บทที่ 11

ด้านดอกแก้วหลังจากที่เธอคุยโทรศัพท์กับคุณหญิงชญาดาเสร็จเธอก็เดินมาล้มตัวลงนอนที่เตียงนอนพลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอแล้วน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา

‘เธอร้องไห้ทุกวันทั้งเรื่องแม่ของเธอและก็เรื่องฟิน เรื่องแม่ของเธอคงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหมอ ส่วนเรื่องฟินเธอคงต้องทำอะไรสักอย่างให้เขาไม่มาตามหาเธอที่บ้านอีกไม่งั้นถ้าเขามาตามหาเธอที่บ้านทุกวันเธอคงต้องนั่งตากยุงทุกวันรอจนกว่าเขาจะกลับแล้วค่อยเข้าบ้านเหมือนวันนี้อีกแน่หรือไม่เธอก็อาจจะต้องบังเอิญเจอเขาเข้าสักวันถ้าเขายังมาตามเธอที่บ้านอยู่แบบนี้ เธอต้องคิดถึงแม่ของเธอ แล้วเธอก็ไม่อยากมีปัญหากับแม่ของฟินเพราะเธอเป็นห่วงแม่ของเธอมาก คนร่ำคนรวยมีทั้งเงินมีทั้งอำนาจอย่างแม่ของฟินคงทำได้ทุกอย่าง แล้วอีกอย่างเธอก็ไม่อยากให้ฟินมีปัญหากับแม่ของเขาเพราะเธอด้วย เธอจะทำยังไงดีเพื่อไม่ให้ฟินมาตามหาเธออีก’ ดอกแก้วนอนคิดอยู่สักครู่.....จนเธอคิดออก

‘พรุ่งนี้เธอจะขอให้ป้าน้อยช่วย ให้ป้าน้อยไปบอกฟินว่าเธอย้ายบ้านไปแล้ว เดี๋ยวเธอจะบอกป้าน้อยไว้ว่าถ้ามีรถทะเบียน กทม107 มาจอดบริเวณหน้าบ้านของเธอซึ่งเป็นรถของฟิน แล้วเธอก็จะบอกลักษณะของฟินให้ป้าน้อยรู้ แล้วให้ป้าน้อยช่วยไปบอกฟินว่าเธอย้ายบ้านไปแล้ว เธอจะบอกกับป้าน้อยว่าฟินเป็นเจ้าหนี้ของพ่อที่มาตามทวงหนี้ จริงๆครอบครัวของเธอไม่ได้มีหนี้สินที่ไหนอีกแล้ว อย่างที่บอกว่าแม่ของเธอใช้หนี้ที่พ่อของเธอก่อหมดแล้ว แต่เธอไม่อยากบอกป้าน้อยว่าฟินเป็นแฟนเพราะไม่อยากจะอธิบายอะไรให้มันยุ่งยากแต่บอกว่าเป็นเจ้าหนี้ของพ่อเพราะป้าน้อยก็เห็นความเป็นไปของครอบครัวเธอมาตลอดอยู่แล้วป้าน้อยจะได้ไม่สงสัยอะไร เอาตามนี้’ ดอกแก้วคิดในใจพลางถอนหายใจออกมาก่อนที่เธอจะปาดน้ำตาทิ้งและหลับตาลงก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันไป

ในขณะที่อีกด้านฟินที่กลับมาจากบ้านของดอกแก้วเขาอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยแล้วก่อนที่เขาจะมานั่งถอนหายใจอยู่บนเตียงนอนพลางกำลังคิดถึงดอกแก้วแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา

ก๊อกๆ

“ฟิน! แม่เองลูกเปิดประตูให้แม่หน่อยแม่เอานมอุ่นๆมาให้”

ฟินได้ยินแบบนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะปาดเช็ดน้ำตาแล้วเดินมาเปิดประตูให้แม่ของเขา

“ผมขออยู่คนเดียวนะครับแม่” ฟินเอ่ยพูดกับแม่ของเขาที่หน้าประตู

“ฟิน นั้นบอกแม่มาก่อนว่าวันนี้ฟินไปไหนมาทั้งวัน ไปหาดอกแก้วมาใช่ไหม”

“ครับ แต่ผมไม่เจอเขา แค่นี้ใช่ไหมที่แม่อยากรู้ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ก็ได้ลูก งั้นเอานมอุ่นๆไปดื่มนะจะได้หลับสบาย” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางยื่นแก้วนมให้ฟิน

“ครับ” ฟินตอบรับพลางยื่นมือไปรับแก้วนมก่อนที่เขาจะปิดประตูห้องแล้วเดินกลับมาที่เตียงนอน

‘ลูกชายของเธอไม่ได้เจอแม่นั่น แสดงว่าแม่นั่นไม่ได้โกหก ดีแล้ว แต่ ตาฟินจะเศร้าแบบนี้ไปอีกนานไหมนี่ เฮ้อ....’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจก่อนที่จะกลับมาที่ห้องพักของตัวเอง

