนาดไหน แต่ก็ไม่มีทางท่องเจ้าพวกนี้ภายในวันสองวันได้ ๆ”

อเล็กซิสอ่อนใจในความรั้นของพี่สาว “โอเค พี่จะเอาอะไรหรือเปล่าล่ะ” เธอยอมแพ้แล้ว

“ไอศกรีมรสช็อกโกแลตมิ้นต์ของป๊อปปี้ เจลาโต้” พี่สาวสั่ง อเล็กซิสครางไม่พอใจ “เฮ้อ ฉันชอบรสช็อกโกแลตพรีเมี่ยม และก็ไม่อยากกินคนเดียวทั้งควอทซ์ด้วย!”

“เธอก็ค่อย ๆ กินสิ”

“พี่ก็รู้ว่ามันยาก คนเราจะกินไอศกรีมทีละนิดได้ไง พวกเราต้องกินมันให้หมดทีเดียวสิ”

ไบรซ์สั่นหัวเอือมระอา “หยุดดราม่าสักที ไม่ว่าจะช็อกโกแลตพรีเมี่ยม ดาร์คช็อกโกแลต มิลค์ช็อกโกแลต เธอกินแต่ช็อกโกแลตที่ไม่ใส่อะไรเพิ่มยกเว้นนมกับน้ำตาลทั้งนั้น กินแต่ของเดิม ๆ น่าเบื่อจะตาย”

“ไม่นะ ยังมีช็อกโกแลตอัลมอนด์กับมาคาเดเมียที่ฉันชอบ อ้อ ถ้าเพิ่มคาราเมลได้ก็ดี เห็นไหม ไม่ได้มีแค่ช็อกโกแลตสักหน่อย”

“ต่างกันตรงไหนยะ เอาเถอะ รีบไปเถอะสาวน้อย สุภาพบุรุษทั้งสองท่านคงรอเธอจนรากงอกแล้วนะ”

“พวกเขาคงออกไปแล้ว อย่าห่วงเลยค่ะคุณแม่ เดี๋ยวกลับมานะจ๊ะ”