เธอเป็นอะไรกับเขา?

เทสซ่าทำเสียงฮึ่มใส่ แต่พี่ชายของเธอกลับหัวเราะเห็นเป็นเรื่องน่าขัน เขามองเบนเหมือนมองเด็กเล็ก ๆ อย่าเหมาว่าฉันเป็นน้องชายของนายเลย

“มาเถอะ เทส” คนพี่เร่งน้องสาว เทสซ่ามอบนิ้วกลางให้เขาเป็นครั้งที่สามเพื่ออำลาก่อนเปลี่ยนทีม

พออเล็กซิสมาอยู่ในทีม รูปเกมเปลี่ยนทันที โนเอลอาจตัวสูงใหญ่ แต่ตัวเขาไม่ใช่ผู้เล่นที่น่ากลัว เมื่อปราศจากคนส่งบอลที่ดี โนเอลก็ไม่ต่างอะไรจากกำแพงโง่ ๆ ที่ยืนขวางทางเท่านั้น ถ้าข้ามผ่านไปได้ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว อเล็กซิสวิ่งเร็ว แถมยังชู้ตแม่น ทีมของเขาจากที่ตามหลัง ตอนนี้เลยขึ้นนำ ทว่าคะแนนยังไม่ห่างกันมาก เบนไม่ประมาท จนกระทั่งอเล็กซ์ขอเวลานอก

“ฉันว่า เราควรเปลี่ยนผู้เล่น อย่างนี้มันไม่แฟร์นะ ให้ฉันเปลี่ยนกับออสโล่ก็ได้” อเล็กซ์โพล่งออกมา

“อะไรของนายวะ” เบนแทบอยากจะเขวี้ยงลูกบาสในมือทิ้ง บางครั้งนิสัยขึ้น ๆ ลง ๆ ของเพื่อนสนิททำให้เขาปวดขมับ

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าเราต้องจบเกมแล้วล่ะ ก่อนที่ออสโล่จะเป็นลม” อเล็กซิสว่า ทั้ง ๆ ที่ยังเล่นไปไม่ถึงชั่วโมง เด็กหนุ่มผมแดงกลับอ้าปากหายใจราวกับต้องการเครื่องออกซิเจน เขานึกถึงปลาทองเวลาขาดน้ำ แต่ตัวนี้ต้องเรียกว่าปลาเรดแฮร์ริ่ง

“ขอโทษที พอดีฉันไม่ใช่พวกเล่นกีฬาเป็นประจำ”

“ไม่เป็นไรหรอก เอาเป็นว่าทีมฉันชนะ” เบนรวบรัดสรุปทันที เขาปรบมือให้ตัวเองด้วยความภูมิใจ “พวกเราเล่นได้ดี นายก็ด้วย” เขายื่นมือให้เวดพร้อมกับรอยยิ้มท้า เด็กหนุ่มจับมือเพียงแป๊บเดียวก็ปล่อย พอเป็นพิธี

“ครั้งหน้าเราแค่นั่งคุยกันดีไหม” ออสโล่เสนอ เขานั่งแหมะอยู่กับพื้น

เบนไม่รู้จะทำอะไรต่อนอกจากมองพวกผู้หญิง อเล็กซิสยืนเช็ดเหงื่อ ดื่มน้ำแก้กระหายอยู่อีกมุม ร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อเหมือนกัน ชายหนุ่มลองจินตนาการดูว่า ถ้าคนทั้งสองทำกิจกรรมอื่นที่เหงื่อออกพร้อมกันแบบนี้ น่าจะสนุกกว่าเล่นบาส ในใจนั้นตะขิดตะขวงสับสนกับความคิดสองอย่าง เขาอยากให้ภารกิจนี้สำเร็จลุล่วง แต่ลางสังหรณ์บางอย่างส่งสัญญาณเตือนว่ามันไม่มีทางสำเร็จ เธอเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่พระเจ้าบรรจงสร้างมาอย่างประณีต แม้เพียงสวมเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีนธรรมดา ก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนเดินออกจากนิตยสาร ร่างของเธอค่อนข้างสูงหาก แม้เอวบางร่างน้อยแต่ไม่ใช่คนผอมติดกระดูก ใบหน้าตุ๊กตายังประดับไปด้วยดวงตาโตเหมือนตัวการ์ตูน เขาจึงเรียก (ในใจ) ว่าแบมบี้ แหงล่ะ เบนไม่อาจละสายตาไปได้ จนเมื่อเทสซ่าเข้ามาสมทบอีกคน ทัศนียภาพมุมนี้ จึงเป็นวิวที่ดีใช้ได้เลยทีเดียว ถึงแม้เบนจะไม่ชอบเทสซ่านัก แต่เขายอมรับว่า นิสัยเสียของเธอไม่ได้ทำให้เธอสวยน้อยลง หากเทียบกับมินนี่ที่มีผิวสีเชสนัทและผมสีดำเข้มเหมือนกัน ทั้งสองดูต่างกันราวกับสินค้าที่ออกมาจากโรงงานคนละเกรด และถ้าหากเขาได้ควงนางฟ้าสองคนพร้อมกัน ที่นี่คงกลายเป็นหาดสวรรค์สำหรับเขา