วันต่อมา

ดอกแก้วตื่นแต่เช้าเพื่อให้ทันเจอป้าน้อยที่มักจะตื่นแต่เช้าเพื่อไปใส่บาตรที่ตลาด เธอเจอป้าน้อยที่ตลาดแล้วจึงพูดคุยถึงสิ่งที่เธอคิดไว้ ให้ป้าน้อยช่วยบอกฟินว่าเธอย้ายบ้านไปแล้วถ้าเขามาหาเธอที่บ้านอีก เธอบอกป้าน้อยว่าถ้ามีรถทะเบียน กทม107 มาจอดที่หน้าบ้านเธอ แล้วเธอก็บอกลักษณะของฟินไปให้ป้าน้อยรู้ ฝากให้ป้าน้อยบอกฟินไปว่าเธอย้ายบ้านไปแล้ว เธอบอกกับป้าน้อยว่าฟินเป็นเจ้าหนี้ของพ่อที่มาตามทวงหนี้ อย่างที่บอกจริงๆครอบครัวของเธอไม่ได้มีหนี้สินที่ไหนอีกแล้วเพราะแม่ของเธอใช้หนี้ที่พ่อของเธอก่อหมดแล้ว แล้วเธอก็บอกกับป้าน้อยว่าจะรีบหาเงินมาคืนเจ้าหนี้ป้าน้อยก็เข้าใจและยินดีช่วยเหลือเธอก่อนที่เธอจะบอกลาป้าน้อยเพื่อไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลและไปทำงานที่ร้านเบเกอรี่ต่อ

ช่วงสาย เวลา 10:00 นาฬิกา

ฟินมาหาดอกแก้วที่บ้านของเธอเหมือนเดิมแต่เขาก็ต้องรู้สึกผิดหวังที่ไม่เจอเธออีกเช่นกันเพราะประตูหน้าบ้านของเธอล็อค

‘นี่เธอไปไหน หรือยังไม่กลับ อยู่กับไอ้ต้นตั้งแต่เมื่อคืนหรือเปล่า’ ฟินคิดฟุ้งซ่านอย่างหนักพลางเดินกลับมาที่รถของตัวเอง

“แม่งเอ๊ย!” ฟินเอ่ยสบถออกมาพลางทุบกำปั้นลงที่ฝากระโปรงรถด้วยความรู้สึกโมโห

ด้านป้าน้อยที่กลับมาถึงที่บ้านพอดีหลังจากที่ไปใส่บาตรแต่เช้าและซื้อของใช้จำเป็นเข้าบ้าน ป้าน้อยเห็นรถแปลกๆมาจอดที่หน้าบ้านของดอกแก้ว ป้าน้อยจึงเพ่งมองจนเห็นทะเบียนรถและผู้ชายที่มีลักษณะตามที่ดอกแก้วบอก

‘เจ้าหนี้หรือวะ แต่ทำไมเจ้าหนี้ของไอ้ศรดูยังหนุ่มยังแน่นอย่างกับเด็กวัยรุ่นอย่างงั้นนะ ปกติเห็นแต่นักเลงหรือไม่ก็แก่ๆ แต่ดูผู้ชายคนนั้นหน้าตาหล่อเหลาแล้วก็ยังดูหนุ่มๆดูวัยรุ่นอยู่เลย แต่...แก้วมันก็บอกว่าลักษณะเจ้าหนี้ของพ่อมันก็ตัวสูงๆขาวๆแล้วก็หล่อหน้าตาดีๆประมาณนี้แล้วทะเบียนรถก็ตรงตามที่แก้วมันบอกด้วย ก็คงเป็นคนนี้แหละ สงสัยคงจะรุ่นราวคราวเดียวกับแก้ว แต่...นี่เจ้าหนี้พ่อมันจริงๆแน่นะ คงใช่แหละ แล้วดูท่าทางเหมือนกำลังโมโหอะไรสักอย่าง สงสัยคงหาไอ้แก้วไม่เจอ เอาวะช่วยไอ้แก้วมันหน่อย’ ป้าน้อยคิดได้ดังนั้นจึงเดินไปที่หน้าบ้านของตัวเองที่อยู่ข้างๆกับบ้านของดอกแก้วแล้วทำทีท่าเข้าไปพูดคุยกับฟิน

“เอ่อ...พ่อหนุ่มมาหาใครจ๊ะ มีอะไรหรือเปล่า” ป้าน้อยเอ่ยพูด

“อ๋อ..คือ...คือ...” ฟินเอ่ยพูด ‘ลองถามป้าเขาดูก็ได้’ ฟินคิดในใจ

“คือ...ผมมาหาคนบ้านนี้น่ะครับ ที่ชื่อดอกแก้ว”

“อ๋อ บ้านนี้น่ะเหรอ เขาย้ายบ้านไปแล้ว ย้ายไปได้ สองสามวันแล้วล่ะ” ป้าน้อยเอ่ยพูดตามที่ดอกแก้วบอกเพราะคิดว่าฟินเป็นเจ้าหนี้จริงๆ

“ย้าย...ย้ายบ้าน” ฟินเอ่ยพูดขึ้นด้วยความรู้สึกโมโหปนรู้สึกเสียใจ ‘นี่เธอย้ายบ้านไปแล้วเหรอ ย้ายทำไม ก่อนหน้านี้เธอไม่เห็นเคยบอกเขาเลย หรือเพราะแม่ของเธออยากย้าย หรือเพราะ เธอย้ายไปอยู่กับมัน กับไอ้ต้นเหรอ หึ แล้วแม่เธอล่ะเห็นด้วยเหรอที่ลูกสาวจะย้ายไปอยู่กับผู้ชาย แต่...ก็นะเธอเรียนจบแล้วแม่ของเธอก็คงจะสั่งเธอไม่ได้ หึ สำส่อน’ ฟินคิดในใจด้วยความรู้สึกเสียใจและรู้สึกโมโห