บทที่ 12

ป้าน้อยจับสังเกตอาการของฟินที่ดูจะโกรธโมโหได้ ‘สงสัยคงเก็บหนี้ไปไม่ได้’ ป้าน้อยคิดในใจ

“จ๊ะ เขาย้ายบ้านไปแล้ว ป้าอยู่ข้างบ้านเขานี่แหละ เขาย้ายกันไปแล้ว”

“อ๋อ เหรอครับ งั้น...งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ฟินพูดแค่นั้นเขาก็เดินขึ้นรถไปแล้วขับออกไปทันที

‘เฮ้อ...ไอ้ศรนะไอ้ศร ตายไปแล้วยังสร้างภาระให้ลูกให้เมีย เฮ้อ...’ ป้าน้อยคิดในใจก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

ฟินขับรถกลับมาที่บ้านพร้อมกับเหล้าเบียร์ที่เขาซื้อมาพลางเดินขึ้นไปบนห้องพักของตัวเอง ฟินเดินเข้าไปในห้องพลางนั่งลงที่พื้นข้างๆเตียงแล้วจัดการเปิดขวดเหล้าออกมาแล้วยกขึ้นดื่มทั้งน้ำตานองหน้า

“ทำไม! ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ ทำไม! ทำไม!” ฟินเอ่ยพูดสบถออกมาพลางกำขวดเหล้าไว้แน่นด้วยความรู้สึกเสียใจ

“ผมจะไปตามหาแก้วที่ไหน แก้วอยู่ไหน แม่งเอ๊ย!!” ฟินเอ่ยพูดตัดพ้อพลางยกขวดเหล้าขึ้นดื่ม

“ทำไม ทำไมแก้วต้องทำแบบนี้กับผม ห๊ะ! แก้ว! ไปไหน แก้ว!” ฟินเอ่ยพูดพร่ำเพ้อออกมาเมื่อเริ่มมีอาการมึนเมา

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น

ดอกแก้วกลับมาถึงบ้าน เธอได้โทรศัพท์พูดคุยกับป้าน้อยตั้งแต่ช่วงเที่ยงแล้ว ป้าน้อยได้เล่าให้เธอฟังแล้ว แล้วป้าน้อยก็ได้บอกฟินตามแผนที่เธอบอก เธอกลับมาถึงบ้านก็ไม่เห็นรถของฟินแล้ว เขาคงจะไม่มาอีกแล้ว แล้วเธอก็ได้กล่าวขอบคุณป้าน้อยไปแล้วด้วยที่ช่วยเหลือเธอ ตอนนี้ดอกแก้วกำลังนั่งดูทีวีแล้วกำลังเริ่มมองหางานทำ ตอนนี้แม่ของเธอยังไม่ฟื้นแต่อาการก็ดีขึ้นตามลำดับ เธอฟังจากที่หมอเล่ามา มันทำให้เธอรู้สึกดีใจขึ้นมานิดหน่อยหวังว่าอาการแม่ของเธอจะดีขึ้นอีกเรื่อยๆ

ขณะที่บ้านอัครโสพล

คุณหญิงชญาดากับคุณหญิงชลิตาที่กลับมาจากการทำงานจนมาถึงที่บ้านก็เอ่ยถามป้าสุกถึงฟิน

“สุก วันนี้ฟินเป็นยังไงบ้าง” คุณหญิงชญาดาเอ่ยถาม

“นั่นสิสุก ตาฟินเป็นไง ลงมาทานข้าวบ้างหรือเปล่า” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูด

“ก็ ยังไม่ลงมาเลยค่ะ แต่ตอนเช้าเห็นคุณฟินออกไปข้างนอก แต่ตอนกลับมาสุกไม่เห็น เห็นแต่ว่ารถคุณฟินจอดอยู่แล้วเลยคิดว่าคงกลับมาแล้ว” ป้าสุกเอ่ยพูดโดยมีฟ้ากับฝนหลานสาวยืนอยู่ข้างๆ

“งั้นยัยตาทานข้าวไปก่อน เดี๋ยวพี่ขึ้นไปดูตาฟินก่อน”

“ค่ะ คุณพี่”

คุณหญิงชญาดาพูดจบเธอก็เดินขึ้นไปดูลูกชาย คุณหญิงชญาดาเดินมาถึงหน้าห้องลูกชายก็เคาะประตูอยู่สองสามครั้ง

ก็อกๆ ก๊อก

“ฟิน ฟิน! ลูก! ประตูไม่ได้ล็อคนี่” คุณหญิงชญาดาตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป เมื่อเปิดประตูเข้าไปคุณหญิงชญาดาก็ต้องรู้สึกตกใจ เพราะภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือภาพของลูกชายที่กำลังกินเหล้าเมามายไม่มีสติและมีขวดเหล้าขวดเบียร์วางกองอยู่ที่พื้นเต็มไปหมด

