บทที่ 7

ดอกแก้วเดินเข้ามาในโรงพยาบาลแล้วได้เจอและพูดคุยกับหมอถึงอาการแม่ของเธอ หมอบอกว่าแม่ของเธอมีอาการตอบสนองต่อการรักษาเป็นอย่างดีแต่หมอยังไม่สามารถตอบได้ว่าแม่ของเธอจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไร แต่โดยรวมแล้วถือว่าอาการแม่ของเธอดีขึ้นจากเมื่อวาน ดอกแก้วได้ฟังหมอพูดแบบนั้นเธอก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย เมื่อดอกแก้วพูดคุยกับหมอเสร็จเธอก็กล่าวขอบคุณหมอแล้วเดินมายืนมองแม่ของเธอที่นอนรักษาตัวอยู่ในห้องไอซียูอยู่ที่หน้ากระจกเช่นเดิม ดอกแก้วยังไม่สามารถเข้าไปเยี่ยมแม่ของเธอใกล้ๆได้เพราะแม่ของเธอยังคงต้องอยู่ในห้องไอซียูที่เป็นห้องปลอดเชื้อ

“แม่ เมื่อไรแม่จะฟื้นขึ้นมาคุยกับแก้ว แก้วรอแม่อยู่นะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดตัดพ้อพลางน้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมา

‘แก้วเลิกกับฟินแล้วนะ แม่คงไม่มีโอกาสได้เจอเขาแล้ว แก้วเหนื่อยจังเลยแม่ แก้วอยากให้แม่ตื่นขึ้นมาปลอบใจแก้ว แม่รีบตื่นขึ้นมานะ แก้วจะทำทุกอย่างเพื่อให้แม่อยู่กับแก้ว อยู่กับแก้วให้นานที่สุด’ ดอกแก้วคิดในใจทั้งน้ำตา

‘ส่วนเรื่องของเธอกับฟินยังไงมันก็จบลงแล้ว แล้วตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้วด้วย เธอเองก็เรียนจบแล้วถึงจะยังไม่เป็นทางการ ที่เหลือก็รอผลสอบซึ่งเธอมั่นใจว่ายังไงเธอก็สอบผ่าน เธอก็คงไม่ต้องไปมหาลัยบ่อยๆอีกแล้ว รอแค่ทำเรื่องจบแล้วก็รับปริญญา หวังว่าแม่ของเธอจะฟื้นขึ้นมาแล้วสามารถไปงานรับปริญญาของเธอได้’ ดอกแก้วคิดในใจพลางมองไปที่แม่ของเธอแล้วปาดเช็ดน้ำตาทิ้ง

กลับมาที่ฟินที่ตอนนี้เขาอยู่ที่ร้านเหล้าใกล้ๆกับมหาวิทยาลัย หลังจากที่เขานั่งเศร้าเสียใจจากการที่ถูกดอกแก้วบอกเลิกเขาออกมาจากมหาวิทยาลัยแล้วขับรถไปที่คลินิกที่อยู่ใกล้ๆกันเพื่อเข้ารับการรักษาจากการที่เขาใช้มือชกเข้าไปที่ต้นไม้ทำให้มีเลือดไหลออกมา เขาไปทำแผลที่คลินิกโชคดีที่กระดูกไม่หักแค่มีอาการปวดและมีบาดแผลเท่านั้น เมื่อทำการรักษาที่คลินิกเสร็จฟินก็ขับรถไปนั่งกินเหล้าอยู่ที่ร้านเหล้าใกล้ๆกับมหาวิทยาลัย ฟินนั่งกินเหล้าอยู่คนเดียวทั้งน้ำตาพลางนึกตัดพ้ออยู่ในใจ

