Mag-log inRamdam ko ang isang napakainit na labi na siyang dahan-dahang sumasakop sa aking mga labi. Ang halik na iyon ay marahan, ngunit may kasamang matinding paghahangad. Banayad lang ang bawat pagdampi, napakabango, at napakasarap sa pakiramdam. Dahil sa labis na kaantukan at sa pag-aakalang bahagi lamang ito ng isang napakagandang panaginip, hindi ko na napigilan ang aking sarili. Tinugon ko ang halik na iyon nang may ganting lambing. Ang mga braso ko ay tila may sariling isip na dahan-dahang gumapang paakyat at mahigpit na ipinulupot ko pa sa kanyang leeg para mas lalo kaming magkalapit.Napaungol ako nang mahina dahil sa tindi ng kakaibang sensasyon at kuryenteng dumadaloy sa aking buong katawan. Napakasarap sa pakiramdam, na tila ba lumulutang ako sa ulap habang kasama siya.Nang matapos ang mahaba at matamis na halik na iyon, bahagyang nangunot ang aking noo habang nakapikit pa rin. Para bang ayaw ko pang matapos ang sandaling iyon; tila hindi ko nais mawalay sa pagkakakapit sa labing
"Hindi ako bolero, Leila. Nagsasabi lang ako ng totoong nararamdaman ng puso ko," sagot niya habang dahan-dahang iminumulat ang kanyang mga mata na puno ng lambing at katapatan. "Opo, Attorney. Mananahimik na po ako at matutulog na, baka tuluyan mo na akong palayasin sa puso mo."Dahan-dahan siyang humiga nang maayos at isinandal ang kanyang ulo sa malambot na unan, ngunit hindi niya pa rin binitiwan ang kamay ko. Hinayaan ko na lamang ang aking palad na manatiling nakakapit sa kanyang mainit na mga daliri, na sa pagkakataong ito ay hindi ko na talaga binalak o ginustong bawiin pa. Masarap sa pakiramdam ang init ng kanyang kamay, tila ba nagbibigay ito ng kakaibang lakas sa akin.Habang pinapanood ko ang dahan-dahang pagpikit ng kanyang mga mata at ang unt-unting pagiging banayad ng kanyang paghinga patungo sa isang mahimbing na pagtulog, naramdaman ko ang isang malalim, payapa, at masayang katahimikan sa loob ng buong villa. Habang naririnig ko ang marahang hampas ng mga alon sa laba
"Makataong tungkulin daw, o! Naririnig mo ba 'yung palusot ng abogada natin, Chantal?" malakas na tawa ni Lionel habang dahan-dahang naglalakad palabas ng pinto, sumusunod sa mag-asawang Jeremiah at Chantal. Huminto pa ito sa may hamba ng pinto, lumingon sa akin, at tinaas-baba ang kanyang mga kilay nang may nakakalokong ngiti."O sige na nga, Leila. Alis na kami baka mamaya ay mapalo pa kami ng batas mo. Ayaw naman naming makaistorbo sa napakahalagang 'quality time' ninyong dalawa na walang ibang nakatingin," dagdag pa ni Lionel na binigyang-diin talaga ang salitang quality time habang humahagikhik.Hindi pa siya nakuntento roon. Huminga siya nang malalim at lalong nilakasan ang boses niya sabay sigaw sa direksyon ng nakasarang kwarto sa loob ng villa. "Bro! Ephraim! Pagbutihin mo ang pagpapagaling diyan, ha? Huwag mo nang madaliin ang paggaling mo kung ganyan naman kahusay at kaganda ang nurse na nag-aalaga sa iyo ngayon! Sulitin mo na, paborito ka ng langit ngayon!""Lionel, tumah
Kinabukasan, maagang-maaga pa lang ay nagising na ako. Hindi dahil sa tapik ni Ephraim o sa amoy ng bagong timplang kape sa veranda, kundi dahil sa tunog ng aking alarm at sa matinding pag-aalala na agad sumariwa sa isip ko pagkamulat ng aking mga mata. Mabilis kong binalingan ang kabilang kama kung saan nakahiga si Ephraim. Mahimbing pa rin ang kanyang tulog, subalit bakas pa rin ang kaunting pamumula sa kanyang mga pisngi.Agad akong tumayo at lumapit sa kanya para tingnan ang kanyang noo gamit ang likod ng aking palad. Mainit pa rin siya, bagamat hindi na ganoon katindi kumpara kagabi. Kinuha ko ang thermometer para masiguro: 38.4 degrees Celsius. May lagnat pa rin.Dahil dito, napagdesisyunan ko na agad na mag-text sa group chat naming magkakaibigan upang ipaalam ang sitwasyon. Sinabi ko na hindi muna kami makakasama sa anumang plano para sa araw na ito dahil may sakit ang kanilang pinsan at kaibigan. Nagplano kasi sila ng isang island hopping.Hindi pa lumilipas ang tatlumpung m
