บทที่ 2

@ห้องเรียน

“ไปไหนมาเนี่ย ครูใกล้จะเช็กชื่อแล้วนะ!” 

เสียงขมิ้นเอ่ยถามขึ้นทันที เมื่อเห็นเพื่อนสาววิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทางเร่งรีบ 

“เอาของไปให้พลอยมาน่ะ” ใบชาตอบพลางทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งของตัวเอง ก่อนจะหยิบหนังสือเรียนออกมาวางบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว นิ้วเรียวกรีดเปิดหน้าหนังสือไปยังบทเรียนของวันนี้ด้วยความเคยชิน 

“อีกแล้วเหรอ?” ขมิ้นเอ่ยถามพร้อมกับทำสีหน้าเซ็งจัด เหมือนจะชินกับบทบาทคนกลางของเพื่อนสนิทเข้าไปทุกที 

“แล้วพี่คีย์ล่ะ? เขาได้ติดต่อแกมาบ้างไหม?” คำถามของขมิ้นที่เอ่ยชื่อหนึ่งขึ้นมา ทำให้ใบชาชะงักไปทันที… 

ชื่อที่เธอพยายามหลีกเลี่ยง ชื่อที่เธอแทบจะลืมไปแล้วว่าเคยมีอยู่ในความทรงจำของเธอด้วยซ้ำ หรือจริง ๆ แล้วก็แค่พยายามไม่นึกถึงชื่อนี้เฉย ๆ เท่านั้น…

“ก็ตั้งแต่ปีก่อน…ก็ไม่มีการติดต่อมาอีกเลยนะ” ใบชาตอบเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมองหนังสือตรงหน้า ราวกับต้องการซ่อนบางอย่างไว้ใต้เงาตัวอักษรที่กำลังจดจ้องมันอยู่

ทันทีที่พูดจบ ภาพในอดีตก็ย้อนกลับเข้ามาในหัว 

หลังจากวันนั้นวันที่ใบไม้กลับมาจากไปหาคีย์ เขาไม่ได้พูดถึงพี่คีย์อีกเลย และที่หนักไปกว่านั้นคือคำพูดเด็ดขาดที่บอกให้เธอเลิกพูดถึงชื่อของเขาอีก 

แค่คิดถึงวันนั้น หัวใจก็หนักอึ้งขึ้นมา แววตาของใบชาหม่นลงอย่างห้ามไม่อยู่ แม้เธอจะพยายามเก็บอารมณ์ไว้มากแค่ไหน แต่กับขมิ้นที่เป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันดียิ่งกว่าใคร ไม่มีทางหลุดพ้นสายตาไปได้แน่นอน 

“แกอย่าโทษตัวเองเลยนะ ใบชา…” เสียงของขมิ้นแผ่วลงเมื่อเห็นเพื่อนสนิทเงียบไปอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นหม่นเศร้าจนเธอเองยังรู้สึกหน่วงในใจไปด้วยอีกคน

“พลอยเป็นคนเลือกเอง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของแกเลยสักนิด แกช่วยพี่คีย์มาก็ตั้งเยอะแล้วนะ” คำพูดของขมิ้นไม่ได้กล่าวขึ้นมาลอย ๆ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจจากคนที่เฝ้ามองเรื่องราวทั้งหมดอย่างใกล้ชิด 

ปีกว่าแล้ว…ที่พลอยแก้วเริ่มคบกับใบไม้ ปีกว่าแล้ว…ที่ ‘คีย์’ หายไปจากชีวิตของใบชาและใบไม้อย่างไร้ร่องรอย ไม่มีการติดต่อมา ไม่มีการอัพเดตใด ๆ อีกเลย…

ทั้งที่ก่อนหน้านั้น ทั้งสามคนแทบไม่เคยแยกจากกันเลย เป็นเหมือนเงาของกันและกัน เป็นเพื่อน เป็นครอบครัว…และเป็นมากกว่านั้นสำหรับใครบางคนในความสัมพันธ์นี้

ขมิ้นมองเพื่อนสนิทตรงหน้า แม้ใบชาจะไม่พูดอะไรอีก แต่ความเงียบของเธอกลับพูดแทนใจได้มากกว่าคำใด ๆ ทั้งสิ้น

“ขมิ้นก็รู้นี่ว่าเรา…ทำอะไรลงไป” เสียงของใบชาเบาลงแทบกลืนหายไปกับลมหายใจของเธอเอง

“ถ้า…วันนั้นเราเลือกที่จะช่วยพี่คีย์ มากกว่าพี่ไม้… บางที พลอยอาจจะเลือกพี่คีย์ก็ได้” คำพูดนั้นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่สายตาของใบชากลับไม่ละจากหนังสือเรียนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยราวกับพยายามหลบสายตาเพื่อนสนิท และซ่อนบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในหัวใจมานาน 