‘ทำไม ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ ทำไมแก้วถึงทิ้งเขา ทำไม เขารักเธอ ตามจีบเธอตั้งแต่ตอนที่เธอเป็นพี่รหัสของเขา เขาตามจีบแก้วมาปีกว่าๆตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่ปีหนึ่ง แก้วอยู่ปีสาม จนเธอใจอ่อนยอมคบกับเขา เราคบกันมาได้จนถึงวันนี้ก็สิบเดือน ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี แก้วเป็นแฟนเป็นคนรักที่ดีสำหรับเขามาก เธอน่ารักใจดีแล้วก็ซื่อสัตย์กับเขาเสมอมา เขาเองก็ดีกับเธอเขารักและให้เกียรติเธอเสมอมา เขาไม่เคยล่วงเกินเธอเลยเมื่อเธอพูดว่าไม่พร้อม แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ แก้วไม่ใช่ผู้หญิงแบบนี้ แบบที่จะ...จะนอกใจกันได้ ดูภายนอกเธอดูเรียบร้อย ไหนจะนิสัยใจคอของเธอที่เขาก็รู้จักเป็นอย่างดี แล้วทำไมวันนี้ถึงเป็นแบบนี้ ทำไมเธอถึงทำกับเขาแบบนี้หรือที่ผ่านมาเธอ...เธอสร้างภาพหลอกเขาเหรอ สร้างภาพหลอกเขามาตลอดสองปีที่รู้จักกันเหรอ ทำไมอะ ไม่จริง คนเราจะสร้างภาพหลอกกันได้นานขนาดนั้นเลยเหรอ......’ ฟินคิดในใจด้วยความรู้สึกสับสันพลางเอามือกุมขมับทั้งน้ำตาก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปหยิบขวดเหล้าขึ้นมาดื่มจนหมด

“แม่งเอ๊ย” ฟินเอ่ยสบถออกมาเพราะเขารู้สึกหงุดหงิดที่เหล้าหมดก่อนที่เขาจะหันไปสั่งเหล้ากับเจ้าของร้านเพิ่ม

“พี่! เอาเหล้ามาอีกดิ!”

“พอแล้ว น้องกินไปเยอะแล้วนะ เมามากแล้ว จะกินคนเดียวหมดร้านเลยหรือไง พอแล้ว กลับไปได้แล้วยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย” เจ้าของร้านซึ่งเป็นผู้หญิงวัยสามสิบปลายๆเดินเข้ามาหาฟินพลางเอ่ยพูดขึ้น เธอเห็นว่าฟินนั่งกินเหล้ามาสักพักใหญ่ๆแล้ว แล้วก็กินไปเยอะมากแล้วด้วย ควรจะพอได้แล้ว เอาไว้ขายให้คนอื่นบ้าง ‘ใจคอไอ้หนุ่มนี่จะกินเหล้าร้านเธอให้หมดร้านเลยหรือไง’ เจ้าของร้านคิดในใจ

“หุ น่าเบื่อ! ไม่กินแล้วก็ได้” ฟินเอ่ยพูดพลางลุกขึ้นยืนแล้ววางเงินไว้ที่โต๊ะก่อนที่จะเดินออกจากร้านไป

“กี่โมงแล้ววะ” ฟินเอ่ยพูดพลางเดินโซเซออกจากร้านเหล้าแต่เขาก็ยังพอมีสติ ‘เขาไม่เมาง่ายๆหรอก เมาบ้าเมาบออะไร คอเขาแข็งจะตาย เจ้าของร้านบ้าเอ๊ย’ ฟินคิดในใจ เขาเดินมาที่รถยนต์ของเขาแล้วเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถที่เบาะคนขับพลางมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ

“ทุ่มหนึ่ง...เฮ้อ” ฟินเอ่ยพูดพลางหยิบขวดน้ำที่อยู่ในรถขึ้นมาดื่มเพื่อให้แอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างกายเจือจางลง ฟินตั้งสติอยู่สักพัก...ก่อนที่เขาจะขับรถออกไปมุ่งหน้ากลับไปยังที่บ้าน......

ที่บ้านอัครโสพล

คุณหญิงชญาดากับคุณหญิงชลิตาที่กำลังนั่งรอลูกชายและหลานชายอยู่ที่ห้องอาหารเพื่อรอรับประทานอาหารพร้อมกันตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน แต่ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆแล้วคนเป็นลูกชายและหลานชายอย่างฟินก็ยังกลับไม่ถึงบ้านมันทำให้ทั้งคุณหญิงชญาดากับคุณหญิงชลิตารู้สึกเป็นห่วงลูกชายและหลานชายเป็นอย่างมากโดยเฉพาะคุณหญิงชญาดาผู้เป็นแม่

“ทำไมตาฟินยังไม่กลับมานะ เฮ้อ...” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดในขณะที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร คุณหญิงชญาดานั่งอยู่ที่หัวโต๊ะโดยมีคุณหญิงชลิตานั่งอยู่ข้างซ้าย ที่นั่งตรงกันข้ามกับคุณหญิงชลิตาคือที่นั่งของฟินแต่ตอนนี้เขายังกลับไม่ถึงบ้าน

