LOGINNapakalakas ng ulan nang gabing iyon. Mahina ngunit malinaw na naririnig sa loob ng malamig at mamasa-masang selda ang tunog ng malakas na pagbuhos ng ulan na tumatama sa bubong ng gusali ng presinto.Mag-isang nakaupo si Caizer sa sulok ng maliit na silid. Nakasandal ang likod niya sa dingding habang magkadikit ang dalawang kamay niya sa harap ng mga tuhod.Walang laman ang tingin niyang nakatitig sa mga rehas na bakal sa harapan niya. Ilang araw na rin siyang nakakulong doon. At sa buong panahong iyon, hirap na hirap siyang makatulog.Napakaraming bagay ang gumugulo sa isip niya. Si Rheana na noon ay nakahiga nang mahina sa ospital. Ang galit na mukha ni Raoul. Ang kaniyang ina. At ang asawa niyang nagdadalang-tao sa sarili nilang anak, si Karina.Dahan-dahang ipinikit ni Caizer ang mga mata nang biglang kumulog nang malakas sa labas.BLAAAAAAAAAAST! Saglit na napigil ang paghinga niya.Sa tuwing umuulan nang ganito, bumabalik sa isip niya ang gabing nagsimulang magulo ang la
“Buti na lang at nagsisimula nang matuyo ang sugat.”Maingat na tinanggal ni Duke ang benda sa ulo ng pamangkin niya. Seryoso niyang pinagmasdan ang maliit na sugat malapit sa sentido ni Rheana.“Kapag natuklap na ang bahaging ito,” mahinahon niyang pagpapatuloy habang itinuturo ang peklat, “posibleng may maiwan itong kaunting marka.”Pagkatapos ay salit-salitan niyang tiningnan sina Raoul at Jenesis.“Regular ninyong pahiran ng scar removal ointment para hindi maging permanent ang marka.”Mabilis na tumango si Jenesis habang halatang nakahinga nang maluwag. “Opo, Kuya. Thank you so much.”Agad namang hinawakan ni Rheana ang sarili niyang sentido habang nakaupo nang maayos sa kama.“Tito, will my scar look ugly?” inosente niyang tanong.Bahagyang ngumiti si Duke. “Hindi naman masyadong halata iyan kapag gumaling na.”“Buti naman,” bulong ni Rheana na halatang natuwa sa sagot nito.“Now, time for injection!”Biglang napuno ng boses ni Bernice ang kwarto. Masiglang pumasok ang
“Daddy, kailan po matatanggal ang benda ko?” tanong ni Rheana habang maayos na nakaupo sa harap ng maliit niyang vanity table.Nakatayo si Raoul sa likod ng anak habang dahan-dahang sinusuklay ang mahaba at blonde nitong buhok. Maingat ang bawat galaw niya para hindi mahila ang buhok ng bata.“Soon,” kalmado niyang sagot. “Tatanungin ulit ni Daddy si Tito Duke kung kailan pwedeng tanggalin ang benda mo.”Marahang tumango si Rheana bago pinagmasdan ang sarili sa salamin.“Oh, by the way,” dagdag ni Raoul habang patuloy na inaayos ang buhok ng anak. “Kapag fully recovered ka na, matutuloy na ang celebration dinner natin para sa pag-akyat ninyo sa next grade, right?”Agad na nag-angat ng tingin si Rheana para tingnan ang ama sa repleksyon ng salamin. “Yes! Pero ayoko rito.”Bahagyang nag-angat ng kilay si Raoul. “Hmm? What do you mean?”“Gusto kong mag-travel abroad!”Ilang segundo munang natahimik si Raoul bago bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. “Abroad?” ulit niya. “Saan
“Wow, Princess Rheana pwede ka nang umuwi!” masayang sabi ng doktor nang matapos nitong suriin ang kondisyon ni Rheana nang umagang iyon.Agad na nanlaki ang mga mata ng maliit na bata sa excitement.“Totoo po, Doc?” excited niyang tanong. “Hindi na makapaghintay si Rheana na makita ang alpaca na binili ni Daddy!”Mahinang natawa ang doktor bago tumango. “Of course! Totoo iyon. Mas bumuti na nang husto ang kondisyon mo.”Agad na lumingon si Rheana sa ama at ngumiti nang malapad. Hindi namalayan ni Raoul na napangiti na rin siya habang nakatingin sa masayang mukha ng anak.“Masaya kasi si Princess Rheana,” malumanay na pagpapatuloy ng doktor. “Palaging nasa tabi niya sina Daddy, Mommy, at ang mga kuya niya. Kaya mas mabilis ang naging recovery niya. Hindi rin siya nakaranas ng matinding emotional stress habang nagpapagaling.”Pagkatapos ay bumaling ang tingin ng doktor kina Raoul at Jenesis.“Maraming salamat dahil hindi ninyo iniwan ang anak ninyo hanggang ngayon,” taos-puso niy
