ไม่ยอมรับ...รัก

กำหนดตรวจสุขภาพวันที่ 21 กรกฎาคม 3012 เวลา 9 นาฬิกา โปรดมาที่ห้องโถงภายในเวลาที่กำหนด

“ตรวจสุขภาพเหรอ เพื่ออะไร”

ในคลับ กลุ่มอเล็กซิสที่ตอนนี้มีสมาชิกเพิ่มขึ้นเลือกนั่งโต๊ะตัวเดิมเสมือนเป็นเจ้าของที่ตรงนั้นไปแล้ว ไม่มีใครกล้ามานั่ง ในกลุ่มประกอบไปด้วยพี่น้องโธมัสสามคนบวกกับเด็กจากเมืองซานโบซ่าอีกสามคนเป็นหกคน

“ฉันว่านะ พวกเขาอาจต้องการฝึกพวกเราทำอะไรบางอย่าง ถึงได้มีการตรวจสุขภาพนี่ไง” เวดแสดงความเห็น “หน่วยทหารพิเศษอะไรพวกนั้น"

 อเล็กซิสมองออกว่ามันไม่ใช่แค่ความเห็น แต่เพื่อนของเธออยากให้มันเป็นแบบนั้นต่างหาก

“นายดูหนังมากไปแล้ว” ออสโล่ค้าน

“แต่ฉันว่าเขามีเหตุผล” โนเอลสนับสนุนทฤษฎีของเวด “อีกอย่าง คิดแบบนี้ดีกว่าแบบอื่นเป็นไหน ๆ”

“ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมรัฐบาลปล่อยให้พวกเราสับสนกันอยู่ตั้งนาน ทำไมไม่บอกพวกเราไปตรง ๆ” อเล็กซิสยังคงตั้งข้อสังเกต “ฉันไม่คิดว่ามันเป็นแบบนั้น พวกเขาปกปิดบางอย่าง...ที่ไม่ดีแน่ ๆ ถ้าจะฝึกพวกเราเป็นทหารจริง ๆ ก็ไม่เห็นต้องเงียบแบบนี้นี่นา”

“แล้วเธอคิดว่าพวกเขาจะทำอะไรล่ะ” เทสซ่าถาม

สาวจากซานโบซ่าสั่นหัว “ไม่รู้เหมือนกัน” แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

“เธอเองยังไม่รู้เลย ฉันฟังแล้วคิดว่าเวดมีเหตุผลมากกว่าอีก พวกเธอสองคนชอบคิดมาก แล้วก็คิดแต่เรื่องไม่ดี อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดน่า”

อเล็กซิสกับออสโล่สบตากัน ถึงแม้เทสซ่ากับอเล็กซิสจะคุยกันบ่อยตามนิสัยเพื่อนผู้หญิง แต่เทสซ่ามักเข้าข้างเวดเสมอ ทั้งสองมักคิดอะไรคล้าย ๆ กัน มีปรัชญาในการใช้ชีวิตเหมือนกัน

“ช่าย เมื่อก่อน นายยังเห็นด้วยกับฉันอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับเข้าข้างอเล็กซ์ซะแล้ว” เวดตัดพ้อ น้ำเสียงบ่งบอกว่าผิดหวังที่เพื่อนตัวเองไม่มีใครเข้าข้างสักคน

เด็กหนุ่มใบหน้าตกกระยิ้ม แต่แววตากลับอ่อนล้า “เฮ้อ พวกนายไม่รู้สึกอึดอัดกันบ้างเลยเหรอ ไม่เห็นทั้งพระอาทิตย์ ไม่เห็นท้องฟ้า ไม่เห็นแม้แต่ดาวสักดวง พออยู่ไปนาน ๆ ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมอเล็กซิสกลายเป็นคนหดหู่แบบนี้ พวกเราอยากสัมผัสลมธรรมชาติ ไม่ใช่นั่งหายใจด้วยอากาศสังเคราะห์”

“ใช้คำว่าหดหู่เลยเหรอ” อเล็กซิสทวนคำ “ฉันแค่ไม่มีอารมณ์เริงร่าก็แค่นั้นเอง” คิ้วของเธอผูกกันจนแน่น พอรู้สึกเบื่อเลยลุกขึ้นดื้อ ๆ

“เป็นแบบนี้ทุกที งอนทีไร เดินหนีทุกที”

“ได้ยินนะออสโล่”

อเล็กซิสเดินตรงไปยังเครื่องน้ำดื่ม สัปดาห์ที่ผ่านมานี้เธอดื่มแอลกอฮอล์มากเกินปกติ ดังนั้นเลยจำเป็นต้องหยุดเพื่อล้างพิษออกไปบ้าง

“น้ำเปล่าเหรอ” เวดทัก เขาเดินตามมา “เธอนี่มันลูกคุณหมอจริง ๆ น้า”

“ตามมาทำไม” เธอถาม เขายิ้มอวดฟันทุกซี่ รอยแผลบนแขนของเขาหายไป เหมือนกับรอยแผลบนตัวอเล็กซิสที่หายไปจนหมด คงต้องขอบคุณหนุ่มหล่อคนนั้น เบน

“ฉันมาทวงคำตอบน่ะสิ”

“หา”

“เธอจำไม่ได้เหรอว่าเมื่อวานฉันถามอะไรไป”

อเล็กซิสแกล้งทำเป็นนึกขึ้นได้ นึกว่าพูดไปเพราะเมาซะอีก “อ้อ...เรื่องนั้นเอง” เขาขอคบกับเธอ คบแบบจริงจัง เวดยืนรอด้วยท่าทางกระตือรือร้น “เวด...คืองี้”