“ฟิน! ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะลูก ห๊ะ!” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางรีบเข้าไปประคองลูกชายที่นั่งอยู่ที่พื้น

“แก้วๆ แก้วอยู่ไหน แม่ แม่เหรอ แม่พาผมไปหาแก้วหน่อย” ฟินเอ่ยพูดขึ้นด้วยอาการมึนเมา

“แก้ว เฮ้ย! เอาเหล้ามาดิ”

“ฟิน! ตั้งสติสิลูก นี่! จะไปคิดถึงมันทำไม แม่อยู่นี่” คุณหญิงชญาดาพยายามประคองลูกชายขึ้นมาที่เตียงแต่ก็ประคองไม่ไหวเพราะลูกชายของเธอตัวใหญ่ตัวโตด้วยความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนทำให้คุณหญิงชญาดาต้องตะโกนเรียกคนงานในบ้านให้ขึ้นมาช่วย

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากคุณหญิงชญาดาทุกคนต่างก็วิ่งขึ้นมาทั้งป้าสุก ฟ้า ฝน รวมถึงคุณหญิงชลิตา ทุกคนต่างช่วยกันประคองพาฟินไปที่เตียงนอนแล้วป้าสุกก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดตัวให้ฟินก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนคงเหลือแต่คุณหญิงชญาดากับคุณหญิงชลิตาที่กำลังเดินกลับไปที่ห้องพักของตัวเอง

“นับวันอาการของตาฟินจะยิ่งหนักขึ้น ยิ่งวันนี้เอาเหล้าเอาเบียร์เข้ามากินในบ้าน ไม่รู้ว่าจะเสียใจให้แม่นั่นอะไรกันนักกันหนา” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกกลุ้มใจ

“ก็ที่ตาฟินเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณพี่ไม่ใช่เหรอคะ เขาคบกันอยู่ดีๆ คุณพี่ไปจับเขาแยกกันทำไม”

“นี่ยัยตา เธอว่าพี่เหรอ พี่ทำเพื่อตาฟินและเพื่อวงศ์ตระกูลของเรานะที่ไม่ต้องไปนับญาติกับผู้หญิงแบบนั้น”

“ทำเพื่อตาฟิน เพื่อวงศ์ตระกูล หรือเพื่อตัวเองคะ แค่คุณพี่ไม่ชอบแม่ดอกแก้วเพราะเอาปมที่ตัวเองเคยเจอมาเป็นบรรทัดฐานแล้วคิดว่าคนอื่นเขาต้องเป็นแบบนั้น แล้วก็เอาทิฐิของตัวเองไปตัดสิน คุณพี่ทำเพื่อตัวเองชัดๆ”

“ยัยตา...นี่กล้าว่าพี่เหรอ”

“ตาไม่ได้ว่า ตาแค่พูดความจริง คุณพี่ทำแบบนี้ถ้าตาฟินเสียใจจนเกิดคิดสั้นขึ้นมาคุณพี่จะทำยังไง คุณพี่มีลูกชายอยู่คนเดียว ตาเองก็มีหลานชายอยู่คนเดียว ทุกอย่างที่เราทำมาธุรกิจที่เราทำไว้ใครจะสานต่อ........”

“หยุดพูดนะยัยตา! ตาฟินไม่มีวันคิดสั้นแบบนั้น พี่รู้จักลูกชายพี่ดี”

“ค่ะ งั้นก็แล้วแต่คุณพี่แล้วกันนะคะ คิดให้ได้นะคะว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิด ตาขอตัว” คุณหญิงชลิตาพูดจบก็เดินกลับห้องพักของตัวเองไป

“ยัยตานี่!” ในขณะที่คุณหญิงชญาดาก็แอบฉุกคิดในสิ่งที่น้องสาวของตัวเองพูด ‘เธอไม่มีวันคิดผิดเธอคิดถูกแล้วทำถูกแล้ว แล้วตาฟินก็ไม่มีวันฆ่าตัวตาย ไม่มีวันคิดสั้นแบบนั้นด้วย ตาฟินก็แค่เสียใจ เดี๋ยวก็หาย แต่ยังไงช่วงนี้เธอก็จะให้คนในบ้านจับตาดูตาฟินไว้ รวมถึงเธอจะให้คนขับรถคอยตามดูตาฟินอยู่ห่างๆด้วยเวลาที่ตาฟินออกไปข้างนอกตามห่างๆไม่ให้ตาฟินรู้ตัวแล้วอึดอัดเพราะตาฟินเป็นคนที่ค่อนข้างชอบความเป็นส่วนตัว แล้วมีอะไรให้โทรมารายงานเธอเพราะเธอต้องไปทำงานทุกวันแต่เธอก็จะพยายามทำงานในช่วงนี้ให้น้อยลงเพื่อดูแลตาฟินให้มากขึ้น’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจด้วยความรู้สึกหนักใจ