ขมิ้นมองหน้าเพื่อนสนิท ก่อนจะถอนหายใจอย่างแผ่วเบาเธอรู้จักใบชาดี ดีพอจะเข้าใจทุกถ้อยคำ แม้เพื่อนจะไม่พูดออกมาตรง ๆ ก็คบกันมาตั้งแต่อนุบาล ขมิ้นไม่จำเป็นต้องถามสักคำ

เพราะเธอรู้อยู่เต็มอกว่า… เพื่อนของเธอคิดอย่างไรกับ ‘คีย์’ คนที่เคยเป็นทั้งเพื่อนสนิทของพี่ชาย

“ชา ฟังฉันนะ…” ขมิ้นพูดพลางเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่เพื่อนสนิทอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงจริงจังและเต็มไปด้วยความห่วงใย 

“แกไม่ผิดเลย อย่าโทษตัวเองแบบนี้ได้มั้ย” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดต่อในสิ่งที่เพื่อนควรได้ยิน 

“แกแค่…รักพี่คีย์ ก็แค่นั้น มันไม่ผิดสักนิดที่แกเลือกจะช่วยพี่ไม้มากกว่า เพราะตอนนั้นแกเองก็เจ็บนี่ชา เจ็บที่ต้องเห็นคนที่ตัวเองรัก ไปชอบคนอื่น และต้องคอยช่วยทั้งพี่ไม้กับพี่คีย์ให้เขาได้ใกล้ชิดกับพลอย ทั้ง ๆ ที่หัวใจแกมันแหลกสลายมาตลอดหลายปีแล้ว” เสียงของขมิ้นแผ่วลงเล็กน้อย ทว่ากลับแน่นหนักด้วยความรู้สึก เธอมองใบหน้าที่เศร้าหม่นของใบชาอย่างปวดใจ 

“ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ แกก็เป็นแบบนี้ตลอด…” ขมิ้นว่าต่อเบา ๆ “แกโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เป็นความผิดของแกเลยสักนิดเดียว” 

“ก็…ถ้าวันนั้นเราช่วยพี่คีย์…” ใบชาเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น “บางที…พี่คีย์อาจจะยังอยู่ตรงนี้ก็ได้…” เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานราวกับต้องการจะกลั้นหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอในดวงตา

“ไม่ใช่…หายไปแบบนี้ ย้ายโรงเรียนแบบไม่ทันตั้งตัว ไม่แม้แต่จะบอกลากันสักคำ…และยังไม่คิดจะติดต่อกันมาอีก…” 

น้ำเสียงของเธอแผ่วลงเรื่อย ๆ ก่อนจะเอ่ยปิดท้าย “ถ้าเรารู้จักยับยั้งชั่งใจกว่านี้… รู้จักคิดให้รอบคอบกว่านี้… เรื่องพวกนั้นคงไม่เกิดขึ้นหรอก” 

“พี่คีย์น่ะ… ชอบพลอยก่อนพี่ไม้แท้ ๆ” เสียงของใบชาขาดห้วงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงชื่อที่เธอพยายามลืม ร่างบางหลุบตามองต่ำ ก่อนจะพึมพำประโยคถัดมาอย่างแผ่วเบา “แต่สุดท้าย… คนที่ได้หัวใจพลอยไป กลับไม่ใช่พี่คีย์…” 

ดวงตาคู่นั้นคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส ความเจ็บที่เก็บงำไว้ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไปเมื่อเธอพูดมาถึงข้อนี้

“ถ้าวันนั้นเราไม่ยุ่งอะไรเลย… ปล่อยให้มันเป็นไปตามทางของมัน… บางทีทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้” 

“พอแล้ว ฉันไม่คุยเรื่องนี้แล้วนะ มันคืออดีต… ปล่อยให้มันเป็นอดีตไปน่ะ ดีแล้ว” ขมิ้นพูดพลางบีบมือเพื่อนเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มปลอบใจ เมื่อเห็นว่าใบชาเริ่มจะคิดมากอีกแล้ว

“ตอนนี้เรามาตั้งใจเรียนกันดีกว่า อีกไม่กี่อาทิตย์ก็ต้องเริ่มเตรียมสอบแล้วนะ แกจำได้ใช่มั้ยว่าเราสองคนต้องติดคณะเดียวกัน สาขาเดียวกัน มหาลัยเดียวกันให้ได้! เค๊?” น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงความห่วงใยทำให้ใบชาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ 

“อื้อ…” เสียงตอบรับเบา ๆ จากใบชาให้ขมิ้นแทนคำสัญญา เธอไม่พูดอะไรอีกต่อไป เพียงแค่หยิบปากกาขึ้นมาเปิดหน้าหนังสือให้ตรงกับบทเรียน ก่อนจะพยายามตั้งสมาธิกับสิ่งที่ครูสอนอยู่ด้านหน้า 

แม้ในใจยังคงเจ็บแปลบอยู่บ้าง… แต่อย่างน้อย ก็ยังมีเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ เสมอ