“...มันผ่านมาสองสามปีแล้วล่ะ พวกเราไปงานที่บ้านจูน เธอเมา เพราะจูนหลอกให้เธอดื่มมากมาย แล้วเจสซี่ก็ต่อว่าเพื่อนรักของเธอจนร้องไห้แง ส่วนเธอก็เอาแต่หัวเราะพวกเขาเหมือนคนบ้า แต่เธอไม่ได้บ้าคนเดียว เพราะตั้งแต่วันนั้น ในหัวฉันก็มีแต่เธอ เธอรู้ไหมว่าเวลาเธอทำอะไรบ้า ๆ น่ารักขนาดไหน”

อเล็กซิสไม่อาจหุบยิ้มได้ เป็นความประทับใจที่แปลกดี “พูดแบบนี้ฉันก็เขินแย่ แต่เวด...” รอยยิ้มของเขาบนหน้าหล่อ ๆ หายไป เขาเข้าใจว่าเธอกำลังจะพูดอะไร “ฟังนะ นายดีกับฉันมาก และฉันก็ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง แต่ฉันคบกับนายไม่ได้ ฉันเสียใจ”

“ทำไมไม่ลองล่ะ” ความผิดหวังปรากฏบนใบหน้าของเวดชัดเจน

“เพราะฉันไม่รู้สึกกับนายแบบนั้น นอกจากเป็นเพื่อน ฉันเสียใจจริง ๆ นะ” เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาเพื่อยืนยันคำตอบนี้ และหวังว่าเขาจะเคารพความรู้สึกของเธอเช่นกัน

แต่เธอคิดผิด

“ฉันควรสารภาพกับเธอก่อนไอ้เดฟ รู้ไหม เขารู้อยู่แก่ใจว่าฉันชอบเธอ แล้วเขาทำไง แล้วฉันก็ยังคบกับไอ้บ้านั่น ยินดีกับความรักของพวกเธอ ทำไมตอนนั้นฉันถึงได้ทำตัวนิ่งขนาดนั้นได้วะ ไม่ควรปล่อยให้ไอ้บ้านั่นชิงตัดหน้าไปเลย เธอคงให้โอกาส และฉันก็ไม่ต้องมาคบกับคนที่ไม่ได้ชอบ ไม่ต้องมองเธอกับเดฟคบกัน มองดูพวกเธอเลิกกัน ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจและไม่นอกใจเหมือนที่เดฟทำ”

“เวด ไม่เอาแบบนี้สิ ขอร้องล่ะ” เสียงของเธอขรึมลง

“ถ้าฉันมีคนใหม่ เธออย่าร้องไห้เสียใจก็แล้วกัน”

“ฉันอยากให้นายมีความสุข...กับคนที่เหมาะกับนาย” เขาเงียบไปนาน บรรยากาศอึดอัดจนอเล็กซิสค่อย ๆ เอื้อมมือจับแขน แต่เขาเบี่ยงตัวออก เว้นระยะห่าง แล้วเดินหนี

สายตาของเธอมองตามหลังของเขาไป พอกลับไปที่โต๊ะ เวดทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาทำตัวสนุกไปกับปาร์ตี้เหมือนที่ทำอยู่ทุกวัน ไม่กี่ชั่วโมงถัดมา เขามีสาวคนใหม่จริง ๆ เป็นสาวผม

บลอนด์ทองอายุมากกว่าพวกเขาราวสองสามปี อเล็กซิสคุ้นตาสาวสวยคนนั้น เพราะมักเห็นหญิงสาวร้องไห้คนเดียวในที่ต่าง ๆ

“มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน หรือมันเป็นเรื่องง่ายกันแน่นะ” ออสโล่พึมพำ สายตาจับจ้องเวด “ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นกับผู้ชายคนหนึ่งเมื่อตอนกลางวัน”

“เบนใช่ไหม” เทสซ่าแทรกขึ้น มินนี่หันหน้าขวับ โนเอลไม่ได้นั่งกับพวกเขา เทสซ่าบอกว่าเขาเบื่อ แต่ทุกคนรู้ดีว่าเขาทะเลาะกับเทสซ่า เพียงแต่ว่า ไม่รู้ว่าเทสซ่าไปทำอะไรให้พี่ชายหงุดหงิดอีก

“ผู้ชายผมสีน้ำตาลเข้ม ตาสีน้ำตาลอมเหลือง หน้าตาดี แต่งตัวดี เหมือนพวกคนรวย อ้อ คนเดียวกับที่มาจีบอเล็กซ์”

“นั่นแหละ เบน” เทสซ่าย้ำว่าเธอเดาถูก “เธออยู่ในกลุ่มของเขา ฉันจำได้ว่ากลุ่มนี้มีอยู่สามคน ถ้าจำไม่ผิด ทั้งหมดมาจากฟิวเจอร์ริสติก แต่ส่วนใหญ่มักเห็นเบนกับผู้หญิงคนนี้มากกว่า ไม่รู้อีกคนหายไปไหน แล้วเธอยังคุยกับเขาอยู่หรือเปล่า”

อเล็กซิสส่ายหน้า “ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เจอก็ไม่ได้คุยอีก” สายตาของเด็กสาวมองเทสซ่าที่ดื่มเอา ๆ จนนึกสงสัย “นี่ เทส สบายดีหรือเปล่า เธอกับโนเอลทะเลาะอะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“เขาสำคัญตัวว่าเป็นพ่อของฉัน”

อเล็กซิสกับออสโล่เหลือบมองหน้ากันด้วยความเคยชิน เหมือนไม่แน่ใจว่าควรคุยต่อไหม