ตอนที่ 3

เช้าวันรุ่งขึ้นที่พีต้องรีบแต่งตัวไปทำงานแต่เช้า และภพก็ต้องออกไปทำงานขับรถส่งของด้วยเช่นกัน เขาใส่ชุดไรเดอร์ของค่ายดัง เพื่อรอกดรับออเดอร์เพื่อไปของตามปกติ ส่วนพินใส่ชุดเด็กประถม และกำลังอยากให้ภพไปส่งเธอที่โรงเรียนหน่อย

“มาสิ พ่อจะไปส่ง” ภพยิ้มแย้มเมื่อเห็นพินวันนี้เป็นเด็กน่ารัก เขาอยากให้เธอหยุดเรียน แล้วมาอยู่กับเขาทั้งวันก็ดี แต่ถ้าไม่ได้ทำงาน พีอาจจะสงสัย เขาคิดว่า ทำงานตอนเช้าเสียหน่อย และได้อยู่กับพินตอนเธอกลับมาบ้านตอนเย็นก็ไม่เลวนัก

“เมื่อวานแม่หนูทำอะไรพ่อไม่พอใจหรือเปล่าคะ? ถึงทำโทษจนแม่หนูร้องไห้” พินแค่เป็นห่วงแม่ และเธอก็ไม่อยากให้พ่อเลี้ยงใจร้ายกับแม่เธอ

“ไม่นิ พ่อกับแม่ก็มีความสุขดีนะ” ภพแค่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า พินแอบดูพวกเขาอยู่ด้วยกัน แต่เธอดันมีความเข้าใจผิดในแบบเด็กๆ เสียแทน จึงไม่อยากให้เสียเวลาพาพินขึ้นท้ายรถมอร์เตอร์ไซค์แล้ว พาไปโรงเรียน ระหว่างเส้นทางก็มีคุยกันเรื่องเมื่อวานกัน

“มีความสุขเขาทำกันแบบนั้นหรอคะ?” พินไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ที่เจ็บมากเมื่อวานนี้ แม่เธอจะชอบมันแบบนั้น

“หรือพินสงสัยพ่อจะทำให้ก็ได้นะ” เขาแค่ถามว่าเด็กน้อยพร้อมให้เขาทำแบบเดียวกันหรือเปล่า เห็นเธอสงสัยเขาก็อยากจะห้ามเช่นกัน เพราะบางทีเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำกับเธอ เขาแค่นึกสนุกเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าพินจะสนใจมันมากขนาดนี้

“ไม่เอาอ่ะ กลัวเจ็บ”

“เอาไว้โตอีกหน่อย พ่อจะทำให้ไม่เจ็บนะ” ภพจอดรถแล้วปล่อยให้พินลงจากรถ เพื่อจะได้เขย่าหัวเด็กน้อยก่อนเขาจะกลับไปทำงาน เขาควรตั้งใจทำดีกับพี ไม่ใช่กับพิน

“มันไม่เจ็บได้ด้วยหรอ?” พินสงสัยมากถึงถามออกไปแบบนั้น แต่ภพก็หันมอร์เตอร์ไซค์ออก แล้วไม่ตอบพินอะไรแบบนี้อีกเลย เขาไม่อยากผิดใจกับพี และที่ผ่านมามันดีทุกอย่างแล้ว เขาไม่อยากให้พีเสียใจกับสิ่งที่เขากำลังทำกับพิน แม้ว่าพินจะทำให้เขารู้สึกดีมากแค่ไหนก็ตาม

ภพไปทำงานไรเดอร์ส่งของตามปกติ แต่ยามว่างก็ดันไปคิดถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่กับพิน รู้สึกถึงความหอมหวาน ที่ได้รสชาติที่ใสสะอาดและรสเยี่ยมกว่าของพี คงเป็นเพราะพินเป็นเด็กใสซื่อน่ารัก เธอไม่ค่อยเหมือนพีหมดทุกอย่าง ภพรู้สึกตื่นเต้นภายในใจรัวๆ หายใจติดขัดเสียเองเพราะรู้สึกเริ่มเกิดอารมณ์ความต้องการ แม้ว่าเมื่อวานจะจัดหนักกับพีไปมากกว่าหนึ่งดอก

เขาพยายามสลัดความคิดนี้ออกเพื่อไม่อยากให้ตัวเองทำอะไรกับพินแบบนั้นอีก แม้ว่ามันจะกลายเป็นอารมณ์ชั่ววูบก็ตาม ลูกเลี้ยงน่ารักแบบนั้นก็ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นได้อีกแบบเช่นกัน

******

เย็นวันนี้พินรอภพมารับที่โรงเรียนตอนเลิกเกือบเย็น เห็นว่าเขาคงจะมาช้าเธอก็เลยเข้าไปในโรงเรียนเพื่อไปห้องน้ำเสียหน่อยอากาศร้อนๆ เลยทำให้เธอหิวน้ำและดื่มมากเกินไป... ประจวบเหมาะที่ภพมาหาพินที่โรงเรียนแล้วไม่เจอ ก็เลยถามถึงครูที่อยู่หน้าโรงเรียน เธอบอกว่าจำไม่ได้ว่าพินอยู่ไหน

ภพตัดสินใจนั่งรอสักพักเผื่อว่าพินอาจจะไปหาอะไรใส่ท้อง เพราะตอนเย็นเธออาจจะหิวก็ได้ เขานั่งขบกัดฟัน ขอให้เจอพินเดินมาหาเขาที่รถมอร์เตอร์ไซค์ระหว่างนั่งเขี่ยมือถือ เรื่องรับออเดอร์หาเงินต่อ...