“นายกับเพื่อนดูไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไรเลยนะ” อเล็กซิสพูดขึ้น เธอคงสังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างพวกมีพลังพิเศษกับมนุษย์ปกติ เมื่อดวงตาที่เหมือนเม็ดพลอยไพลินจับจ้อง เขาสงวนสายตาเมื่อครู่ไว้กับตัวเอง

“นายเป็นกลุ่มเสี่ยงเหมือนกับอเล็กซ์นี่” เธอว่า

“พวกมีพรสวรรค์” เขาแก้คำพูดของเธอ เทสซ่าเบ้ปากล้อเลียน ชายหนุ่มมีปฏิกิริยาโต้ตอบท่าทางนั้นทันที “ทำไมล่ะ เธอไม่คิดว่าตัวเองเป็นพวกมีพรสวรรค์เหมือนกันเหรอ”

เพียงเทสซ่าเพ่งมอง เขาเห็นดวงตาสีเทาคู่นั้นคล้ายมีแสงแฟลชส่องออกมาจากด้านใน มันสวยและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน “พูดอะไรของนาย”

 “ฉันรู้ว่าเธอมีพลังเหมือนกัน เธอใช้มันเพื่อบล็อกลูกบาสที่ฉันโยนให้ เสียงใช้ไหม ได้ยินนะ” เขาเลิกคิ้วกวน

แม่สาวน้อยอเล็กซิสมองเบนกับเทสซ่าสลับกันไปมา “เอาเถอะน่า คำว่าพรสวรรค์ก็ฟังดูดีกว่าคำว่ากลุ่มเสี่ยงนะเทส”

สาวผิวเข้มคงเกลียดเขามากจริง ๆ เบนแน่ใจว่าเขาไม่เคยทำอะไรให้เธอรู้สึกแย่ ยกเว้นแต่ว่าเธอเป็นพวกเฟมินิสต์นาซี

“แล้วพวกเธอจะทำอะไรต่อ” เขาถามเด็กสาวอีกคน

“กลับห้องอาบน้ำน่ะ เปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่า ถ้าเกิดนายกับอเล็กซ์อยากไปกินข้าวเย็นด้วยกันก็เจอกันที่โรงอาหารได้นะ มานั่งที่โต๊ะได้เลย คนกันเองอยู่แล้ว ฉันว่าคนเยอะ ๆ สนุกดี...เหวอ” เด็กสาวผงะเมื่อเจอสายตาเพื่อน

“อเล็กซิส!” เทสซ่าไม่ชอบที่เพื่อนชวนศัตรู

“พวกเขาเป็นเพื่อนซาร่าห์ แล้วซาร่าห์ก็อยากให้พวกเราเป็นเพื่อนกัน” อเล็กซิสอธิบาย เบนจึงมองหาแม่สาวผมบลอนด์ แต่เธอหายไปพร้อมกับเวดแล้ว

“นาย” เทสซ่าชี้นิ้วใส่หน้าเขา “ถ้าฉันไม่ถือว่าซาร่าห์เป็นเพื่อนนะ ฉันจะไม่ยอมเด็ดขาด (หันกลับไปหาเพื่อนตัวเอง) เธอจะเป็นเพื่อนกับเขาก็ได้ แต่ฉันเตือนแล้วนะว่าอย่าหลงกลหมอนี่ เขาชอบหลอกฟันผู้หญิงไปทั่ว”