Mabilis siyang lumingon sa akin at pilit na nagpakita ng isang malawak na ngiti—ang pilyong ngiti na madalas niyang gamitin para asarin ako. "Siyempre naman, Leila ko. Medyo napagod lang siguro sa mga ginawa nating activity ngayong araw. Pero sulit naman, 'di ba?"Subalit bilang isang abogada, sanay akong magbasa ng mga micro-expression ng tao. At bilang babaeng unti-unti nang nahuhulog sa kanya, hindi ako pwedeng magkamali. Pilit man niyang itinago sa likod ng kanyang mga ngiti ang nararamdaman, halatang-halata sa kanyang mga mata ang kakaibang bigat at pagtamlay. Ang mapupungay niyang mga mata na kanina lang ay kumikinang sa saya ay tila ba tumatamlay na ngayon at mapupula ang paligid nito.Hindi ako naniwala sa kanyang palusot. Humakbang ako palapit sa kanya. Nang makarating ako sa harap niya, hindi na ako nag-atubili pa. Agad kong iniangat ang aking kanang kamay at idinampi ang likod ng aking mga palad sa kanyang noo, bago ito inilipat sa kanyang leeg.Nang dumiit ang balat ko
"Attorney..." pabulong niyang sabi, medyo paos at mababa ang boses habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa akin mula ulo hanggang paa. "Sinasadya mo ba talagang parusahan ang puso ko ngayon? Sabi ko na nga ba, mas maganda at mas sulit ang view dito sa private pool natin kaysa sa kahit anong isla. Yubf ako lang talaga ang makakatanaw ng magandang tanawing ikaw lang ang may likha."Inabot niya ang kanyang malalaking kamay upang alayan ako sa pagbaba sa pool. Nang dahan-dahan nang makalubog ang aking katawan sa maligamgam na tubig, hindi na siya nag-aksaya ng panahon. Banayad ngunit may paninindigan niyang hinila ang aking baywang para magkalapit nang husto ang aming mga katawan. Sobrang lapit namin na ramdam ko na ang kanyang hininga.Sa ilalim ng nag-aapoy na kulay ng sunset ng Maldives—kung saan ang langit ay unt-unti nang nagiging kulay ube, pink, at gold—naramdaman ko ang init ng kanyang balat at ang napakabilis na pagtibok ng kanyang puso sa kanyang dibdib. Isang patunay na sa pa
"Tinatawagan po ang lahat ng kalalakihan na magtungo sa unahan!"Malakas at masiglang anunsyo ng host."Iyon lang pong mga binata! Inuulit ko, mga binata! Hindi binabinata, hindi binata noon pero may tatlo nang anak ngayon, hindi rin iyong nakikipaghiwalay pa lang. Ang kailangan namin ay iyong mga
Habang naglalakad kami nang mabagal sa gitna ng simbahan, hindi ko napigilang bumulong kay Lolo George. Ang aking mga mata ay nakatitig pa rin kay Lionel na nasa unahan. Kawawang lalaki. Parang konti na lang ay hihimatayin na siya sa takot, at ang kanyang tuhod ay halatang nanginginig sa ilalim ng
"Hindi na niya kinaya ang depression... hindi niya kinaya ang sakit at ang lahat ng gulo. Nagpakamatay siya," malamig na pagpapatuloy ni Lolo George.Ang bawat salita niya ay parang mabibigat na suntok na tumatama sa aking mukha at dibdib. Nagpakamatay siya. Nagpakamatay si Eli. Ang mga salitang iy
POV: ChantalHilong hilo na ako. Masamang masama ang aking loob. Hindi ko akalaing tatraidurin ako ni Jansen ng dahil lang sa hindi ko siya mapagbigyan sa kama! Sisiguraduhin kong nagkakamali siya ng akala, na hahabulin ko siya! Hinding hindi ko na gagawin ang mga katawa tawang bagay na iyon.Sumus