“นั่นสิคะคุณพี่ ปกติตาฟินไม่เคยผิดเวลา นี่ก็ทุ่มกว่าๆแล้ว” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูด

“เฮ้อ... ฟ้า ไปหยิบกระเป๋าส่วนตัวของฉันที่วางอยู่ในห้องรับแขกมาที โทรศัพท์อยู่ในนั้นฉันจะโทรหาตาฟิน” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดกับสาวใช้ในบ้าน

ในบ้านใหญ่หลังนี้มีคนงานอยู่หลายคนแต่คนงานที่ทำงานบ้านในบ้านใหญ่หลังนี้คือ ป้าสุกแม่บ้านใหญ่กับหลานสาววัยสามสิบอีกสองคนชื่อฟ้ากับฝน ส่วนที่เหลือก็เป็นคนสวนและคนขับรถ

“ค่ะคุณหญิง” ฟ้าสาวใช้ในบ้านตอบรับ แต่ก่อนที่ฟ้าจะเดินไปหยิบกระเป๋าส่วนตัวตามคำสั่งของคุณหญิงชญาดาฟินก็กลับมาถึงที่บ้านพอดี ฟ้าเห็นฟินขับรถเข้ามาในบ้านจึงรีบเดินมาบอกคุณหญิงชญาดา

“คุณฟินกลับมาแล้วค่ะ คุณหญิง” ฟ้าเอ่ยพูด

“ดีแล้ว เดี๋ยวฉันไปดูลูกชายก่อน” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารแล้วเดินออกไปที่ห้องรับแขกโดยมีคุณหญิงชลิตาเดินตามมาติดๆ

ด้านฟินเขาขับรถเข้ามาจอดที่โรงจอดรถ เมื่อจอดรถเสร็จเขาก็หันไปหยิบเสื้อคุมแล้วเอาเสื้อคุมมาพันมือข้างที่เขาใช้ต่อยต้นไม้ไว้เพราะเขาไม่อยากให้ผู้เป็นแม่ถามและเป็นห่วง ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาในบ้านแล้วเจอเข้ากับแม่และน้าของเขาที่ห้องรับแขกพอดี

“หวัดดีครับแม่ หวัดดีครับน้าตา” ฟินเอ่ยพูดพลางยกมือไหว้แม่และน้าของเขาด้วยท่าทางอิดโรย

“ฟิน ไปไหนมาลูก ทำไมเพิ่งกลับมา ไปทานข้าวไปลูก แม่กับน้าตารอทานข้าวอยู่” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกเป็นห่วงลูกชาย

“ขอโทษครับที่ให้รอ แต่แม่กับน้าตาทานได้เลยครับ ผมไม่หิว ขอตัวก่อนนะครับ” ฟินเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าก่อนที่เขาจะเดินผ่านแม่และน้าของเขาขึ้นไปข้างบนแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องนอน

“เธอได้กลิ่นเหล้าไหมยัยตา” คุณหญิงชญาดาเอ่ยถามน้องสาวของตัวเองเมื่อเธอได้กลิ่นเหล้าออกมาจากตัวของลูกชายที่เดินผ่านไป

“ค่ะคุณพี่ ตาฟินกินเหล้ามาแน่ๆ” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกเป็นห่วงหลานชาย

“ใช่ ตาฟินกินเหล้ามาแน่ๆ ตาฟินกินเหล้าเป็นตั้งแต่เมื่อไร แล้วไหนจะหน้าตาที่ดูอิดโรยดูเหนื่อยๆนั่นอีก เป็นอะไร ตาฟินไปทำอะไรมาถึงมีสภาพแบบนั้น หรือว่า....ตาฟินจะโดนแม่ดอกแก้วนั่นบอกเลิกมาถึงดูเศร้าๆแบบนั้น ต้องใช่แน่ๆ หึ แม่นั่นคงจะบอกเลิกตาฟินแล้วแน่ๆ” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูด

“เฮ้อ...ตาก็คิดว่าคงจะอย่างงั้น สงสารตาฟินคงจะเสียใจมากแน่ๆถึงขั้นไปกินเหล้ามาแบบนี้”