เขาส่ายหัว นัยน์ตาชำเลืองมองเจ้าหัวเงิน นี่ก็อีกคน หายวับไปแล้ว เขาไม่รู้หมอนี่ออกไปตั้งแต่เมื่อไร เพราะลืมไปเสียสนิท

“พวกเธอสองคนเหมือนไม่ถูกกันอะไรขนาดนี้” อเล็กซิสสงสัย สายตานั้นค่อนข้างไปทางเพื่อนมากกว่า “เขาทำอะไรให้เธอไม่พอใจเหรอ” เธอหันมาถามเขาด้วย เบนส่ายหน้า ไม่รู้ แม้ลึก ๆ ก็อย่างที่เดา

สาวผมดำเพียงแค่มองผ่านหางตาแล้วเดินหนี ไม่ยอมตอบคำถาม ปล่อยให้อเล็กซิสยืนงง “เทส เดี๋ยวก่อน”

“จริง ๆ นะ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเคยไปทำอะไรเพื่อนเธอไว้” เขาพูด ดวงตากวาดไปทางเพื่อนรักที่กำลังจ้อคุยอยู่กับโนเอลและออสโล่เกี่ยวกับการแข่งขันเมื่อครู่ พูดเก่งนะวันนี้ เขาแน่ใจว่าอเล็กซ์พยายามหลีกเลี่ยงคำถาม คงเปล่าประโยชน์ที่จะบังคับให้อเล็กซ์พูดออกมา เขาหันมาสนใจตัว

อเล็กซิสเลยดีกว่า เบนรอโอกาสนี้มานานแล้วไม่ใช่เหรอ โอกาสที่จะได้สานความสัมพันธ์กับเด็กคนนี้ต่อ

“เรื่องรวมกลุ่มน่ะ พวกเราสนใจอยากเข้ากลุ่มพวกเธออยู่แล้ว”

“ดีเลย แล้วเจอกันตอนเย็น” เธอว่า ทำท่าเหมือนจะไป

“เดี๋ยว ฉันไปด้วย”

“ฉันกลับห้องนะ” เธอว่า พลางพันผ้าขนหนูผืนเล็กไว้ที่คอ “ไม่รอเพื่อนนายก่อนเหรอ” เธอพยักพเยิดไปทางอเล็กซ์ที่พูดเก่งกว่าวันไหน ๆ

“ปล่อยไว้เถอะ ฉันไปทางเดียวกับเธอ” เขาโกหกหน้าตาย เบนหยิบเสื้อตัวเองมาพาดบ่า

พวกเขาเดินไปตามทางเดินยาว เขาเริ่มบทสนทนาด้วยหัวข้อพื้น ๆ เช่น เธอเป็นอย่างไรบ้าง เมื่อก่อนเธอทำอะไร จนกระทั่งเมื่อพวกเขาพูดถึงหอพัก “ฉันเกลียดที่นี่จะตาย” เธอโพล่งตอบทันที

“อาฮะ ตอบตรงดี” เขาว่า เหลือบมองเด็กสาวข้าง ๆ ขนตาของเธอยาวเป็นแพหนา “ฉันก็เกลียดที่นี่”

“นายคิดว่า ไอ้ตรวจสุขภาพเมื่อเช้าเนี่ย เพื่ออะไร” เธอถาม

“ไม่รู้เหมือนกัน แค่ตรวจมั้ง เธอรู้จักอเล็กซ์ยังไง”

ถามอะไรไปวะ

สับสนงั้นเหรอ จู่ ๆ เขาลืมไปว่าตัวเองจะทำอะไรในตอนแรก แต่กลับไปสนใจอีกประเด็นหนึ่ง มันเหมือนกับว่า ความสงสัยเรื่องอเล็กซ์ขัดขวางกระบวนความคิดที่จะทำเรื่องอื่น เขานึกสงสัยว่าตัวเองแค่ไม่มีอารมณ์สร้างบรรยากาศแบบครั้งก่อน หรือเป็นเพราะว่าเขาสนใจใคร่รู้ความสัมพันธ์ของเด็กคนนั้นกับเพื่อนตัวเองเหนือกว่าภารกิจที่ตัวเองอยากทำกันแน่

“อ้อ เจอเมื่อสามวันก่อน ในท้องฟ้าจำลอง”