BRRRRRRT! “Uwaaaaa... Uwaaaaah...!”Biglang umalingawngaw ang iyak ni Odysseus sa buong kwarto nang gabing iyon. Malakas ang boses ng sanggol kaya ang dating tahimik na silid nina Iris at Duke ay biglang napuno ng ingay.“Shh... baby, it's okay. Okay na, baby,” mahinang bulong ni Iris habang karga ang anak na patuloy na kumikilos sa mga bisig niya.Samantala, sunod-sunod na nag-vibrate ang cellphone ni Duke sa ibabaw ng bedside table dahil sa mga pumapasok na tawag.“Duke, ang ingay na ng phone mo. Sunod-sunod ang tawag,” mahinang sabi ni Iris habang patuloy na sinusubukang pakalmahin si Odysseus na hindi pa rin tumitigil sa pag-iyak.Nakatayo naman si Duke sa maliit na pantry sa loob ng kwarto nila at naghahanda ng gatas. Saglit lang niyang sinulyapan ang cellphone bago muling itinuon ang atensyon sa pagbuhos ng gatas sa bote.“Baka importanteng tawag iyan,” dagdag pa ni Iris.“Yeah,” maikling sagot ni Duke.Lumapit ang lalaki at iniabot sa asawa ang bote ng gatas. Agad nama
“Ka... rina...?” mahinang tawag ni Salome nang makita niyang pumasok sa mansion ang bunso niyang manugang nang hapong iyon.Nakaupo ang nasa katanghaliang-gulang na babae sa wheelchair sa sala, habang may nurse na nakatayo sa tabi niya. Saglit na natigilan si Karina nang makita ang biyenan. Hindi niya inaasahang makikita niya ito roon.Maputla ang mukha niya at namamaga ang magkabilang mata, na para bang ilang oras siyang umiyak. Kitang-kita rin ang lumalaki niyang tiyan sa ilalim ng suot niyang maluwag na dress.“Ma...” mahina niyang bati habang pilit na ngumingiti.Bahagyang kumunot ang noo ni Salome nang mapansin ang itsura ng manugang. “Sa... an ka... galing?” tanong niya nang putol-putol. “N-Nasaan si Cai?”Parang may bumara agad sa lalamunan ni Karina. Kinakabahan niyang pinagdidikit at pinaglaruan ang mga daliri sa harap ng tiyan niya.“Si Caizer... siya kasi...” Nanginginig nang husto ang boses niya hanggang sa hindi na niya naituloy ang sasabihin.Lalong nabahala si Sal
“Caizer…” mahina ang tawag ni Jenesis nang makapasok sila ng asawa niya sa kwarto matapos ang hapunan.Biglang humarap si Caizer, diretso ang tingin kay Jenesis, iyong tingin na malamig at matalim.Bahagyang umangat ang gilid ng labi ng lalaki, may halong panlalait. “Ang talino mo na ngayon ah. Al
“Ano ba ‘yan?!” matalim na sigaw ni Salome, sabay turo kay Jenesis na parang may nagawa itong malaking kasalanan, kahit na maingat naman nitong ginagawa ang paggupit ng kuko. “Hindi mo man lang maayos ang paggupit!”Biglang tumahimik ang buong sala. Tanging tibok ng puso ni Jenesis ang malakas sa l
“Caizer…” mahina ang boses ni Jenesis habang tumatayo mula sa pagkakaupo. Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang calling card. “Bakit kailangan pa nating pag-usapan ‘to ulit, Caizer?”Mas tumalim ang tingin ni Caizer. “Bakit?” malamig niyang sagot. “Akala mo ba nagbibiro lang ako kanina? Y
“Hindi mo kailangang sundin palagi ang sinasabi ng iba.”Dahan-dahang itinaas ni Jenesis ang ulo niya at tumingin sa mga mata ni Raoul. Bahagya siyang nagulat, dahil ngayon lang siya nakarinig ng salita mula rito na parang kakampi niya.Pero bago pa niya maintindihan ang ibig sabihin noon, lumapit