“พ่อเลี้ยงรอนานมั๊ย?” พินเดินกลับมา ยิ้มแย้มแล้วทักทาย หลังจากเธอออกจากห้องน้ำได้ ก็รีบมารอที่หน้าโรงเรียนเช่นเดิม ใจของภพโล่งอกที่พินยังไม่ได้หายไปไหนกับใคร เขารู้สึกเป็นห่วงเธอกลัวว่าจะมีใครอื่นทำร้าย แทนที่จะเป็นเขาเสียเอง

“หายไปไหนมา?” เขาถามด้วยความสงสัย คราวหน้าเขาจะได้ไม่เป็นห่วงอีก

“ปวดฉี่ก็ไปห้องน้ำอ่ะ แต่ว่าหนูหิวแล้ว พ่อเลี้ยงพาหนูไปกินอะไรหร่อยๆ หน่อยสิ” พินคิดว่าอยากให้พ่อเลี้ยงมีความสัมพันธ์ดีๆ กับเธอบ้าง บางทีความเป็นเด็กอาจจะใช้ประโยชน์ได้ ไม่มากก็น้อย และตอนนี้หลังเลิกเรียน เธอก็หิวมากเสียด้วย

“อืม... อยากกินอะไรล่ะ? ที่บ้านไม่มีกับข้าวเลย แวะซื้ออาหารก่อนกลับบ้านก็ดีนะ แม่เราจะได้มีของกินตอนกลับมาถึงบ้าน” ภพแนะนำอย่างดี ทำให้เด็กสาวเห็นด้วย

“อยากกินไก่ทอด!!!” เด็กน้อยตอบเพราะอยากกินมาก เธอหิวชนิดกินคนเดียวหมดโต๊ะก็ว่าได้ ภพยิ้มหัวเราะก่อนจะปล่อยให้พินกระโดดขึ้นมาซ้อนท้ายมอร์เตอร์ไซค์แล้วพาเธอไปนั่งกินที่ร้านอาหารอร่อยๆ ให้เต็มที่...

******

เวลาผ่านไปกว่าสองชม. ที่ภพพาพินกลับมาถึงบ้าน พร้อมกับข้าวเย็นวันนี้ให้เธอถือเสียเต็มมือ เด็กสาวกระโดดลงจากรถมอร์เตอร์ไซค์แล้วไปวางกับข้าวทั้งหมดที่โต๊ะอาหารพลางหยิบฝาชีมาครอบไว้อย่างดี แม่ของเธอจะได้มีข้าวกินเย็นนี้เมื่อกลับมาถึงบ้าน...

เสียงมือถือดังขึ้นมาและภพหันไปรับสาย เบอร์โทรของพีมีเสียงของผู้ชายคนหนึ่งโทรเข้ามา

“นี่หมอนะครับ นั้นคุณภพสามีของคุณพีรึเปล่าครับ?” เสียงปลายสายถามให้แน่ใจก่อนจะบอกประโยชน์ถัดไปว่า มันเป็นเรื่องสำคัญที่พึ่งจะติดต่อญาติคนไข้ได้

“ครับผมเอง ว่าแต่ทำไมหมอถึงใช้มือถือของพีโทรเข้ามาล่ะครับ?” ภพเริ่มจะใจไม่สู้ดี เมื่อวานยังมีเวลาดีๆ ด้วยกันอยู่เลย เกิดอะไรขึ้นกับพีรึ?

“ตอนนี้คุณพีอยู่ในห้องฉุกเฉินนะครับ เธอมีอุบัติเหตุระหว่างเดินทางกลับบ้านครับ ตอนนี้อยู่ที่ร.พ..........” ตอนนี้หมอกำลังให้ข้อมูลกับภพอยู่ เห็นทีกับข้าววันนี้จะต้องเก็บเข้าวตู้เย็นแทน บางทีสวัสดิการอาจจะช่วยพีได้ แต่ชีวิตของพีไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง และเขาก็ยังไม่อยากให้พินต้องคิดมากเรื่องแม่ เขาจึงปิดเรื่องนี้เอาไว้ก่อน

“ใครโทรมาอ่ะ แม่รึเปล่า?” พินถามเพราะเห็นว่าภพกำลังโทรศัพท์ เธอกลับมาอีกครั้งเพราะเธอกำลังจะอาบน้ำเพื่อคลายร้อนในวันนี้

“เดี๋ยวพ่อไปธุระก่อนนะ อยู่บ้านแล้วก็ปิดให้เรียบร้อย เดี๋ยวพ่อก็มานะ” ภพพยายามพูดอย่างระมัดระวังมิให้พินสงสัย เพราะเขายังไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพี...

“จ้า” เด็กน้อยไม่รู้อะไรเลยว่าพ่อเลี้ยงปิดอะไรไว้ และทำตามที่สั่งอย่างดี เมื่อภพออกไปจากบ้าน สิ่งที่เด็กน้อยรอคอยคือแม่เดินทางกลับมาบ้าน แต่รอจนดึกแล้วก็ไม่กลับมา แม้กระทั่งภพด้วย จนพินเริ่มรู้สึกว่ามันเริ่มมีอะไรบางอย่าง ไม่ปกติแล้ว...

******